007-پنهان در مه - پارت ۱۱۳
....
007-پنهان در مه - پارت ۱۱۳
....
پرستار پس از بررسی دمای بدن و ضربان قلب آنیا، رو به بکی و دامیان کرد و گفت: « سرماخوردگیش شدید نیست ولی به خاطر خستگی مفرط حالش اینقدر بد شده. باید استراحت کنه و حتماً دارو مصرف کنه.»
دامیان که شنیده بود وضعیت آنقدرها هم وخیم نیست، نفسی از سر آسودگی کشید، اما وقتی دید آنیا هنوز با چشمانی خمار و بیرمق به او نگاه میکند، دوباره همان حسِ سنگینِ خجالت و نگرانی به او هجوم آورد.
بکی که میخواست اوضاع را کمی آرام کند، به دامیان نزدیک شد و پچپچکنان گفت: «ببین، حالا که پرستار گفت فقط سرماخوردگیه، دیگه لازم نیست اینقدر جدی بگیری، ولی واقعاً باید مراقبش باشی.»
دامیان، در حالی که سعی میکرد خودش را در قالب یک پسر بیخیال نشان دهد، گفت:«چ...چرا به من میگی مراقبش باشم؟ خودت ازش مراقبت کن!»
بکی چیزی نگفت فقط آرام خندید و به پرستار در آماده کردن دارو کمک کرد.
وقتی پرستار در حال آماده کردن دارو بود، دامیان ناخودآگاه نگاهی به آنیا انداخت. آنیا در میان درخششِ ملایمِ نورِ اتاق، چشمهایش را بست و در حالی که آرامآرام به خواب میرفت، لبخند بسیار کمرنگی بر لبانش نقش بست؛ انگار حتی در نیمهی خواب هم، گرمای مراقبتِ اطرافیانش را حس میکرد.
دامیان،به آرامی به او نزدیک شد و سرِ آنیا را روی پایش گذاشت و درحالی که موهایش را نوازش می کرد، با خود فکر کرد: «فقط امیدوارم... فردا صبح، حالت بهتر بشه، چون حتی اگه با اون لبخند های روی اعصابت اذیتم کنی...بازم بهتر از اینکه اینجا روی تخت ببینمت...»
.....
ناتسو چند روزی بود که با بیقراری در جستوجوی مکانی بود تا پس از یک ماه، بتواند آنجا را به عنوان پناهگاهی برای خود و آنیا آماده کند. هرچند آن روز با روزهای قبل فرق داشت، چرا که دانا نیز در این مسیر همراه او بود.
ناتسو در حالی که با بیقراری گونهاش را میخاراند، رو به دانا کرد و با لحنی پشیمان گفت: «دانا چان... ببخشید که به خاطر من مجبور شدی نری مدرسه!»
دانا نیز با همان لحن خشک و همیشگیاش، بدون اینکه ذرهای تغییر در رفتار نشان دهد، پاسخ داد: «مشکلی نیست، خودم اصرار کردم باهات بیام ناتسو سان.»
ناتسو سری تکان داد و به مسیر خود ادامه داد. آنها خانههای خالی را یکی پس از دیگری بررسی میکردند، اما هیچکدام رضایتبخش نبود؛ یا برای زندگی مناسب نبودند و یا به عنوان یک پناهگاه، ضعفهای زیادی داشتند. تمام این مدت، دانا حتی یک کلمه هم حرف نزده بود؛ او فقط در سکوتی سنگین، سایهی ناتسو را دنبال میکرد.
ناتسو که دیگر از این سکوت و فضای معذبکننده کلافه شده بود، ناگهان ایستاد و با نگاهی پرسشگر به دانا خیره شد: «دانا چان، تو... از من بدت میاد؟»
دانا با شنیدن این کلام ناگهانی، چشمانش از تعجب گشاد شد: «چ... چرا همچین حرفی میزنی ناتسو سان؟»
ناتسو با بیقراری و با صدایی که نشان از فشار روانیاش داشت، ادامه داد: «وقتی اینطوری تمام مدت فقط کنارم راه میری و چیزی نمیگی، حس خیلی بدی داره و معذبم میکنه... انگار داری من رو تحمل میکنی...»
دانا که درمانده شده بود و نمیدانست چه واکنشی نشان دهد، با اضطراب گفت: «م..من اصلاً ازت بدم نمیاد ناتسو سان! اصلاً اگه اینطور بود، چرا باید کمکت کنم؟»
ناتسو در حالی که دوباره گونهاش را میخاراند، با لحنی متفاوت گفت: «مگه به خاطر خواهرم نیست؟»
دانا در ذهن خود از این حرفِ بیربط جیغ کشید و با خودش فکر کرد: «این یارو داره چی میگه؟!!! واقعاً اینقدر احمقه؟!»
او نفسی عمیق کشید تا آشفتگی خود را پنهان کند و سپس با سعی در حفظ ظاهر، گفت: «من این کار رو برای هردوتون میکنم ناتسو سان، چون هردوی شما... دو..دوستام هستین!» او مکثی کرد و با تلاشی برای عادی جلوه دادن صدا، ادامه داد: «در ضمن، مگه من همیشه ساکت نیستم؟ خب... این طبیعتمه!»
ناتسو که با شنیدن کلمهی «دوست»، گونههایش به سرعت سرخ شده بود، سرش را با شرم به سمت پایین انداخت: «که اینطور... پس معذرت میخوام!»
دانا که متوجه تغییر حالت او شده بود، با نگاهی زیرچشمی و صدایی که به زور شنیده می شد به او گفت: «برای پسری مثل تو، حتماً من خیلی خستهکننده ام، نه؟»
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
007-پنهان در مه - پارت ۱۱۳
....
