آخرین گناه

#تکپارتی
#یانگ_جونگین
هوای سئول خفه و نمور بود بوی خاک خیس از پنجره‌ی نیمه‌باز کلیسا به داخل میخزید شمع‌های کوچک روی محراب یکی‌یکی میسوختند و شعله شان با هر نسیمی میلرزید یانگ جونگین میان سکوت نشسته بود رد انگشتش روی کتاب مقدس میلغزید اما نگاهش روی هیچ کلمه‌ای نمیماند ذهنش هزار فرسنگ دورتر بود جایی که خنده‌ی دختری در گوش هایش میپیچید و اسمش آرام در سینه‌اش میسوخت شارلوت
پنج سال بود که او را میشناخت پنج سال پر از بوسه‌های ناتمام نگاه‌های دزدیده‌شده پشت ستون‌های سنگی کلیسا و دعاهایی که هیچ‌وقت به بهشت نرسیدند اما حالا همه‌ چیز تمام شده بود او سوگند خورده بود کشیش شده بود و سوگندش یعنی انکار همه‌ی آن گذشته
پدربزرگش همان پیر سخت‌گیر همیشه میگفت
"تو مرد خدایی و قلب مرد خدا باید خالی باشد تا خدا در آن ساکن شود"
چون آن بزرگ خانواده یانگ بود هیچکس حق اعتراض نداشت حتی اگه به معنی نابود شدنش باشد
ولی جونگین میدانست او حرف یعنی مرگ خودش چون قلبش خالی نبود و دیگر هم نمیشد که خالی باشد
آن شب که شارلوت خبر را شنید زیر باران ایستاده بود آسمان مثل خودش زار میزد موهای مشکی‌اش خیس به پیشانی‌اش چسبیده بود وقتی در کلیسا را باز کرد عطر باران و اندوه باهم به داخل حمله کرد
"چرا"فقط همین را گفت صدایش میلرزید اما نگاهش محکم بود "چرا گذاشتی تموم بشیم بدون اینکه حتی بجنگی؟"
جونگین نفسش را حبس کرد لباسش را گرفت انگار چیزی برای چنگ زدن به واقعیت میخواست
"من انتخابی ندارم... این مسیر منه"
شارلوت تلخ خندید و آن خنده اشک شد
"نه انتخابت اینه که نجات پیدا کنی از سرزنش های پدر بزرگت ولی من رو بسوزونی"
قدم برداشت نزدیک‌تر آمد انقدر که بوی پوست خیسش با بوی شمع یکی شد دست‌هایش را روی سینه‌ی جونگین گذاشت و لباسش را چنگ زد "بگو دوستم نداری... بگو خوشبختی بدون من ممکنه اونوقت میرم بدون خداحافظی"
جونگین زبانش خشک شد هرچه ایمان هرچه عهد با خدا در یک لحظه در درونش فرو ریخت انگار وجودش به دو نیم شده بود یکی کشیش یکی عاشق فقط گفت
شارلوت... من"
و قبل از اینکه جمله‌اش تمام شود شارلوت اشک ریخت و گفت
"من دارم میرم برای همیشه "
صدای تند باران روی شیشه‌ها میکوبید مثل تپش‌هایی بیقرار در سکوت میانشان فقط نفس‌هایش میامد جونگین جلو رفت به آرامی دست‌هایش لرزید اما عقب نرفت "حتی اگه گناهه..."
"بذار این یکی بار خدا هم فراموشمون کنه"
و بوسید محکم با عشق با درد
آن شب در پناه نور لرزان شمع‌ها همه‌چیز میانشان اتفاق افتاد گناه عشق رهایی نابود همه در یک لحظه بدن‌هایشان لرزید ناله ها آزاد شد اما دل‌هایشان برای نخستین بار آرام گرفت صدای زمزمه‌ی عشق و اشک با هم در هوای سرد شب پیچید بیرون باران بیوقفه میبارید انگار خودش هم شاهدی بود بیداور
وقتی نور کم‌رنگ صبح روی صورتشان افتاد شارلوت آرام از تخت برخاست پیراهنش را پوشید و رو به جونگین گفت
"بیا دیگه عاشق نباشیم"
آن روز شارلوت رفت زیر آسمانی هنوز خاکستری بود بدون اینکه پشت سرش را نگاه کند و جونگین ماند میان بوی شمع و زانوهای خم شده در سکوت هردو به درد خودشان میشوختن جونگین عذاب رها کردن عشق زندگی اش و شارلوت تقاص عشقش را با یک تست بارداری مثبت