Chapter Seven, S², Part ³⁹

Chapter Seven, S², Part ³⁹
با ملاحضه، بدن بی جون جیمین رو داخل گاما¹⁰ قرار دادن و گروه با گرفتن تایید از فرمانده شون، شروع به حرکت کرد.
تنها صدایی که در سکوت شب به گوش میرسید، صدای حشرات ریز پنهان شده در بین بوته ها و سُم اسب هایی بود که بر روی اون ها سوار بودن.
مسیر نسبتا طولانی بود اما با رعایت درست سرعت، به موقع به کوهستان رسیدن...
استاد یو از پشت یکی از سرباز ها پایین اومد و به سمت زمین خالی از درختی رفت که درست وسط جنگل قرار داشت.
صحنه ها و توصیف ها درست از جلوی چشم هاش رد شدن. دقیقا همون چیزایی که جیمین قبلا دیده بود... همون محیط، همون مکان و همون سنگینی ای که سال ها بود دفن شده بود...
با کمک جونگ کوک و سرباز های زیر دست دونگ جو زمین رو کاملا آماده کردن و بدون فشار آوردن بهش، جیمین رو آروم در وسط ماجرا قرار دادن.
استاد یو با دستای پینه بسته اش، آروم، تیکه پارچه ی لطیفی رو دور سر جیمین بست و چشم هاش رو پوشوند. گروهی از نوازندگانی که تونسته بود جمع آوری کنه  در گوشه ای از داستان قرار داده بود و خودش هم رفت و کنار جیمین قرار گرفت. قبل از اینکه شروع به هر کاری کنه، چشم هاش رو باز کرد و به خط تیزی که در اون سر آسمون قرار داشت، خیره شد و صبر کرد تا زمانی که خورشید شروع به بالا اومدن بکنه. صدای داخل ذهنش فعال شد.
‌
^ جیمینا، نمیزارم اتفاقی برای کسی بیفته و بهت قول میدم، از این مسیر گمراهی بیرون بکشتمت... تو فقط دستمو بگیر و به هیچ وجه رها نکن..
‌
با دیدن اولین پرتوی خورشید، رو چرخوند سمت نوازندگان و دستور شروع رو داد!
موسیقی ای بسیار آروم اما عمیق شروع به پخش شدن کرد، استاد یو بدون انجام هیچ حرکات رقصی و یا زیر لب ورد خوندنی، فقط با قرار دادن دستی بالای سر جیمین و بستن چشم هاش، مراسم رو آغاز کرد.
ورد اینبار توی ذهنش در حال خونده شدن بود و وظیفه ی دستش این بود که بدون هیچ لرزشی، استوار تو حالت خودش بمونه.
این نشون از این بود که آیا واقعا انقدر میخواد که نجاتش بده؟ پس باید ثابت کنه که چقدر این پسر ارزشش رو داره. چطور؟ با نلرزیدن دستش!
با افتادن نوک پرتو روی استاد و شاگرد، پدر و پسر، استاد یو تونست وارد بشه! وارد ذهنی که شخصی توش گم شده بود... ذهن جیمین!
به اطرافش نگاه میکرد. همه جا سفید بود.. خوشبختانه تیره نبود اما سفیدی در حدی بود که کور کننده بود.
‌
^ جیمینا؟
‌
هیچی جز پژواک صدای خودش به گوش نرسید. ابر های نم داری تو محیط وجود داشت که در عین حال که باعث خنکیه صورت میشد، همون قدر هم باعث ترس میشد.
پاهاش بدون هیچ ایده ای که داره به چه سمتی میره، داره دور میشه یا نزدیک، به حرکت در اومدن.
‌
^ جیمینا؟ صدای منو میشنوی؟ منم، استاد یو. میشه لطفا بگی کجایی؟
‌
باز هم هیچ جوابی دریافت نکرد...
تا اینکه چشمش به جثه ای جمع شده خورد.
‌
^ جیمین؟...
‌
وقتی که نزدیک میشد، میتونست پچ پچ هایی رو به وضوح بشنوه. به قدری نزدیک شد که درست رو به روش زانو زد و شونه هاشو گرفت.
‌
+ دور شو!!
‌
با فریادی که جیمین زد سریع عقب نشینی کرد.
‌
^ جیمینا.. منم استاد یو.. منو یادته؟
‌
جیمین با ترس فقط جوری که چشم هاش معلوم باشه، سرش رو بالا گرفت و بهش خیره شد.
استاد یو با دیدن چشم هایی که جز وحشت چیزی درونشون دیده نمیشد قلبش به درد اومد و با صدایی که احساسات باعث گرفته شدنش شده بود، حرف زد.
‌
^ جیمین؟... این تو نیستی... از چی انقد میترسی؟...
+ تو کی هستی دیگه...
‌
با بیان این سوال، استاد یو لحظه ای جا خورد.
‌
^ تو... منو یادت نیست...؟ چطور ممکنه...
دیدگاه ها (۲)

اسم فیک = "محو اقیانوس نگاهت"پارت "36""ویو جئون آنجلینا"از ص...

درخواستی

⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹‌p85«آشپزخونه هر روز از اینجا سبزی می‌بره...

فیک ⊹⊱او شب هنگام آمد⊰⊹‌p105جیمین نگاهش کرد.«آره.»نینا لبخند...

درخواستی چیفویو

𝐈 𝐧𝐞𝐞𝐝 𝐲𝐨𝐮 𝐏³بورا یه قدم عقب رفت. نترسیده بود .فقط ....فهمید...

wes2part 22*بیست دقیقه بعد*نیکبدون اینکه حرفی بزنم خودمون کن...

#عشق_یا_گلوله؟𝑪𝒉𝒂𝒑𝒕𝒆𝒓 𝑻𝒘𝒐 : ²𝑷𝒂𝒓𝒕 : ³²ویو میکا_____چند دقیقه...

پارت ۴۳

dark life = 39

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط