ادامه p60
ادامه p60
نگشت‌های تهیونگ آروم توی هم قفل شدن، نگاهش برای لحظه‌ای افتاد روی زمین.
جی یون دستش رو برد سمت موهای تهیونگ و چند تار آشفتیه پشت گوشش رو مرتب کرد. یک کار کوچیک که از رو عادت بود...چند ثانیه سکوت بینشون موند، بعد نگاهش روی کیف مشکی افتاد.
جی‌یون: چرا الان آوردیش؟
تهیونگ سرش رو بالا آورد
جی‌یون: می‌تونستی بذاریش همون سالن.
تهیونگ لبخند کوچیکی زد.
تهیونگ: باید به یک کاری رسیدگی میکردم.
با چشمهاش اشاره ریزی کرد که جی یون فهمید منظورش جیمینه...
جی‌یون ابرو بالا انداخت تهیونگ ادامه داد:
تهیونگ: بعدشم...(لبخندش کمی بیشتر شد)مگه نمی‌شه یه سر به مادرخوانده‌م بزنم ببینم زنده‌ست یا مرده؟
جی‌یون چند لحظه نگاهش کرد، بعد خنده‌ی کوتاهی کرد، نه اون لبخندهای سرد و حساب‌شده‌ای که معمولاً جلوی بقیه می‌زد، این یکی واقعی بود، همون خنده‌ای که سال‌ها قبل، وقتی با اون شش نفر هنوز کنار هم بودن، بیشتر دیده می‌شد.
تهیونگ برای لحظه‌ای فقط نگاهش کرد، انگار دیدن دوباره‌ی اون خنده چیزی رو درونش تکون داده بود.
شاید دلتنگ همون روزها شده بود، روزهایی که جی‌یون هنوز گاهی بی‌هوا میخندید ،روزهایی که می‌تونست جلوی اون‌ها برای چند دقیقه هم که شده، ورژنی از خودت باشه که وجود اون ورژن برای خودش هم بعضی وقتا غیر قابل باور بود...
جی‌یون پتو رو تا روی سینه‌ش کشید و دراز کشید.
جی‌یون: برو پی کارت، پسرجون.
تهیونگ لبخند زد، جی‌یون چشم‌هاشو بست.
جی‌یون: فردا روز طولانی‌ایه(مکث کرد) باید استراحت کنم.
تهیونگ از جاش بلند شد،قبل از رفتن، نگاهش برای چند ثانیه روی جی‌یون موند، بعد خم شد و پتو رو که کمی پایین رفته بود، مرتب کرد و تا روی شونه‌هاش کشید.
تهیونگ: بخواب.
جی‌یون چیزی نگفت، تهیونگ چند قدم به سمت در رفت،دستش روی دستگیره نشست، اما قبل از اینکه در رو باز کنه، یک بار دیگه برگشت و نگاهش کرد، جی‌یون چشم‌هاشو بسته بود، نفس‌هاش دوباره آروم شده بود. تهیونگ چند ثانیه همون‌جا ایستاد، بعد در رو آرام پشت سرش بست، اتاق دوباره ساکت شد، جی‌یون چند لحظه بعد چشم‌هاشو باز کرد، به در بسته خیره موند، ذهنش هنوز درگیر یک چیز بود.
چطور...
چطور ممکن بود چند دقیقه‌ی قبل، با اطمینان کامل فکر کرده باشه جونگ‌کوکه؟
دستش رو روی پیشونیش گذاشت و زیر لب گفت:
جی‌یون: خستگی...
اما خودش هم باورش نکرد، چشم‌هاشو بست، تصویر جونگ‌کوک توی چهارچوب در دوباره توی ذهنش اومد، بعد تصویر تهیونگ.
دو چهره...
برای یک لحظه عجیب شبیه به هم شده بودن، جی‌یون نفس عمیقی کشید، و از جاش بلند شد خوابش کاملا از سرش پریده بود...
همینجوری که بدون مقصد با اطرافش نگاه میکرد چشمش خورد به کیفش و با به یاد اوردن چیزی از جاش پا شد...
امشب شب طولانی قرار بود باشه...
