سرنوشت
˗ˏˋ Part 2 ˎˊ˗
سوهی چشاشو بست و دستاشو دور گردن جونگ‌کوک حلقه کرد. قلبش داشت می‌ترکید. بوسه عمیق‌تر شد، پر از عشق و یه جور نیاز. جونگ‌کوک یه دستشو آروم برد پشت سر سوهی و انگشتاشو لای موهاش فرو کرد، می‌خواست نزدیک‌ترش کنه، انگار واسش کافی نبود.
وقتی بالاخره از هم جدا شدن، نفساشون تند بود. سوهی با چشمای براق زل زد به جونگ‌کوک و لبخند شیطونی زد
«خب، حالا دیگه مطمئنم بهترین خواننده‌ی کی‌پاپی!»
جونگ‌کوک قاه‌قاه خندید و خودشو انداخت کنار سوهی رو کاناپه، طوری که سرش افتاد رو شونه‌ش.
«تو فقط می‌خوای دل منو به دست بیاری، کیم سوهی!»
سوهی سرشو کج کرد و زل زد بهش.
«شاید... ولی توام بدت نمیاد، نه؟»
جونگ‌کوک فقط خندید و دستشو دور شونه‌ی سوهی انداخت، محکم بغلش کرد. سوهی هم سرشو گذاشت رو سینه‌ی جونگ‌کوک و به ضربان قلبش گوش داد.
ولی یهو صدای زنگ در بلند شد. سوهی خشکش زد و با چشمای گشاد نگاه کرد به جونگ‌کوک.
«وای، نکنه ته‌ری باشه؟»
جونگ‌کوک که حالا یه کم رنگش پریده بود، با یه لبخند عصبی گفت
«اگه برادرته، من از پنجره می‌پرم! طبقه‌ی دوم که چیزی نیست، نه؟»
سوهی با خنده و استرس پرید سمت در
«آروم باش، سوپراستار! شاید فقط همسایه‌ست!»
در رو باز کرد و با یه لبخند گرم گفت
«اوه، خاله پارک!»
خانم پارک، همسایه‌ی پنجاه‌وخرده‌ای ساله‌ی طبقه‌ی بالا، با یه ظرف پلاستیکی پر از غذای خانگی ایستاده بود. موهای خاکستریشو با یه گیره‌ی ساده بسته بود و یه پیش‌بند گل‌گلی تنش بود.
«سوهی‌جان، یکم دوک‌بوکی درست کردم، گفتم برای شمام بیارم. تازه‌ست، هنوز گرمه!»
صداش پر از مهربونی بود.
سوهی با ذوق ظرفو گرفت
«وای خاله، شما همیشه ما رو شرمنده می‌کنید! خیلی ممنون!»
یه کم گپ زدن و سوهی با یه لبخند گنده در رو بست.
ظرف دوک‌بوکی رو برد آشپزخونه و گذاشت تو یخچال.
وقتی برگشت به حال، جونگ‌کوک رو کاناپه لم داده بود و با یه لبخند کج داشت بهش نگاه می‌کرد.
«خب، سوپراستار، خیالت راحت شد؟ ته‌ری نبود!»
با خنده پرید رو کاناپه و خودشو انداخت تو بغل جونگ‌کوک، طوری که سرش رو سینه‌ش جا گرفت.
جونگ‌کوک یه خنده‌ی آروم کرد و دستشو دور سوهی حلقه کرد.
«تو این‌جوری خودتو لوس کنی، من دیگه هیچ‌وقت از این خونه نمی‌رم.»
انگشتاشو آروم لای موهای سوهی برد و بازی کرد، بعد یه بوسه‌ی نرم رو پیشونیش گذاشت. سوهی چشاشو بست و زمزمه کرد
«کاش می‌تونستی بمونی... همیشه.»
صدای ضربان قلبشون تو خونه‌ی ساکت می‌پیچید. جونگ‌کوک آروم سوهی رو نزدیک‌تر کشید و لباشو گذاشت رو گونه‌ش، بعد آروم رفت سمت لباش. یه بوسه‌ی دیگه، این بار نرم‌تر، ولی پر از همون عشق عمیق.
سوهی دستشو گذاشت رو سینه‌ی جونگ‌کوک و حس کرد قلبش چطور تند می‌زنه. تو اون لحظه، هیچ‌چیز تو دنیا مهم نبود . نه شهرت جونگ‌کوک، نه طرفداراش، نه حتی ترس از اینکه ته‌ری یه روز بفهمه.
ولی یهو جونگ‌کوک یه نگاه به ساعت مچیش کرد و یه آه کشید.
«سوهی، باید برم.»
صداش یه کم غم داشت.
«اگه ته‌ری بیاد و منو اینجا ببینه، فاتحه‌م خوندست. فکر کنم مستقیم منو می‌فرسته وسط رودخونه‌ی هان!»
سوهی با یه اخم بامزه خودشو از بغلش جدا کرد
«نمی‌ذارم بری! تازه داشتم به بغلت عادت می‌کردم!»
ولی تو چشاش یه لبخند شیطون بود. جونگ‌کوک خندید و با یه حرکت سریع یه بوسه‌ی دیگه رو لبش گذاشت.
«تو انقدر ناز نکن، وگرنه من واقعا نمی‌رم و بعدش باید با برادرت کشتی بگیرم!»
سوهی با خنده بلند شد و رفت سمت در، ولی همش برمی‌گشت و با چشمای پر از دلتنگی نگاهش می‌کرد.
جونگ‌کوک کوله‌پشتیشو برداشت، ماسک مشکی‌شو از جیبش درآورد و کشید رو صورتش. کلاه هودی‌شم سرش کرد، طوری که فقط یه کم از موهاش پیدا بود.
«خب، حالا شبیه یه آدم معمولی‌ام؟ یا هنوز سوپراستارم؟»
سوهی دستشو گذاشت رو قلبش و با ادا گفت
«تو همیشه سوپراستار منی، جئون جونگ‌کوک.»
بعد درو آروم باز کرد و یه نگاه به راه‌پله‌ی ساکت آپارتمان انداخت.
«راه امنه. فقط مواظب باش خاله پارک نبینتت، چون فردا کل دنیا می‌فهمه!»
جونگ‌کوک با خنده یه بوسه‌ی هوایی برای سوهی فرستاد و با احتیاط از پله‌ها رفت پایین. سوهی درو بست و تکیه داد بهش، هنوز لبخند رو لباش بود. قلبش پر از عشق بود، ولی یه حس کوچیک، یه سایه‌ی نگرانی، ته دلش جا خوش کرده بود. انگار می‌دونست این لحظه‌های شیرین، یه روز ممکنه سخت‌تر بشن. طبیعی هم بود. اون یه آدم معمولی نیست!
انگار هنوز می‌تونست گرمای دستای جونگ‌کوک رو دور کمرش حس کنه، یا صدای خنده‌شو وقتی پاش به فرش گیر کرد بشنوه.
«دیوونه...»
زمزمه کرد و خندید.
سوهی چشاشو بست و دستاشو دور گردن جونگ‌کوک حلقه کرد. قلبش داشت می‌ترکید. بوسه عمیق‌تر شد، پر از عشق و یه جور نیاز. جونگ‌کوک یه دستشو آروم برد پشت سر سوهی و انگشتاشو لای موهاش فرو کرد، می‌خواست نزدیک‌ترش کنه، انگار واسش کافی نبود.
وقتی بالاخره از هم جدا شدن، نفساشون تند بود. سوهی با چشمای براق زل زد به جونگ‌کوک و لبخند شیطونی زد
«خب، حالا دیگه مطمئنم بهترین خواننده‌ی کی‌پاپی!»
جونگ‌کوک قاه‌قاه خندید و خودشو انداخت کنار سوهی رو کاناپه، طوری که سرش افتاد رو شونه‌ش.
«تو فقط می‌خوای دل منو به دست بیاری، کیم سوهی!»
سوهی سرشو کج کرد و زل زد بهش.
«شاید... ولی توام بدت نمیاد، نه؟»
جونگ‌کوک فقط خندید و دستشو دور شونه‌ی سوهی انداخت، محکم بغلش کرد. سوهی هم سرشو گذاشت رو سینه‌ی جونگ‌کوک و به ضربان قلبش گوش داد.
ولی یهو صدای زنگ در بلند شد. سوهی خشکش زد و با چشمای گشاد نگاه کرد به جونگ‌کوک.
«وای، نکنه ته‌ری باشه؟»
جونگ‌کوک که حالا یه کم رنگش پریده بود، با یه لبخند عصبی گفت
«اگه برادرته، من از پنجره می‌پرم! طبقه‌ی دوم که چیزی نیست، نه؟»
سوهی با خنده و استرس پرید سمت در
«آروم باش، سوپراستار! شاید فقط همسایه‌ست!»
در رو باز کرد و با یه لبخند گرم گفت
«اوه، خاله پارک!»
خانم پارک، همسایه‌ی پنجاه‌وخرده‌ای ساله‌ی طبقه‌ی بالا، با یه ظرف پلاستیکی پر از غذای خانگی ایستاده بود. موهای خاکستریشو با یه گیره‌ی ساده بسته بود و یه پیش‌بند گل‌گلی تنش بود.
«سوهی‌جان، یکم دوک‌بوکی درست کردم، گفتم برای شمام بیارم. تازه‌ست، هنوز گرمه!»
صداش پر از مهربونی بود.
سوهی با ذوق ظرفو گرفت
«وای خاله، شما همیشه ما رو شرمنده می‌کنید! خیلی ممنون!»
یه کم گپ زدن و سوهی با یه لبخند گنده در رو بست.
ظرف دوک‌بوکی رو برد آشپزخونه و گذاشت تو یخچال.
وقتی برگشت به حال، جونگ‌کوک رو کاناپه لم داده بود و با یه لبخند کج داشت بهش نگاه می‌کرد.
«خب، سوپراستار، خیالت راحت شد؟ ته‌ری نبود!»
با خنده پرید رو کاناپه و خودشو انداخت تو بغل جونگ‌کوک، طوری که سرش رو سینه‌ش جا گرفت.
جونگ‌کوک یه خنده‌ی آروم کرد و دستشو دور سوهی حلقه کرد.
«تو این‌جوری خودتو لوس کنی، من دیگه هیچ‌وقت از این خونه نمی‌رم.»
انگشتاشو آروم لای موهای سوهی برد و بازی کرد، بعد یه بوسه‌ی نرم رو پیشونیش گذاشت. سوهی چشاشو بست و زمزمه کرد
«کاش می‌تونستی بمونی... همیشه.»
صدای ضربان قلبشون تو خونه‌ی ساکت می‌پیچید. جونگ‌کوک آروم سوهی رو نزدیک‌تر کشید و لباشو گذاشت رو گونه‌ش، بعد آروم رفت سمت لباش. یه بوسه‌ی دیگه، این بار نرم‌تر، ولی پر از همون عشق عمیق.
سوهی دستشو گذاشت رو سینه‌ی جونگ‌کوک و حس کرد قلبش چطور تند می‌زنه. تو اون لحظه، هیچ‌چیز تو دنیا مهم نبود . نه شهرت جونگ‌کوک، نه طرفداراش، نه حتی ترس از اینکه ته‌ری یه روز بفهمه.
ولی یهو جونگ‌کوک یه نگاه به ساعت مچیش کرد و یه آه کشید.
«سوهی، باید برم.»
صداش یه کم غم داشت.
«اگه ته‌ری بیاد و منو اینجا ببینه، فاتحه‌م خوندست. فکر کنم مستقیم منو می‌فرسته وسط رودخونه‌ی هان!»
سوهی با یه اخم بامزه خودشو از بغلش جدا کرد
«نمی‌ذارم بری! تازه داشتم به بغلت عادت می‌کردم!»
ولی تو چشاش یه لبخند شیطون بود. جونگ‌کوک خندید و با یه حرکت سریع یه بوسه‌ی دیگه رو لبش گذاشت.
«تو انقدر ناز نکن، وگرنه من واقعا نمی‌رم و بعدش باید با برادرت کشتی بگیرم!»
سوهی با خنده بلند شد و رفت سمت در، ولی همش برمی‌گشت و با چشمای پر از دلتنگی نگاهش می‌کرد.
جونگ‌کوک کوله‌پشتیشو برداشت، ماسک مشکی‌شو از جیبش درآورد و کشید رو صورتش. کلاه هودی‌شم سرش کرد، طوری که فقط یه کم از موهاش پیدا بود.
«خب، حالا شبیه یه آدم معمولی‌ام؟ یا هنوز سوپراستارم؟»
سوهی دستشو گذاشت رو قلبش و با ادا گفت
«تو همیشه سوپراستار منی، جئون جونگ‌کوک.»
بعد درو آروم باز کرد و یه نگاه به راه‌پله‌ی ساکت آپارتمان انداخت.
«راه امنه. فقط مواظب باش خاله پارک نبینتت، چون فردا کل دنیا می‌فهمه!»
جونگ‌کوک با خنده یه بوسه‌ی هوایی برای سوهی فرستاد و با احتیاط از پله‌ها رفت پایین. سوهی درو بست و تکیه داد بهش، هنوز لبخند رو لباش بود. قلبش پر از عشق بود، ولی یه حس کوچیک، یه سایه‌ی نگرانی، ته دلش جا خوش کرده بود. انگار می‌دونست این لحظه‌های شیرین، یه روز ممکنه سخت‌تر بشن. طبیعی هم بود. اون یه آدم معمولی نیست!
انگار هنوز می‌تونست گرمای دستای جونگ‌کوک رو دور کمرش حس کنه، یا صدای خنده‌شو وقتی پاش به فرش گیر کرد بشنوه.
«دیوونه...»
زمزمه کرد و خندید.
- ۸.۵k
- ۲۱ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