پرستار پس از بررسی دمای بدن و ضربان قلب آنیا، رو به بکی و دامیان کرد و گفت: « سرماخوردگیش شدید نیست ولی به خاطر خستگی مفرط حالش اینقدر بد شده. باید استراحت کنه و حتماً دارو مصرف کنه.»
دامیان که شنیده بود وضعیت آنقدرها هم وخیم نیست، نفسی از سر آسودگی کشید، اما وقتی دید آنیا هنوز با چشمانی خمار و بیرمق به او نگاه میکند، دوباره همان حسِ سنگینِ خجالت و نگرانی به او هجوم آورد.
بکی که میخواست اوضاع را کمی آرام کند، به دامیان نزدیک شد و پچپچکنان گفت: «ببین، حالا که پرستار گفت فقط سرماخوردگیه، دیگه لازم نیست اینقدر جدی بگیری، ولی واقعاً باید مراقبش باشی.»
دامیان، در حالی که سعی میکرد خودش را در قالب یک پسر بیخیال نشان دهد، گفت:«چ...چرا به من میگی مراقبش باشم؟ خودت ازش مراقبت کن!»
بکی چیزی نگفت فقط آرام خندید و به پرستار در آماده کردن دارو کمک کرد.
وقتی پرستار در حال آماده کردن دارو بود، دامیان ناخودآگاه نگاهی به آنیا انداخت. آنیا در میان درخششِ ملایمِ نورِ اتاق، چشمهایش را بست و در حالی که آرامآرام به خواب میرفت، لبخند بسیار کمرنگی بر لبانش نقش بست؛ انگار حتی در نیمهی خواب هم، گرمای مراقبتِ اطرافیانش را حس میکرد.
دامیان،به آرامی به او نزدیک شد و سرِ آنیا را روی پایش گذاشت و درحالی که موهایش را نوازش می کرد، با خود فکر کرد: «فقط امیدوارم... فردا صبح، حالت بهتر بشه، چون حتی اگه با اون لبخند های روی اعصابت اذیتم کنی...بازم بهتر از اینکه اینجا روی تخت ببینمت...»
.....
ناتسو چند روزی بود که با بیقراری در جستوجوی مکانی بود تا پس از یک ماه، بتواند آنجا را به عنوان پناهگاهی برای خود و آنیا آماده کند. هرچند آن روز با روزهای قبل فرق داشت، چرا که دانا نیز در این مسیر همراه او بود.
ناتسو در حالی که با بیقراری گونهاش را میخاراند، رو به دانا کرد و با لحنی پشیمان گفت: «دانا چان... ببخشید که به خاطر من مجبور شدی نری مدرسه!»
دانا نیز با همان لحن خشک و همیشگیاش، بدون اینکه ذرهای تغییر در رفتار نشان دهد، پاسخ داد: «مشکلی نیست، خودم اصرار کردم باهات بیام ناتسو سان.»
ناتسو سری تکان داد و به مسیر خود ادامه داد. آنها خانههای خالی را یکی پس از دیگری بررسی میکردند، اما هیچکدام رضایتبخش نبود؛ یا برای زندگی مناسب نبودند و یا به عنوان یک پناهگاه، ضعفهای زیادی داشتند. تمام این مدت، دانا حتی یک کلمه هم حرف نزده بود؛ او فقط در سکوتی سنگین، سایهی ناتسو را دنبال میکرد.
ناتسو که دیگر از این سکوت و فضای معذبکننده کلافه شده بود، ناگهان ایستاد و با نگاهی پرسشگر به دانا خیره شد: «دانا چان، تو... از من بدت میاد؟»
دانا با شنیدن این کلام ناگهانی، چشمانش از تعجب گشاد شد: «چ... چرا همچین حرفی میزنی ناتسو سان؟»
ناتسو با بیقراری و با صدایی که نشان از فشار روانیاش داشت، ادامه داد: «وقتی اینطوری تمام مدت فقط کنارم راه میری و چیزی نمیگی، حس خیلی بدی داره و معذبم میکنه... انگار داری من رو تحمل میکنی...»
دانا که درمانده شده بود و نمیدانست چه واکنشی نشان دهد، با اضطراب گفت: «م..من اصلاً ازت بدم نمیاد ناتسو سان! اصلاً اگه اینطور بود، چرا باید کمکت کنم؟»
ناتسو در حالی که دوباره گونهاش را میخاراند، با لحنی متفاوت گفت: «مگه به خاطر خواهرم نیست؟»
دانا در ذهن خود از این حرفِ بیربط جیغ کشید و با خودش فکر کرد: «این یارو داره چی میگه؟!!! واقعاً اینقدر احمقه؟!»
او نفسی عمیق کشید تا آشفتگی خود را پنهان کند و سپس با سعی در حفظ ظاهر، گفت: «من این کار رو برای هردوتون میکنم ناتسو سان، چون هردوی شما... دو..دوستام هستین!» او مکثی کرد و با تلاشی برای عادی جلوه دادن صدا، ادامه داد: «در ضمن، مگه من همیشه ساکت نیستم؟ خب... این طبیعتمه!»
ناتسو که با شنیدن کلمهی «دوست»، گونههایش به سرعت سرخ شده بود، سرش را با شرم به سمت پایین انداخت: «که اینطور... پس معذرت میخوام!»
دانا که متوجه تغییر حالت او شده بود، با نگاهی زیرچشمی و صدایی که به زور شنیده می شد به او گفت: «برای پسری مثل تو، حتماً من خیلی خستهکننده ام، نه؟»
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
- ۹۸
- ۰۱ آذر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط