تو مثل آینه بودی، حریصِ زیبایی

تو مثل آینه بودی، حریصِ زیبایی
و من شکسته‌دلی روبه‌رویِ رسوایی

نبود حسرتِ من جز یکی شدن با تو
نبود در سرِ تو جز هوایِ تنهایی

چه اضطرابِ غریبی! چه حالِ خوب و بدی
نگاه می‌کنی و می‌روی و اینجایی

دو سال از تو نوشتم، دو سال عینِ دو قرن
چه کرد با غزلم این غمِ تماشایی ؟

تو در سکوتِ خودت غرق می‌شوی‌‌، اما
به رویِ خویش نمی‌آوری که دریایی