و من برگ بودم که توفان گرفت و دیدم که این قصه پایان گرفــ

و من برگ بودم که توفان گرفت و دیدم که این قصه پایان گرفــــــــــــــــــت 

بهار تو آمد به دیدار من و آخر مرا از زمستان گرفــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

کویر تنت را به باران زدند تن آسمان از عطش جان گرفــــــــــــــــــــــــــت

تو می رفتی و چشم من چشمه بود و من خیس بودم که باران گرفــــت

عجب بارشی بود بر جان من که چون رودی از عشق جریان گرفـــــــــــت

هوای تو بود و خیال تو بود که دست مرا در خیابان گرفـــــــــــــــــــــــــــت

حقیقت همین است ای نازنین که چشمت غزل داد و ایمان گرفـــــــــــــت

تو و کوچه و آن زمستان سرد و من برگ بودم که توفان گرفـــــــــــــــــــــت