داستان اوسی من یه قاتل به اسم مارا
-
شهر در نیمهشب مثل گوری خاموش بود. مارا سالها بود تنها زندگی میکرد؛ در آپارتمانی سرد و تاریک که دیوارهایش پر از یادداشتهای عجیب و عکسهای پاره شده بود. او کسی بود که دیگر مرز بین واقعیت و کابوس را نمیشناخت. صداهایی که در گوشش زمزمه میکردند، شب و روز او را پر کرده بودند:
«آنها دشمن تو هستند… نگذار نزدیک شوند… قبل از این که تو را نابود کنند، نابودشان کن…»
مارا به قتل عادت کرده بود؛ قربانیانش بینام و بیرد بودند. هر بار که دستش را با خون میشست، لبخندی کج روی لبهایش مینشست و دوباره در سایهها گم میشد. هیچکس تا امروز او را پیدا نکرده بود.
آن شب، او روی لبهی بام یک ساختمان بلند ایستاده بود. باد سردی میوزید و موهایش را به رقص مرگ میکشید. در همان لحظه، مردی از پایین متوجهش شد. با صدای بلند گفت:
«خانم! لطفاً پایین بیاید! خطرناکه!»
مارا به آرامی برگشت. نگاهش خالی و تاریک بود. صدای درونش میگفت: «او جاسوس است… قبل از این که تو را بگیرد، بزنش…»
دستش به جیبش رفت. چاقوی سردی را بیرون کشید. مرد نزدیکتر شد. هنوز جملهاش را تمام نکرده بود که تیغهی چاقو در قلبش فرو رفت. صدای خفهای بیرون آمد و مرد نقش زمین شد.
مارا با دستهای خونآلود عقب عقب رفت. به لبهی بام رسید. صدای باد و زمزمهها یکی شده بودند:
«تمام شد… حالا نوبت توست… بیا…»
با آخرین نگاه به شهر، خود را به پایین پرتاب کرد. لحظهای سقوط مثل آزادی بود، اما وقتی چشم باز کرد، دیگر خبری از آسمان نبود.
او در مکانی بود که نه نور داشت نه هوا، فقط شعلههای سرخ و سایههای پیچان. صدای عمیقی در گوشش زمزمه کرد:
«مارا… اینجا همان جاییست که با دستان خودت ساختی… خوش آمدی به جهنم…»
مارا فهمید فراری در کار نیست؛ قربانیها، خونها و سقوطش او را به اینجا کشانده بودند. حالا در میان شعلههای بیپایان تنها ماند، همانطور که در زندگیاش تنها مانده بود.
---
شهر در نیمهشب مثل گوری خاموش بود. مارا سالها بود تنها زندگی میکرد؛ در آپارتمانی سرد و تاریک که دیوارهایش پر از یادداشتهای عجیب و عکسهای پاره شده بود. او کسی بود که دیگر مرز بین واقعیت و کابوس را نمیشناخت. صداهایی که در گوشش زمزمه میکردند، شب و روز او را پر کرده بودند:
«آنها دشمن تو هستند… نگذار نزدیک شوند… قبل از این که تو را نابود کنند، نابودشان کن…»
مارا به قتل عادت کرده بود؛ قربانیانش بینام و بیرد بودند. هر بار که دستش را با خون میشست، لبخندی کج روی لبهایش مینشست و دوباره در سایهها گم میشد. هیچکس تا امروز او را پیدا نکرده بود.
آن شب، او روی لبهی بام یک ساختمان بلند ایستاده بود. باد سردی میوزید و موهایش را به رقص مرگ میکشید. در همان لحظه، مردی از پایین متوجهش شد. با صدای بلند گفت:
«خانم! لطفاً پایین بیاید! خطرناکه!»
مارا به آرامی برگشت. نگاهش خالی و تاریک بود. صدای درونش میگفت: «او جاسوس است… قبل از این که تو را بگیرد، بزنش…»
دستش به جیبش رفت. چاقوی سردی را بیرون کشید. مرد نزدیکتر شد. هنوز جملهاش را تمام نکرده بود که تیغهی چاقو در قلبش فرو رفت. صدای خفهای بیرون آمد و مرد نقش زمین شد.
مارا با دستهای خونآلود عقب عقب رفت. به لبهی بام رسید. صدای باد و زمزمهها یکی شده بودند:
«تمام شد… حالا نوبت توست… بیا…»
با آخرین نگاه به شهر، خود را به پایین پرتاب کرد. لحظهای سقوط مثل آزادی بود، اما وقتی چشم باز کرد، دیگر خبری از آسمان نبود.
او در مکانی بود که نه نور داشت نه هوا، فقط شعلههای سرخ و سایههای پیچان. صدای عمیقی در گوشش زمزمه کرد:
«مارا… اینجا همان جاییست که با دستان خودت ساختی… خوش آمدی به جهنم…»
مارا فهمید فراری در کار نیست؛ قربانیها، خونها و سقوطش او را به اینجا کشانده بودند. حالا در میان شعلههای بیپایان تنها ماند، همانطور که در زندگیاش تنها مانده بود.
---
- ۴.۲k
- ۱۳ مهر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط