Jester : پارت ۷ : م-ملورین...

***
گذشته:
جست:
توی درمونگاه راه میرم. با اینکه درد وحشتناکی داشتم اما واقعا راهی برای آروم کردن خودم پیدا نمیکردم.
مایکل با نگرانی ـ جستر...معده ات پاره شده!
کانر ـ ولش کن مایک الان هیچی بهش نگو داره از ترس دیوونه میشه.
من با جیغ و رنگ پریده ـ معلومه که دارم دیوونه میشم! همون صبح بابام بهم گفت برای خودت دردسر نتراش! و حالا معده ام پاره شده و قلدر کالجمون توست یکی از صمیمی ترین دوست های من توی کماست! البته کاملا چیز عادیه عه و من اصلا نباید نگران واکنش پدرم باشم درسته کاملا!
مایکل دیگه نمیتونه تحمل کنه. بلند میشه و شونه های من رو میگیره و زمزمه میکنه :«جستر. ببین منو.» مجبورم میکنه بهش نگاه کنم.
من ـ چته؟!
مایکل ـ نفس عمیق بکش...
نفسم بند میاد:«فقط یه نفس عمیق...» به حرفش گوش میدم.
دم...بازدم.
مایکل ـ حالا...از یک تا ده بشمار...
یک.دو.سه.چهار.پنج.شش.هفت.هشت.نه.ده...
مایکل ـ حالا بهم بگو. آرومتر شدی یا نه...
میخواستم بگم نه که یهو حس کردم اصلا عصبانی و ترسیده نیستم! آرومم. واقعا ارومم!
من ـ من...من الان احساس میکنم خیلی بهترم...
مایکل لبخندی ملایم میزنه:«خوبه.» و بعد سکوت بینمون بهم نشون میده چقدر همه چیز راحت عوض میشه...
***
کمی بعد:
جست:
توی دفتر مدیر نشستم. این دومین باره که اینجام...زیر زیرکی به بابام نگاه میکنم. کاملا بی احساس و جدی به مدیر زل زده بود.
مدیر ـ خب...جستر یکی از دانش آموز های فوق العاده ی ماست و من هنوز هم نمیتونم باور کنم این دومین باره که برای زد و خورد به دفتر من میاد!
بابا با خشکی ـ جالبه. صبح بهش گفته بودم دردسر درست نکن.
زیر چشمی بهم نگاه میکنه. از خجالت سرخ میشم و کاملا توی صندلی چرمی فرو میروم:«ببخشید...» مدیر توی دفترچه ات یه چیزی مینویسه.
وایییییی! من بدبختم!
مدیر ـ خودت چقدر آسیب دیدی؟
من با زمزمه ـ معده ام پاره شده...
سکوت. مدیر دوباره یه چیزی یادداشت میکنه.
مدیر ـ خب...الان درد داری؟
تا اومدم جواب بدم بابام جواب داد :«اینقدر لوسش نکنید آقای مورسر. جستر از یه آهن هم سفت تره.» با بهت به بابام خیره میشم. الان این تعریف بود یا توهین؟!
بابا ـ و به نظرم نیازی به استراحت نداره. حالش کاملا خوبه. تازه پاره شدن معده هیچی نیست. من بدتر از این ها رو هم دیدم. دلیلی نمیبینم پسرم با یه زخم معده ی ساده اینقدر لوس بار بیاد!
با فک افتاده به بابام خیره میشم.
من با لکنت ـ پ-پدر من...
بابا با تحکم ـ همین که گفتم! هیچ استراحتی در کار نیست. الان هم تا زمان تموم شدن کلاس هات توی کالج میمونی و موقع اتمام کالج برمیگردی خونه.
بعد بلند میشه. از آقای مدیر خداحافظی میکنه و میره. ولی حتی به من نگاه هم نمیکنه. واقعا بغضم گرفت...
من ـ بابا...
بابا با خشم ـ برای بار هزارم، پدر!
در رو محکم کوبید. زبونم رو گاز میگیرم که نزنم زیر گریه...
آقای مدیر با فک افتاده ـ ح-حتما عصبانیه ب-بخاطر همین اینجوری برخورد کرد...به دل نگیر...
من با غم ـ پدر همیشه همینه...
با درد از روی صندلی بلند میشم:«با اجازه آقای مورسر...» بعد برمیگردم و میرم...
***
سر کلاس :
با هیچکس حرف نزدم. کانر دیوونه ام کرد که بگم اما مایکل جلوش رو گرفت. آروم به درس گوش میدادم و سعی میکردم درد شکمم رو نادیده بگیرم. اما بیشتر درد میگرفت و اشکام تهدید جاری شدن میکرد. مایکل گاهی آروم کمرم رو نوازش میکرد. اما همین باعث میشد شکمم بیشتر تیر بکشه. وقتی زنگ خورد آروم از کلاس میام بیرون. تنها. دوباره به سمت دره میرم...
لب دره میشینم و به سینه ام دست میکشم. جایی که حتی بیشتر از معده ام درد میکرد.بی اختیار و دردناک رو به دره فریاد میکشم.
من با داد ـ ای خدااااااااااااااااااااااااااااااااا!
به سرفه می افتم. وقتی سرفه ام بند میاد، نفس نفس میزنم و چشمام رو روی هم فشار میدم...
صدایی نرم ـ دنبالت میگشتم. کانر و مایکل گفتن احتمالا اینجا باشی...
برمیگردم و به چشم های سبزش خیره میشوم. نفسم بند میاد.
من با لکنت ـ م-ملورین...
ادامه دارد...