### 🖤 دام موزی
### 🖤 دام موزی
### پارت سوم: قوانین عمارت هوانگ
صبح روز بعد ـ ساعت ۸
نور خورشید از پنجره‌های بلند اتاق به داخل می‌تابید.
فلیکس با موهای طلایی آشفته و چشم‌های خواب‌آلود از اتاق بیرون آمد.
تمام شب نتوانسته بود درست بخوابد.
از پله‌ها پایین رفت و صدای خدمه را شنید.
فلیکس: ببخشید... صبحانه کجاست؟
خدمتکار با احترام جواب داد:
خدمتکار: داخل سالن غذاخوری، آقا.
فلیکس لبخندی زد.
فلیکس: ممنون! راستی من آقا نیستم، فلیکس‌ام!
خدمتکار لبخند کوچکی زد.
چند دقیقه بعد، فلیکس وارد سالن غذاخوری شد.
هیونجین پشت میز نشسته بود. پیراهن مشکی به تن داشت و مشغول خواندن پرونده‌ای بود.
فلیکس صندلی روبه‌رویش را بیرون کشید و نشست.
فلیکس: صبح بخیر!
هیونجین بدون اینکه سرش را بلند کند گفت:
هیونجین: قانون اول؛ وقتی من مشغول کارم، مزاحمم نشو.
فلیکس لقمه‌ای از نانش خورد.
فلیکس: باشه.
چند ثانیه سکوت...
فلیکس: قانون دوم چیه؟
هیونجین آهی کشید.
هیونجین: قانون دوم؛ بدون اجازه وارد اتاق من نشو.
فلیکس: باشه.
هیونجین: قانون سوم؛ به هیچ‌کدوم از افراد من اعتماد نکن.
فلیکس دست از غذا خوردن کشید.
فلیکس: حتی به شما؟
هیونجین بالاخره سرش را بلند کرد.
نگاهشان برای چند لحظه به هم گره خورد.
هیونجین: مخصوصاً به من.
فلیکس لبخند کوچکی زد.
فلیکس: چه جالب! پس حداقل توی یه چیز با هم تفاهم داریم.
هیونجین ابرویش را بالا برد.
هیونجین: چی؟
فلیکس: منم به شما اعتماد ندارم!
مردی که کنار در ایستاده بود، به‌سختی جلوی خنده‌اش را گرفت.
هیونجین نگاهی به او انداخت و مرد فوراً صاف ایستاد.
هیونجین: برو بیرون.
یک ساعت بعد...
هیونجین در دفتر کارش مشغول بررسی اسناد بود که صدای برخورد چیزی با در بلند شد.
بعد صدای فلیکس:
فلیکس: آخخخ! لعنت به این در!
هیونجین چشم‌هایش را بست.
هیونجین: چی شده باز؟
در باز شد و فلیکس با یک بشقاب شیرینی وارد شد.
فلیکس: من گرسنه‌مه.
هیونجین: همین یک ساعت پیش صبحانه خوردی.
فلیکس: خب الان گرسنه‌مه!
هیونجین به بشقاب نگاه کرد.
هیونجین: اینا رو از کجا آوردی؟
فلیکس با افتخار گفت:
فلیکس: آشپزخونه. خودم درست کردم.
هیونجین یکی از شیرینی‌ها را برداشت و کمی نگاهش کرد.
هیونجین: این سوخته.
فلیکس: سوخته نیست! برشته‌ست!
هیونجین برای اولین بار واقعاً خندید.
فلیکس با تعجب نگاهش کرد.
فلیکس: وایسا... شما خندیدین؟
لبخند هیونجین فوراً محو شد.
هیونجین: برو بیرون، فلیکس.
فلیکس با خنده از اتاق خارج شد.
اما درست قبل از بسته شدن در، صدای هیونجین بلند شد:
هیونجین: فلیکس!
فلیکس: بله؟
هیونجین: دفعه بعد قبل از روشن کردن فر، از آشپز کمک بگیر.
فلیکس خندید.
فلیکس: چشم، آقای بداخلاق!
اما همان شب...
هیونجین دوباره پوشه قدیمی پدر فلیکس را باز کرد.
این بار کاغذ کوچکی از میان صفحات افتاد.
روی آن فقط یک جمله نوشته شده بود:
«اگر پسرم روزی به دست هوانگ هیونجین افتاد، به او بگو که قاتل واقعی هنوز زنده است.»
چهره هیونجین سرد شد.
هیونجین: پس بازی تازه شروع شده...
پایان پارت سوم 🖤
پارت چهارم باید اولین باری باشه که فلیکس متوجه می‌شه هیونجین شب‌ها کابوس می‌بینه؛ و برخلاف تصورش، این مرد خطرناک هم دردهایی داره که پنهانشون می‌کنه. 🤍
### پارت سوم: قوانین عمارت هوانگ
صبح روز بعد ـ ساعت ۸
نور خورشید از پنجره‌های بلند اتاق به داخل می‌تابید.
فلیکس با موهای طلایی آشفته و چشم‌های خواب‌آلود از اتاق بیرون آمد.
تمام شب نتوانسته بود درست بخوابد.
از پله‌ها پایین رفت و صدای خدمه را شنید.
فلیکس: ببخشید... صبحانه کجاست؟
خدمتکار با احترام جواب داد:
خدمتکار: داخل سالن غذاخوری، آقا.
فلیکس لبخندی زد.
فلیکس: ممنون! راستی من آقا نیستم، فلیکس‌ام!
خدمتکار لبخند کوچکی زد.
چند دقیقه بعد، فلیکس وارد سالن غذاخوری شد.
هیونجین پشت میز نشسته بود. پیراهن مشکی به تن داشت و مشغول خواندن پرونده‌ای بود.
فلیکس صندلی روبه‌رویش را بیرون کشید و نشست.
فلیکس: صبح بخیر!
هیونجین بدون اینکه سرش را بلند کند گفت:
هیونجین: قانون اول؛ وقتی من مشغول کارم، مزاحمم نشو.
فلیکس لقمه‌ای از نانش خورد.
فلیکس: باشه.
چند ثانیه سکوت...
فلیکس: قانون دوم چیه؟
هیونجین آهی کشید.
هیونجین: قانون دوم؛ بدون اجازه وارد اتاق من نشو.
فلیکس: باشه.
هیونجین: قانون سوم؛ به هیچ‌کدوم از افراد من اعتماد نکن.
فلیکس دست از غذا خوردن کشید.
فلیکس: حتی به شما؟
هیونجین بالاخره سرش را بلند کرد.
نگاهشان برای چند لحظه به هم گره خورد.
هیونجین: مخصوصاً به من.
فلیکس لبخند کوچکی زد.
فلیکس: چه جالب! پس حداقل توی یه چیز با هم تفاهم داریم.
هیونجین ابرویش را بالا برد.
هیونجین: چی؟
فلیکس: منم به شما اعتماد ندارم!
مردی که کنار در ایستاده بود، به‌سختی جلوی خنده‌اش را گرفت.
هیونجین نگاهی به او انداخت و مرد فوراً صاف ایستاد.
هیونجین: برو بیرون.
یک ساعت بعد...
هیونجین در دفتر کارش مشغول بررسی اسناد بود که صدای برخورد چیزی با در بلند شد.
بعد صدای فلیکس:
فلیکس: آخخخ! لعنت به این در!
هیونجین چشم‌هایش را بست.
هیونجین: چی شده باز؟
در باز شد و فلیکس با یک بشقاب شیرینی وارد شد.
فلیکس: من گرسنه‌مه.
هیونجین: همین یک ساعت پیش صبحانه خوردی.
فلیکس: خب الان گرسنه‌مه!
هیونجین به بشقاب نگاه کرد.
هیونجین: اینا رو از کجا آوردی؟
فلیکس با افتخار گفت:
فلیکس: آشپزخونه. خودم درست کردم.
هیونجین یکی از شیرینی‌ها را برداشت و کمی نگاهش کرد.
هیونجین: این سوخته.
فلیکس: سوخته نیست! برشته‌ست!
هیونجین برای اولین بار واقعاً خندید.
فلیکس با تعجب نگاهش کرد.
فلیکس: وایسا... شما خندیدین؟
لبخند هیونجین فوراً محو شد.
هیونجین: برو بیرون، فلیکس.
فلیکس با خنده از اتاق خارج شد.
اما درست قبل از بسته شدن در، صدای هیونجین بلند شد:
هیونجین: فلیکس!
فلیکس: بله؟
هیونجین: دفعه بعد قبل از روشن کردن فر، از آشپز کمک بگیر.
فلیکس خندید.
فلیکس: چشم، آقای بداخلاق!
اما همان شب...
هیونجین دوباره پوشه قدیمی پدر فلیکس را باز کرد.
این بار کاغذ کوچکی از میان صفحات افتاد.
روی آن فقط یک جمله نوشته شده بود:
«اگر پسرم روزی به دست هوانگ هیونجین افتاد، به او بگو که قاتل واقعی هنوز زنده است.»
چهره هیونجین سرد شد.
هیونجین: پس بازی تازه شروع شده...
پایان پارت سوم 🖤
پارت چهارم باید اولین باری باشه که فلیکس متوجه می‌شه هیونجین شب‌ها کابوس می‌بینه؛ و برخلاف تصورش، این مرد خطرناک هم دردهایی داره که پنهانشون می‌کنه. 🤍
- ۴۱
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
