my little monstet10

همین‌جوری ماشین‌هایی که از روبه‌رو می‌اومدن برامون بوق می‌زدن. نمی‌تونم دقیق توضیح بدم، ولی یه وضعیت عجیب بود؛ هم ترسناک، هم باحال.
توی اون لحظه‌ انگار با هر دور زدن و سبقت گرفتن از کیم تهیونگ، داشتم خود مرگ رو هم دور می‌زدم!

بلند خندیدم و گاز دادم. من و تهیونگ مدام از هم سبقت می‌گرفتیم، هم‌زمان با اینکه از برخورد با ماشین‌های روبه‌رویی جا خالی می‌دادیم.
باید اعتراف کنم... رانندگیش بهتر از منه. البته نه فقط "کمی"، خیلی بهتره! مخصوصاً توی دور زدن و کنترل ماشین.

روبه‌روم پر از ماشین بود. با خودم گفتم: الان دیگه چه گوهی باید بخورم؟
تهیونگ از پشت چراغ داد. یعنی: "بذار من جلو برم."
ولی عمراً! خودم از پسش برمیام...
دوباره چراغ داد. و بعد یه نگاه به اون کامیون گنده‌ای که روبه‌روم بود انداختم. غرورمو قورت دادم و گذاشتم بیاد جلو.
پشت سرش افتادم و با حرکات ماشینش خودمو هماهنگ کردم. از ماشین‌ها و کامیون‌ها رد شدیم.
یهو چراغ‌های جاده خاموش شدن.
وای... برق رفت؟! (مگه ایرانه؟!‌)

چراغ جلوی ماشینم رو که تا حالا خاموش بود، روشن کردم. ادرنالینم تا سقف بالا رفته بود.
واقعاً مثل بازی با عزرائیل بود.
اون دنبالم بود، منم توی تاریکی بدون اینکه چیزی ببینم، فقط فرار می‌کردم و به ناتوانیش می‌خندیدم.

یه نگاه به نقشه انداختم. مارکو خیلی ازمون عقب بود.
یه پیچ دیگه مونده بود تا برسیم به خیابون یک‌طرفه.
فقط باید از تهیونگ جلو بزنم. فقط همین.