(سناریو فرفره های انفجار) (BL)
پارت اولم
صدای ترمز تند ماشین در انتهای کوچه، سکوت محله را شکست. ا/ت با کولهپشتی سنگینی که انگار تمام آیندهاش را در آن چپانده بود، از ماشین پیاده شد. نگاهش به خونه بزرگ و گرم والت میافتاد. او برای ادامه تحصیل آمده بود، اما در دلش میدانست که این فقط یک تغییر مکان ساده نیست؛ این شروع یک سرنوشت جدید است.
درست همان لحظه، در خانه باز شد. والت، با همان لبخند همیشگی و انرژی مثبتش، بیرون دوید. اما قبل از اینکه ا/ت بتواند کلمهای بگوید، دو جرقهی متحرک به سمت او یورش بردند!
نیکا:«ا/ت!!! بالاخره اومدی!»
صدای بلند نیکا بلند شد. او توکو، مثل دو تا توپ فوتبال به سمت ا/ت هجوم بردند و او را در یک بغل محکم و غافلگیرکننده گیر انداختند. ا/ت میان خندهها و فشار دستهای پرانرژی آنها، نفسش بند آمده بود، و حسابی مچاله شد.
والت :(خندهای شیطنتآمیز («حواست باشه ا/ت، فکر نمیکنم این دوتا یه لحظه هم ولت کنن،وقتی میری مدرسه هواست باشه تو کولهپشتیت قایم نشن!»
زندگی در خانه والت، دقیقاً همان چیزی بود که ا/ت تصور میکرد پر از سر و صدا، بوی نون فرفره ای. اما ا/ت حس میکرد چیزی در این شهر، یا شاید در این جمع، متفاوت است. انگار یک چیزی در انتظار اوست.
روز اول مدرسه، ا/ت با استرس همیشگی وارد راهروهای بزرگ شد. جمعیت، صدای برخورد کمدها و نگاههای کنجکاو، او را کمی منقبض کرده بود. در حالی که داشت نقشه کلاسها را در سرش مرور میکرد، ناگهان برخورد شدیدی با کسی کرد. کتابهایش روی زمین پخش شد.
؟؟؟«اووه، ببخشید! حواست کجاست؟» صدایی بم و آرام از بالا آمد.
ا/ت سرش را بلند کرد. صدایی که شنید، برخلاف هیاهوی اطراف، بم، آرام و به طرز عجیبی مهارشده بود. ا/ت سرش را آرام بلند کرد تا عذرخواهی کند، اما کلمات در گلویش خشک شدند.
پسری مقابلش ایستاده بود؛ با استایلی که انگار از دنیایی دیگر آمده بود، متمایز و سرد. موهای او مثل برفِ تازه، سفید و درخشان بود و چشمانش… چشمانش قرمزِ درخشانی داشت که با نگاهِ نافذش، انگار مستقیماً به روح ا/ت خیره شده بود. لحظهای زمان ایستاد. تمام سر و صدای راهرو محو شد و تنها چیزی که شنیده میشد، تپشِ نامنظم قلب ا/ت بود
ا/ت با صدایی که سعی میکرد نلرزد، گفت: «ببخشید… من یکم دست و پا چلفتی هستم. امیدوارم آسیبی ندیده باشید…ام ...آقا»
پسر بدون اینکه حتی پلک بزند، با آن لحن سرد و مرموزش گفت: «شو هستم. شو کرونای.»
ا/ت که هنوز در گیرودار آن نگاه خیرهکننده بود، زمزمه کرد: «خوشبختم… منم ا/ت هستم.»
