اعتماد پارت|۱۶|

از زبان ا/ت

مشغول گوشی پزشکیش بود
منم هر سوالی به ذهنم می‌رسید رو به زبون میاوردم..زیادی حس راحتی باهاش میکردم!
–من چرا اینجام؟
–برای همون دلیلی که خونه مین هو بودی
صورتم جمع شد..اخمام تو هم رفتن.
–بیخوده،کسی نمیتونه منو مجبور به کاری کنه.
یه لحظه نگاهش ثابت موند رو صورتم،نگاهی دلسوزانه.
–کی منو آورده اینجا؟ صاحب اینجا کیه؟
انگار تردید داشت که بگه یا نه!
–جونگ کوک!
–کیه؟
کلافه دستی روی سرش کشید و گفت:خودت قراره ببینیش، فقط لطفاً تا اون موقع کاری نکن که باعث اعصبانیتش بشه،اون آدم آرومی نیست..اصلا.
تو چشماش زل زدم..
ناخودآگاه لب زدم و گفتم:اسمت چیه؟
متعجب شد
اما کم کم تعجب جاشو به لبخنده کمرنگی داد
–تهیونگم
دیگه چیزی نگفتیم و بعده چند دقیقه رفت..
من باید راهی برای رفتن پیدا میکردم
با دیدن پنجره نیمه باز فکری به سرم زد..
رفتم سمتش و کامل بازش کردم
فاصلش با زمین نه اونقدری زیاد بود که بمیرم نه اونقدری کم که سالم بمونم.
میدونم نهایت دیوونگی بود اما خودمو پرت کردم پایین.
لحظه‌ی برخورد بدنم با زمین نفسم تو سینم حبس شد.
یه درد وحشتناکی از مچ پام تا زانوم رو گرفت
لبم رو تا جایی که میشد بین دندونام فشار دادم که صدام در نیاد.
برای چند لحظه به دیواره ساختمون تکیه داده بودمو به آسمون خیره بودم
به سختی خودمو بالا کشیدم
سعی کردم بلند بشم،،با تکیه به دیوار خودمو روی پاهام بالا کشیدم
به محض اینکه وزنم افتاد رو پام دردش شدیدتر شد
چشمامو رو هم فشار دادم..
مثل اینکه پشت ساختمون بودم،یه حیاط باریک که یه طرفش کاشی داشت و طرف دیگش پوشیده شده با علف بود.
چند لحظه گیج به اطراف زل زدم
نفس عمیقی کشیدم و کمی خم شدم
به مسیری که چمن ها تموم میشدن و زمین کاشی کاری شده بود خیره شدم
–باید از همون طرف باشه
یه قدم برداشتم..
اما دوباره وایستادم،مچ پام دوباره تیر کشید
یه لحظه جدی به این فکر کردم که شاید واقعا شکسته!