TOW BROKEN THINGS
P1
_
صبح هنوز کاملاً بیدار نشده بود، اما راهروهای مدرسه از صدا پر شده بود؛ خندهها، بحثهای نصفه، صدای کشیده شدن صندلیها روی زمین. کلاس 3-A هم مثل همیشه شلوغ بود.
«میگم امتحان ریاضی رو خوندی؟»
«نه بابا، ولش کن»
در کلاس باز شد. همه چیز برای یک لحظه مکث کرد. معلم همراه با دختری وارد شد.
دختر کمی پشت سر او ایستاده بود؛ انگار هنوز مطمئن نبود باید دقیقاً کجا بایستد. موهای کوتاه و تیرهاش اطراف صورتش افتاده بود و وقتی سرش را کمی بالا آورد، نور صبح از پنجره روی چشمهای سبزش افتاد. چند نفر ناخودآگاه ساکت شدند. معلم گفت: «بچهها، یه دانشآموز جدید داریم.»
چند نگاه کنجکاو، چند پچپچ. «اسمش کالیستاست. تازه از آمریکا منتقل شده و از امروز با ما درس میخونه.»
نگاهها بیشتر شد. کالیستا حس میکرد همهی کلاس دارد او را بررسی میکند. انگشتهایش بند کیفش را محکمتر گرفت. معلم گفت: «خودت رو معرفی کن.»
چند ثانیه سکوت. کالیستا نفس آرامی کشید. «سلام…» صدایش آرام بود، اما واضح. «من کالیستا هستم.»
نگاهش برای لحظهای از روی چهرهها گذشت. «امیدوارم… سال آخر رو بدون دردسر بگذرونیم.»
چند نفر خندیدند. یکی از ته کلاس زیر لب گفت: «جپی امریکاییه؟»
معلم با دست به سمت صندلی کنار پنجره اشاره کرد. «اونجا بنشین.»
کالیستا آرام بین میزها حرکت کرد. صدای قدمهایش در سکوت کوتاه کلاس واضحتر از حد معمول به گوش میرسید. وقتی نشست، نور صبح روی میز افتاد. او کیفش را باز کرد. کتاب… دفتر…و بعد، یک شکلات کوچک. آن را در دستش گرفت. عادت قدیمی. وقتی استرس داشت، شکلات میخورد. اما درست همان لحظه...در کلاس با صدای بلند باز شد. یکی از بچهها آه کشید. «باز این.»
پسری وارد شد. قدبلند. آرام. انگار عجله برایش معنی نداشت. موهای تیرهاش کمی بههم ریخته بود و نگاهش همان نگاه همیشگیای بود که همه در مدرسه میشناختند؛ نگاه کسی که همیشه میداند چه میخواهد. معلم بدون اینکه حتی برگردد گفت: «دیر کردی.»
تهیونگ شانهای بالا انداخت. «ترافیک.»
چند نفر خندیدند. او از بین میزها رد شد… اما وسط راه، قدمش برای یک ثانیه مکث کرد. چشمهایش روی دختری افتاد که کنار پنجره نشسته بود. دختر جدید. چشمهای سبز. و شکلاتی که هنوز در دستش بود. کالیستا هم همان لحظه سرش را بالا آورد. نگاهشان برخورد کرد. فقط یک ثانیه. اما برای تهیونگ… عجیب بود. چون معمولاً هیچ چیز در این مدرسه توجهش را جلب نمیکرد. هیچکس. او بدون اینکه چیزی بگوید به سمت صندلیاش رفت. دوستش آرام خم شد سمتش. «جدیده»
تهیونگ هنوز نگاهش لحظهای سمت پنجره برگشته بود. بعد خیلی کوتاه گفت: «اها.»
و نگاهش را از او گرفت. اما چیزی در ذهنش مانده بود. چشمهای سبز. و دختری که وقتی شکلاتش را باز میکرد… انگار تمام دنیا را فراموش کرده بود. و تهیونگ هنوز نمیدانست
همین دختر آرام، قرار است تمام برنامههای دقیق زندگیاش را به هم بریزد.
_
صبح هنوز کاملاً بیدار نشده بود، اما راهروهای مدرسه از صدا پر شده بود؛ خندهها، بحثهای نصفه، صدای کشیده شدن صندلیها روی زمین. کلاس 3-A هم مثل همیشه شلوغ بود.
«میگم امتحان ریاضی رو خوندی؟»
«نه بابا، ولش کن»
در کلاس باز شد. همه چیز برای یک لحظه مکث کرد. معلم همراه با دختری وارد شد.
دختر کمی پشت سر او ایستاده بود؛ انگار هنوز مطمئن نبود باید دقیقاً کجا بایستد. موهای کوتاه و تیرهاش اطراف صورتش افتاده بود و وقتی سرش را کمی بالا آورد، نور صبح از پنجره روی چشمهای سبزش افتاد. چند نفر ناخودآگاه ساکت شدند. معلم گفت: «بچهها، یه دانشآموز جدید داریم.»
چند نگاه کنجکاو، چند پچپچ. «اسمش کالیستاست. تازه از آمریکا منتقل شده و از امروز با ما درس میخونه.»
نگاهها بیشتر شد. کالیستا حس میکرد همهی کلاس دارد او را بررسی میکند. انگشتهایش بند کیفش را محکمتر گرفت. معلم گفت: «خودت رو معرفی کن.»
چند ثانیه سکوت. کالیستا نفس آرامی کشید. «سلام…» صدایش آرام بود، اما واضح. «من کالیستا هستم.»
نگاهش برای لحظهای از روی چهرهها گذشت. «امیدوارم… سال آخر رو بدون دردسر بگذرونیم.»
چند نفر خندیدند. یکی از ته کلاس زیر لب گفت: «جپی امریکاییه؟»
معلم با دست به سمت صندلی کنار پنجره اشاره کرد. «اونجا بنشین.»
کالیستا آرام بین میزها حرکت کرد. صدای قدمهایش در سکوت کوتاه کلاس واضحتر از حد معمول به گوش میرسید. وقتی نشست، نور صبح روی میز افتاد. او کیفش را باز کرد. کتاب… دفتر…و بعد، یک شکلات کوچک. آن را در دستش گرفت. عادت قدیمی. وقتی استرس داشت، شکلات میخورد. اما درست همان لحظه...در کلاس با صدای بلند باز شد. یکی از بچهها آه کشید. «باز این.»
پسری وارد شد. قدبلند. آرام. انگار عجله برایش معنی نداشت. موهای تیرهاش کمی بههم ریخته بود و نگاهش همان نگاه همیشگیای بود که همه در مدرسه میشناختند؛ نگاه کسی که همیشه میداند چه میخواهد. معلم بدون اینکه حتی برگردد گفت: «دیر کردی.»
تهیونگ شانهای بالا انداخت. «ترافیک.»
چند نفر خندیدند. او از بین میزها رد شد… اما وسط راه، قدمش برای یک ثانیه مکث کرد. چشمهایش روی دختری افتاد که کنار پنجره نشسته بود. دختر جدید. چشمهای سبز. و شکلاتی که هنوز در دستش بود. کالیستا هم همان لحظه سرش را بالا آورد. نگاهشان برخورد کرد. فقط یک ثانیه. اما برای تهیونگ… عجیب بود. چون معمولاً هیچ چیز در این مدرسه توجهش را جلب نمیکرد. هیچکس. او بدون اینکه چیزی بگوید به سمت صندلیاش رفت. دوستش آرام خم شد سمتش. «جدیده»
تهیونگ هنوز نگاهش لحظهای سمت پنجره برگشته بود. بعد خیلی کوتاه گفت: «اها.»
و نگاهش را از او گرفت. اما چیزی در ذهنش مانده بود. چشمهای سبز. و دختری که وقتی شکلاتش را باز میکرد… انگار تمام دنیا را فراموش کرده بود. و تهیونگ هنوز نمیدانست
همین دختر آرام، قرار است تمام برنامههای دقیق زندگیاش را به هم بریزد.
- ۲.۸k
- ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط