برادر ناتنی
[Step brother]
پارت ۴
شب، وقتی همه رفتن برای استراحت، ا.ت از اتاقش بیرون اومد. پنجرهی سالن باز بود، باد ملایمی پردهها رو تکون میداد و عطر باغ رز میاومد. با یه لیوان آب تو دستش روبهروی پنجره ایستاد.
که یهو صدای یکی از روی پلهها اومد.....جیمین بود، با یه تیشرت خاکستری، موهاش هنوز خیس بود.
ـ اه، تو هنوز بیداری؟
ا.ت لبخند زد:
ـ آره، خوابم نمیبره، هنوز حسِ خونهی خودمون رو دارم.
جیمین خندید:
ـ عادیه، منم دو سال پیش که بابام اینجا رو خریده بود، تا یه ماه نمیتونستم راحت بخوابم. همه چی خیلی ساکته اینجا، یه جورایی زیادی مرتبه، زیادی تمیز...
ا.ت خندید:
ـ زیادی تمیز؟
ـ آره، نمیدونم، مثلاً خونه باید یه گوشهی بهمریخته داشته باشه، یه حسِ زندگی نه اینهمه نظم مصنوعی.
یه لحظه سکوت کرد.
ـ البته الان که تو اومدی، حس متفاوتی داره.
ا.ت یه لحظه جا خورد، گونههاش گرم شد.
ـ چی گفتی؟
ـ هیچی، گفتم حس بهتری شده، عجیب نیست؟ شاید چون یه نفر جدید اومده... صدای خندهت فرق داره با صدای خالیِ عمارت.
باد ملایمی موهای ا.ت رو جابهجا کرد، صدای درختا از بیرون میاومد. نگاهش تو چشمای جیمین گیر کرد. یه حسِ عمیق، آروم، ولی خطرناک تو قلبش چرخید.
با خودش گفت: «نه نه، این پسر قراره برادر ناتنیم باشه، نمیتونم...»
ولی دل که دستور نمیفهمه.
...
صبح روز بعد، همه سر میز صبحونه بودن. مامان ا.ت شاد و پرانرژی صحبت میکرد، بابای جیمین هم خندهرو. ولی ا.ت و جیمین، بیصدا بودن. فقط نگاهای کوچکی بینشون رد و بدل میشد.
بابای جیمین گفت:
ـ خب بچهها، از امروز برنامه داریم بریم دیدن یکی از املاک های اطراف شهر، شاید هفته بعد باشه. جیمین، تو ماشین رو آماده کن، ا.ت، تو هم میتونی همراه مادر و من بیای.
ا.ت لبخند کوتاهی زد:
ـ باشه آقای پارک.
وقتی همه رفتن بیرون، جیمین نزدیکش شد و آروم گفت:
ـ اگه خواستی بعدازظهر بریم تو باغ، یه مسیر خیلی قشنگ بین گل های رز هست، معمولاً کسی نمیره اونجا. فکر کنم خوشت بیاد.
ا.ت با تردید گفت:
ـ شاید… اگه وقت کردم.
جیمین سرش رو خم کرد، زمزمه کرد:
ـ پس من منتظرتم.
ادامه دارد......
~~~
(امیدوارم که خوشتون اومده باشه🎀✨️)
پارت ۴
شب، وقتی همه رفتن برای استراحت، ا.ت از اتاقش بیرون اومد. پنجرهی سالن باز بود، باد ملایمی پردهها رو تکون میداد و عطر باغ رز میاومد. با یه لیوان آب تو دستش روبهروی پنجره ایستاد.
که یهو صدای یکی از روی پلهها اومد.....جیمین بود، با یه تیشرت خاکستری، موهاش هنوز خیس بود.
ـ اه، تو هنوز بیداری؟
ا.ت لبخند زد:
ـ آره، خوابم نمیبره، هنوز حسِ خونهی خودمون رو دارم.
جیمین خندید:
ـ عادیه، منم دو سال پیش که بابام اینجا رو خریده بود، تا یه ماه نمیتونستم راحت بخوابم. همه چی خیلی ساکته اینجا، یه جورایی زیادی مرتبه، زیادی تمیز...
ا.ت خندید:
ـ زیادی تمیز؟
ـ آره، نمیدونم، مثلاً خونه باید یه گوشهی بهمریخته داشته باشه، یه حسِ زندگی نه اینهمه نظم مصنوعی.
یه لحظه سکوت کرد.
ـ البته الان که تو اومدی، حس متفاوتی داره.
ا.ت یه لحظه جا خورد، گونههاش گرم شد.
ـ چی گفتی؟
ـ هیچی، گفتم حس بهتری شده، عجیب نیست؟ شاید چون یه نفر جدید اومده... صدای خندهت فرق داره با صدای خالیِ عمارت.
باد ملایمی موهای ا.ت رو جابهجا کرد، صدای درختا از بیرون میاومد. نگاهش تو چشمای جیمین گیر کرد. یه حسِ عمیق، آروم، ولی خطرناک تو قلبش چرخید.
با خودش گفت: «نه نه، این پسر قراره برادر ناتنیم باشه، نمیتونم...»
ولی دل که دستور نمیفهمه.
...
صبح روز بعد، همه سر میز صبحونه بودن. مامان ا.ت شاد و پرانرژی صحبت میکرد، بابای جیمین هم خندهرو. ولی ا.ت و جیمین، بیصدا بودن. فقط نگاهای کوچکی بینشون رد و بدل میشد.
بابای جیمین گفت:
ـ خب بچهها، از امروز برنامه داریم بریم دیدن یکی از املاک های اطراف شهر، شاید هفته بعد باشه. جیمین، تو ماشین رو آماده کن، ا.ت، تو هم میتونی همراه مادر و من بیای.
ا.ت لبخند کوتاهی زد:
ـ باشه آقای پارک.
وقتی همه رفتن بیرون، جیمین نزدیکش شد و آروم گفت:
ـ اگه خواستی بعدازظهر بریم تو باغ، یه مسیر خیلی قشنگ بین گل های رز هست، معمولاً کسی نمیره اونجا. فکر کنم خوشت بیاد.
ا.ت با تردید گفت:
ـ شاید… اگه وقت کردم.
جیمین سرش رو خم کرد، زمزمه کرد:
ـ پس من منتظرتم.
ادامه دارد......
~~~
(امیدوارم که خوشتون اومده باشه🎀✨️)
- ۱۱.۲k
- ۲۴ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط