یه رفیق دارم که تقریباً هر سال میره کربلا؛

یه رفیق دارم که تقریباً هر سال میره کربلا؛
از اون با مراما و امام‌حسینی‌هاست... پیاده‌روی اربعین رفته بودن میگف نزدیک شدیم چیزی ب حرم نمونده بود با شورو شوقی که تمومی نداشت......
به رفیقم گفتم: «رسیدیم دیگه...»
گفت: «بگو به امید خدا.»
گفتم: «بگم به امید خدا؟! حرم رو ببین، رو‌به‌رومونه!» 😄
دوباره گفت:
«باشه، تو بگو به امید خدا... تو چه می‌دونی؟ همین یه دقیقه، همین چند قدم آخر... اگر خدا نخواد، نمی‌رسی. اگر خدا نخواد، وارد حرم نمی‌شی.»
گفتم: «چشم، چشم...»
به امید خدا...💓
راستش خیلی از این جمله خوشم اومد.
یه جمله‌ی ساده‌ست، ولی پشتش یه حقیقت خیلی بزرگ خوابیده...
هر جای دنیا که باشی، هرچقدر هم راه رفته باشی، هرچقدر هم نزدیک مقصد باشی، آخرش این خواست و رضایت خداست که کار رو به سرانجام می‌رسونه.
همون‌طور که مامانم همیشه میگه:
«تا خدا نخواد، برگی از درخت نمی‌افته.»
خلاصه خواستم بگم؛
هر کاری که می‌خواید بکنید، هر قدمی که می‌خواید بردارید، هر آرزویی که دارید...
بگید: به امید خدا.
نه از روی عادت؛
از روی باور به اینکه ما فقط قدم برمی‌داریم،
اما رسیدن...
دست خداست.
خدا همیشه قشنگ‌ترین‌ها رو براتون بچینه،
راه‌هاتون رو هموار کنه،
و هرجا که دلتون خواست برسید، اگر به صلاحتونه، خودش دستتون رو بگیره و برسونتتون...

ان‌شاءالله 🤍