پارت سیزدهم
سوکوکو
"زندگی دوباره"
Part: ۱۳.
(ویو دازای)
چشمام تار میدید. به چویا خیره شدم و که از درد ناله میکرد. به سختی بلند شدم...
-فئودر...زودباش...
سرشو تکون داد و مامور ها هجوم بردن. با زحمت رو پاهام وایسادم. انگار به چاقو یه سم بیهوش کننده زده بودن...ولی خوب بود که مقداری از داروهام رو خورده بودم تا جلوشو بگیره. در حالی که بقیه حواسشون به فئودر بود به سمت مانیتور رفتم. با دستای لرزونم دکمه رو فشار دادم و بالاخره دستگاهو خاموش کردم.
-چویا...من اینجام...
از شدت درد بیهوش شده بود سریع قفل هارو باز کردم و در آغوشم کشیدمش. با زور تمامم بلندش کردم و سریع از اتاق بردمش بیرون. میدونستم فئودر از پسش بر میاد. پس کارو بهش سپردم و رفتم...دیگه بدنم جون نداشت. جلوی در چویا رو زمین گذاشتم و بعد افتادم. صدای فریاد یه نفر رو شنیدم...صداش...
(فلش بک، ویو راوی)
چشمای اقیانوسیش رو باز کرد. همه چیز آروم بود. فقط صدای نفس هاش و بوق مانیتوری که ضربان قلبو نشون میداد توی اتاق شنیده میشد. سرش رو چرخوند و متوجه شد دازای روی صندلی خوابش برده. پیراهنشو در آورده بود و تمام پانسمان هاش و بانداژ هاش معلوم بود. دستشو آروم دراز کرد تا صورت دازای رو لمس کنه. تار مویی از صورتش کنار زد و خنده ای کرد. بخار نفس هاش دور ماسک اکسیژن پخش میشد. با صدای خفه و ضعیفی زمزمه کرد: واقعا احمقی که جونتو برام به خطر انداختی...
-قبول دارم...
لبخندی زد و چشمای قهوه ایش رو باز کرد. چویا با تعجب به دازای خیره شد. گونه هاش کمی قرمز شد و سرشو با خجالت چرخوند.
+خفه شو...
اشکاش روی ملافه تخت چکید. ترکیبی از ناراحتی و خوشحالی توی چشماش بود.
-بهم قول بده که...از این به بعد به حرفام گوش میدی...
چشمای چویا لحظه ای گشاد شد. تا به حال چنین صحنه ای رو از دازای به چشم ندیده بود...
+تو...داری گریه میکنی؟...دازای...
-متاسفم...
شاید پارت بعد رو کمی هنتای بهش اضافه کنم ولی لطفا گزارش نکنید. جدیدا خیلیا این کارو میکنن. ممنون بابت حمایتا
"زندگی دوباره"
Part: ۱۳.
(ویو دازای)
چشمام تار میدید. به چویا خیره شدم و که از درد ناله میکرد. به سختی بلند شدم...
-فئودر...زودباش...
سرشو تکون داد و مامور ها هجوم بردن. با زحمت رو پاهام وایسادم. انگار به چاقو یه سم بیهوش کننده زده بودن...ولی خوب بود که مقداری از داروهام رو خورده بودم تا جلوشو بگیره. در حالی که بقیه حواسشون به فئودر بود به سمت مانیتور رفتم. با دستای لرزونم دکمه رو فشار دادم و بالاخره دستگاهو خاموش کردم.
-چویا...من اینجام...
از شدت درد بیهوش شده بود سریع قفل هارو باز کردم و در آغوشم کشیدمش. با زور تمامم بلندش کردم و سریع از اتاق بردمش بیرون. میدونستم فئودر از پسش بر میاد. پس کارو بهش سپردم و رفتم...دیگه بدنم جون نداشت. جلوی در چویا رو زمین گذاشتم و بعد افتادم. صدای فریاد یه نفر رو شنیدم...صداش...
(فلش بک، ویو راوی)
چشمای اقیانوسیش رو باز کرد. همه چیز آروم بود. فقط صدای نفس هاش و بوق مانیتوری که ضربان قلبو نشون میداد توی اتاق شنیده میشد. سرش رو چرخوند و متوجه شد دازای روی صندلی خوابش برده. پیراهنشو در آورده بود و تمام پانسمان هاش و بانداژ هاش معلوم بود. دستشو آروم دراز کرد تا صورت دازای رو لمس کنه. تار مویی از صورتش کنار زد و خنده ای کرد. بخار نفس هاش دور ماسک اکسیژن پخش میشد. با صدای خفه و ضعیفی زمزمه کرد: واقعا احمقی که جونتو برام به خطر انداختی...
-قبول دارم...
لبخندی زد و چشمای قهوه ایش رو باز کرد. چویا با تعجب به دازای خیره شد. گونه هاش کمی قرمز شد و سرشو با خجالت چرخوند.
+خفه شو...
اشکاش روی ملافه تخت چکید. ترکیبی از ناراحتی و خوشحالی توی چشماش بود.
-بهم قول بده که...از این به بعد به حرفام گوش میدی...
چشمای چویا لحظه ای گشاد شد. تا به حال چنین صحنه ای رو از دازای به چشم ندیده بود...
+تو...داری گریه میکنی؟...دازای...
-متاسفم...
شاید پارت بعد رو کمی هنتای بهش اضافه کنم ولی لطفا گزارش نکنید. جدیدا خیلیا این کارو میکنن. ممنون بابت حمایتا
- ۱۰.۲k
- ۳۱ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط