فیک تاج سلطنتی (The Royal Crown)
پارت ۱۵
از زبان تهیونگ
هنوز هم نمی‌توانستم اتفاقی را که سر میز صبحانه افتاده بود، درست باور کنم.
از لحظه‌ای که ندیمه بشقاب دوم را برایم آورد و پادشاه با لحنی عجیب، نیمه‌جدی و نیمه‌شوخی گفت: «بشین تهیون، شاید تو تونستی این دختر رو رام کنی»، ذهنم درگیر یک سؤال شده بود.
**چرا اولیویا برای من این کار را کرد؟**
چرا باید از پدرش بخواهد من کنار آن‌ها غذا بخورم؟
من که برای همه‌ی این قصر فقط یک محافظ بودم. محافظی خارجی که دو سال بود به انگلستان آمده بود، وظیفه‌اش مراقبت از شاهدخت بود و باید بعد از انجام کارهایش، مثل بقیه‌ی نگهبان‌ها و خدمتکاران، در آشپزخانه غذا می‌خورد.
اما اولیویا…
او طوری از من دفاع کرده بود که انگار مسئله فقط یک بشقاب صبحانه نبود.
انگار ناراحتی من، ناراحتی خودش بود.
انگار اینکه من گرسنه بمانم یا غذای بدی بخورم، برایش مهم بود.
و بدتر از همه این بود که او هنوز از هویت واقعی من خبر نداشت.
نمی‌دانست من از کودکی پشت میزهای بزرگ‌تری نشسته‌ام؛ میزهایی که طولشان گاهی از یک اتاق هم بیشتر بود. نمی‌دانست از همان روزی که چشم باز کردم، به من یاد داده بودند چگونه مثل یک شاهزاده راه بروم، چطور سرم را پایین بیاورم، چطور لیوان را در دست بگیرم، چطور حتی موقع ترسیدن هم هیچ لرزشی در صدایم نیفتد.
زندگی من همیشه پر از قوانین بود.
*صاف بنشین.*
*آرام حرف بزن.*
*لبخندت اندازه داشته باشد.*
*هیچ‌وقت ضعف نشان نده.*
*فراموش نکن که یک روز، مردم از تو انتظار دارند پادشاه باشی.*
برای همین، رسمی رفتارکردن برایم سخت نبود؛ عادت بود. چیزی شبیه نفس‌کشیدن. حتی وقتی لباس محافظ به تن داشتم، حتی وقتی نام واقعی‌ام را پنهان کرده بودم، باز هم نمی‌توانستم آن آموزش‌ها را از خودم جدا کنم.
شاید به همین دلیل بود که پدر اولیویا، چند دقیقه بعد، با نگاهی دقیق به من گفت:
`# پسرم، زیادی مودبانه رفتار می‌کنی.`
همان لحظه، انگار کسی یک سطل آب یخ روی سرم ریخته باشد.
قلبم به شدت کوبید.
فقط یک جمله بود؛ جمله‌ای ساده.
اما برای من، می‌توانست معنای دیگری داشته باشد.
*شک کرده؟*
*چیزی فهمیده؟*
*رفتارم زیادی شبیه کسی بوده که نباید باشم؟*
دستم را زیر میز جمع کردم تا لرزش کوچکش دیده نشود. نگاهم را پایین انداختم و ساکت ماندم. نمی‌دانستم چه جوابی بدهم که نه بی‌احترامی باشد و نه شک‌برانگیز.
اما قبل از اینکه سکوت من خطرناک شود، اولیویا با همان سرعت همیشگی‌اش وارد شد؛ درست مثل گربه‌ای که ناگهان از ناکجا می‌پرد وسط دعوا و با قیافه‌ی حق‌به‌جانب می‌گوید: «من رئیس اینجام!»
`+ پدر منظورتون چیه؟ پس چیکار کنه؟ بی‌ادبانه رفتار کنه؟`
پادشاه ابرویش را بالا انداخت؛ انگار واقعاً انتظار نداشت دخترش این‌قدر سریع از من دفاع کند.
`# چیزی نگفتم که.`
اولیویا لب‌هایش را جمع کرد و با اخم کوچکی به او نگاه کرد. آن اخم برای بقیه شاید بامزه بود، اما من می‌دانستم پشتش یک هشدار جدی پنهان شده: *اگر دوباره به محافظم گیر بدی، جنگ جهانی سوم راه می‌اندازم.*
بی‌اختیار گوشه‌ی لبم بالا رفت.
اولیویا نگاهم کرد و لبخند خیلی ریزی زد. لبخندی که فقط من دیدم.
و همان یک لبخند، تمام ترسی را که چند ثانیه قبل توی وجودم افتاده بود، آرام کرد.
---
بعد از صبحانه، اولیویا خسته‌تر از آن بود که بتواند طبق برنامه‌های معمولش رفتار کند. شب قبل، تا صبح بیدار مانده بودیم؛ بازی کرده بودیم، خندیده بودیم و شطرنج بازی کرده بودیم تا جایی که خواب، بی‌اجازه وسط بازی سراغمان آمده بود.
وقتی به اتاقش برگشتیم، پشت دستش را جلوی دهانش گرفت و خمیازه‌ی کوتاهی کشید.
`+ فکر کنم اگه همین الان نخوابم، وسط راهرو از خستگی تبدیل به روح سرگردان می‌شم.`
خواستم بخندم، اما فقط آرام گفتم:
`- بعید می‌دونم حتی روح سرگردان هم به اندازه‌ی تو دردسر درست کنه، شاهدخت.`
اولیویا با چشم‌های نیمه‌بازش به من نگاه کرد.
`+ منظورت چیه؟ من خیلی آرومم.`
نگاهم را به گلدان بزرگی انداختم که هفته‌ی قبل، فقط به خاطر اینکه می‌خواست پشت پرده پنهان شود، نزدیک بود واژگونش کند.
`- کاملاً آروم.`
با اخم نمایشی دستش را تکان داد.
`+ برو بابا…`
بعد رو به من کرد و گفت:
`+ تو هم برو استراحت کن. دیشب تو هم نخوابیدی.`
سرم را پایین آوردم.
`- اگر اجازه بدین، اول باید نامه‌ای بفرستم. کار کوچیکی‌ه، زود برمی‌گردم.`
نگاهش کمی مشکوک شد؛ البته اولیویا حتی اگر کسی می‌گفت «می‌رم آب بخورم»، احتمالاً می‌پرسید «چه آبی؟ چرا؟ از کدوم لیوان؟» چون حس کنجکاوی‌اش رسماً از یک گربه هم بیشتر بود.
`+ نامه برای کیه؟`
اینم از این کامنت فراموش نشه راستی تو پیج آپاراتم راجب هیتر ها پست گزاشتم ببینید چون بدجور ضایع شدن اگر برای فیک و سناریو درخواست دارید بگید مینویسم
از زبان تهیونگ
هنوز هم نمی‌توانستم اتفاقی را که سر میز صبحانه افتاده بود، درست باور کنم.
از لحظه‌ای که ندیمه بشقاب دوم را برایم آورد و پادشاه با لحنی عجیب، نیمه‌جدی و نیمه‌شوخی گفت: «بشین تهیون، شاید تو تونستی این دختر رو رام کنی»، ذهنم درگیر یک سؤال شده بود.
**چرا اولیویا برای من این کار را کرد؟**
چرا باید از پدرش بخواهد من کنار آن‌ها غذا بخورم؟
من که برای همه‌ی این قصر فقط یک محافظ بودم. محافظی خارجی که دو سال بود به انگلستان آمده بود، وظیفه‌اش مراقبت از شاهدخت بود و باید بعد از انجام کارهایش، مثل بقیه‌ی نگهبان‌ها و خدمتکاران، در آشپزخانه غذا می‌خورد.
اما اولیویا…
او طوری از من دفاع کرده بود که انگار مسئله فقط یک بشقاب صبحانه نبود.
انگار ناراحتی من، ناراحتی خودش بود.
انگار اینکه من گرسنه بمانم یا غذای بدی بخورم، برایش مهم بود.
و بدتر از همه این بود که او هنوز از هویت واقعی من خبر نداشت.
نمی‌دانست من از کودکی پشت میزهای بزرگ‌تری نشسته‌ام؛ میزهایی که طولشان گاهی از یک اتاق هم بیشتر بود. نمی‌دانست از همان روزی که چشم باز کردم، به من یاد داده بودند چگونه مثل یک شاهزاده راه بروم، چطور سرم را پایین بیاورم، چطور لیوان را در دست بگیرم، چطور حتی موقع ترسیدن هم هیچ لرزشی در صدایم نیفتد.
زندگی من همیشه پر از قوانین بود.
*صاف بنشین.*
*آرام حرف بزن.*
*لبخندت اندازه داشته باشد.*
*هیچ‌وقت ضعف نشان نده.*
*فراموش نکن که یک روز، مردم از تو انتظار دارند پادشاه باشی.*
برای همین، رسمی رفتارکردن برایم سخت نبود؛ عادت بود. چیزی شبیه نفس‌کشیدن. حتی وقتی لباس محافظ به تن داشتم، حتی وقتی نام واقعی‌ام را پنهان کرده بودم، باز هم نمی‌توانستم آن آموزش‌ها را از خودم جدا کنم.
