و من برگ بودم که باران گرفت

و من برگ بودم که باران گرفت
و دیدم که این قصه پایان گرفت

بهار تو آمد به دیدار من
و آخر مرا از زمستان گرفت

کویر تنت را به باران زدند
تن آسمان را عطش جان گرفت

تو میرفتی و چشم من چشمه بود
و من خیس بودم که باران گرفت

عجب بارشی بود بر جان من
که چون رودی از عشღق جریان گرفت

هوای تو بود و خیال تو بود
که دست مرا در خیابان گرفت

حقیقت همین است ای نازنین
که چشمت غزل داد و ایمان گرفت

تو و کوچه وآن زمستان سرد
و من برگ بودم که طوفان گرفتღ