نگشت‌های تهیونگ آروم توی هم قفل شدن، نگاهش برای لحظه‌ای افتاد روی زمین.
جی یون دستش رو برد سمت موهای تهیونگ و چند تار آشفتیه پشت گوشش رو مرتب کرد. یک کار کوچیک که از رو عادت بود...چند ثانیه سکوت بینشون موند، بعد نگاهش روی کیف مشکی افتاد.
جی‌یون: چرا الان آوردیش؟
تهیونگ سرش رو بالا آورد
جی‌یون: می‌تونستی بذاریش همون سالن.
تهیونگ لبخند کوچیکی زد.
تهیونگ: باید به یک کاری رسیدگی میکردم.
با چشمهاش اشاره ریزی کرد که جی یون فهمید منظورش جیمینه...
جی‌یون ابرو بالا انداخت تهیونگ ادامه داد:
تهیونگ: بعدشم...(لبخندش کمی بیشتر شد)مگه نمی‌شه یه سر به مادرخوانده‌م بزنم ببینم زنده‌ست یا مرده؟
جی‌یون چند لحظه نگاهش کرد، بعد خنده‌ی کوتاهی کرد، نه اون لبخندهای سرد و حساب‌شده‌ای که معمولاً جلوی بقیه می‌زد، این یکی واقعی بود، همون خنده‌ای که سال‌ها قبل، وقتی با اون شش نفر هنوز کنار هم بودن، بیشتر دیده می‌شد.
تهیونگ برای لحظه‌ای فقط نگاهش کرد، انگار دیدن دوباره‌ی اون خنده چیزی رو درونش تکون داده بود.
شاید دلتنگ همون روزها شده بود، روزهایی که جی‌یون هنوز گاهی بی‌هوا میخندید ،روزهایی که می‌تونست جلوی اون‌ها برای چند دقیقه هم که شده، ورژنی از خودت باشه که وجود اون ورژن برای خودش هم بعضی وقتا غیر قابل باور بود...
جی‌یون پتو رو تا روی سینه‌ش کشید و دراز کشید.
جی‌یون: برو پی کارت، پسرجون.
تهیونگ لبخند زد، جی‌یون چشم‌هاشو بست.
جی‌یون: فردا روز طولانی‌ایه(مکث کرد) باید استراحت کنم.
تهیونگ از جاش بلند شد،قبل از رفتن، نگاهش برای چند ثانیه روی جی‌یون موند، بعد خم شد و پتو رو که کمی پایین رفته بود، مرتب کرد و تا روی شونه‌هاش کشید.
تهیونگ: بخواب.
جی‌یون چیزی نگفت، تهیونگ چند قدم به سمت در رفت،دستش روی دستگیره نشست، اما قبل از اینکه در رو باز کنه، یک بار دیگه برگشت و نگاهش کرد، جی‌یون چشم‌هاشو بسته بود، نفس‌هاش دوباره آروم شده بود. تهیونگ چند ثانیه همون‌جا ایستاد، بعد در رو آرام پشت سرش بست، اتاق دوباره ساکت شد، جی‌یون چند لحظه بعد چشم‌هاشو باز کرد، به در بسته خیره موند، ذهنش هنوز درگیر یک چیز بود.
چطور...
چطور ممکن بود چند دقیقه‌ی قبل، با اطمینان کامل فکر کرده باشه جونگ‌کوکه؟
دستش رو روی پیشونیش گذاشت و زیر لب گفت:
جی‌یون: خستگی...
اما خودش هم باورش نکرد، چشم‌هاشو بست، تصویر جونگ‌کوک توی چهارچوب در دوباره توی ذهنش اومد، بعد تصویر تهیونگ.
دو چهره...
برای یک لحظه عجیب شبیه به هم شده بودن، جی‌یون نفس عمیقی کشید، و از جاش بلند شد خوابش کاملا از سرش پریده بود...
همینجوری که بدون مقصد با اطرافش نگاه میکرد چشمش خورد به کیفش و با به یاد اوردن چیزی از جاش پا شد...
امشب شب طولانی قرار بود باشه...
- ۶۳
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