شاید به همین دلیل بود که پدر اولیویا، چند دقیقه بعد، با نگاهی دقیق به من گفت:
`# پسرم، زیادی مودبانه رفتار می‌کنی.`
همان لحظه، انگار کسی یک سطل آب یخ روی سرم ریخته باشد.
قلبم به شدت کوبید.
فقط یک جمله بود؛ جمله‌ای ساده.
اما برای من، می‌توانست معنای دیگری داشته باشد.
*شک کرده؟*
*چیزی فهمیده؟*
*رفتارم زیادی شبیه کسی بوده که نباید باشم؟*
دستم را زیر میز جمع کردم تا لرزش کوچکش دیده نشود. نگاهم را پایین انداختم و ساکت ماندم. نمی‌دانستم چه جوابی بدهم که نه بی‌احترامی باشد و نه شک‌برانگیز.
اما قبل از اینکه سکوت من خطرناک شود، اولیویا با همان سرعت همیشگی‌اش وارد شد؛ درست مثل گربه‌ای که ناگهان از ناکجا می‌پرد وسط دعوا و با قیافه‌ی حق‌به‌جانب می‌گوید: «من رئیس اینجام!»
`+ پدر منظورتون چیه؟ پس چیکار کنه؟ بی‌ادبانه رفتار کنه؟`
پادشاه ابرویش را بالا انداخت؛ انگار واقعاً انتظار نداشت دخترش این‌قدر سریع از من دفاع کند.
`# چیزی نگفتم که.`
اولیویا لب‌هایش را جمع کرد و با اخم کوچکی به او نگاه کرد. آن اخم برای بقیه شاید بامزه بود، اما من می‌دانستم پشتش یک هشدار جدی پنهان شده: *اگر دوباره به محافظم گیر بدی، جنگ جهانی سوم راه می‌اندازم.*
بی‌اختیار گوشه‌ی لبم بالا رفت.
اولیویا نگاهم کرد و لبخند خیلی ریزی زد. لبخندی که فقط من دیدم.
و همان یک لبخند، تمام ترسی را که چند ثانیه قبل توی وجودم افتاده بود، آرام کرد.
---
بعد از صبحانه، اولیویا خسته‌تر از آن بود که بتواند طبق برنامه‌های معمولش رفتار کند. شب قبل، تا صبح بیدار مانده بودیم؛ بازی کرده بودیم، خندیده بودیم و شطرنج بازی کرده بودیم تا جایی که خواب، بی‌اجازه وسط بازی سراغمان آمده بود.
وقتی به اتاقش برگشتیم، پشت دستش را جلوی دهانش گرفت و خمیازه‌ی کوتاهی کشید.
`+ فکر کنم اگه همین الان نخوابم، وسط راهرو از خستگی تبدیل به روح سرگردان می‌شم.`
خواستم بخندم، اما فقط آرام گفتم:
`- بعید می‌دونم حتی روح سرگردان هم به اندازه‌ی تو دردسر درست کنه، شاهدخت.`
اولیویا با چشم‌های نیمه‌بازش به من نگاه کرد.
`+ منظورت چیه؟ من خیلی آرومم.`
نگاهم را به گلدان بزرگی انداختم که هفته‌ی قبل، فقط به خاطر اینکه می‌خواست پشت پرده پنهان شود، نزدیک بود واژگونش کند.
`- کاملاً آروم.`
با اخم نمایشی دستش را تکان داد.
`+ برو بابا…`
بعد رو به من کرد و گفت:
`+ تو هم برو استراحت کن. دیشب تو هم نخوابیدی.`
سرم را پایین آوردم.
`- اگر اجازه بدین، اول باید نامه‌ای بفرستم. کار کوچیکی‌ه، زود برمی‌گردم.`
نگاهش کمی مشکوک شد؛ البته اولیویا حتی اگر کسی می‌گفت «می‌رم آب بخورم»، احتمالاً می‌پرسید «چه آبی؟ چرا؟ از کدوم لیوان؟» چون حس کنجکاوی‌اش رسماً از یک گربه هم بیشتر بود.
`+ نامه برای کیه؟`
اینم از این کامنت فراموش نشه راستی تو پیج آپاراتم راجب هیتر ها پست گزاشتم ببینید چون بدجور ضایع شدن اگر برای فیک و سناریو درخواست دارید بگید مینویسم
- ۱۲.۵k
- ۲۶ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