شو نگاهی گذرا به ساعت یا شاید به چیزی در اعماق افکارش انداخت و با همان سردیِ همیشگی گفت: «من دیگه باید برم سر کلاس. زنگ خورده. تو هم نمیخوای دیر برسی، مگه نه؟»
ا/ت، در حالی که هنوز گیجِ آن حضورِ مقتدرانه بود، با تعجلی که از ذهنش فرار میکرد، تایید کرد: «اوه، اره… باید برم…»
ا/ت با قلبی که هنوز به خاطر برخورد با شو مثل طبل میزد، نفسنفسزنان خودش را به درِ کلاس رساند. در را باز کرد و نگاههای سنگین کلاس مثل تیغ روی تنش نشست. معلم، مردی میانسال با عینکی که روی نوک بینیاش سر خورده بود، با اخمی که نشان از جدیت او داشت، نگاهش را از روی لیست حضور و غیاب برداشت.
معلم با لحنی خشک گفت: «میبینم از همین روز اول دیر کردی… ا/ت، درسته؟ کلاس رو با پارک اشتباه گرفتی؟»
ا/ت که صورتش از خجالت داغ شده بود، سرش را پایین انداخت: «خیلی عذر میخوام قربان. کلاسها اینجا کمی… گیجکننده بود، مسیر رو گم کردم.»
معلم آهی کشید و با حرکتی دست، کلاس را ساکت کرد: «بسیار خب، فعلاً میگذرم. بچهها، امروز یک شاگرد جدید داریم. ا/ت، بیا جلو و خودت رو معرفی کن.»
ا/ت لرزان به سمت تخته رفت. زیر نگاههای کنجکاوِ همکلاسیها، صدایش کمی لرزید: «سلام، من ا/ت هستم. امیدوارم سال خوبی رو کنار هم داشته باشیم. از آشنایی باهاتون خوشبختم.»
معلم سرش را به نشانه تایید تکان داد: «امیدوارم همینطور باشه. بچهها، با ا/ت رفتار دوستانهای داشته باشید. میتونی بشینی… صندلی خالی کنار پنجره، ردیف سوم.»
ا/ت با قدمهای کوتاه و قلبی که انگار توی سینه میکوبید، به سمت صندلیاش رفت. همین که نشست، چشمش به پشتِ سرِ والت افتاد که با شیطنت همیشگیاش روی صندلی جلو ولو شده بود. هنوز داشت نفس تازه میکرد که صدای زنگِ کلاس، مثل شلیکِ تیرِ خلاص در فضا پیچید.
والت بدون فوت وقت، با همان لبخندِ معروف و پرانرژیاش چرخید سمت ا/ت: «ا/ت! کلاس رو بیخیال! پاشو بریم پشتبوم؛ میخوام با رفیقام آشنات کنم!»
قبل از اینکه ا/ت بتواند حتی کلمهای بگوید، والت مثل یک گردباد کوچک دستش را گرفت و به سمت راهپلهها کشید. هر چه به پشتبوم نزدیکتر میشدند، صدایِ برخوردِ و چرخشِ ممتدِ فرفرهها در فضا طنینانداز میشد.
پایان
صدای ترمز تند ماشین در انتهای کوچه، سکوت محله را شکست. ا/ت با کولهپشتی سنگینی که انگار تمام آیندهاش را در آن چپانده بود، از ماشین پیاده شد. نگاهش به خونه بزرگ و گرم والت میافتاد. او برای ادامه تحصیل آمده بود، اما در دلش میدانست که این فقط یک تغییر مکان ساده نیست؛ این شروع یک سرنوشت جدید است.
درست همان لحظه، در خانه باز شد. والت، با همان لبخند همیشگی و انرژی مثبتش، بیرون دوید. اما قبل از اینکه ا/ت بتواند کلمهای بگوید، دو جرقهی متحرک به سمت او یورش بردند!
نیکا:«ا/ت!!! بالاخره اومدی!»
صدای بلند نیکا بلند شد. او توکو، مثل دو تا توپ فوتبال به سمت ا/ت هجوم بردند و او را در یک بغل محکم و غافلگیرکننده گیر انداختند. ا/ت میان خندهها و فشار دستهای پرانرژی آنها، نفسش بند آمده بود، و حسابی مچاله شد.
والت :(خندهای شیطنتآمیز («حواست باشه ا/ت، فکر نمیکنم این دوتا یه لحظه هم ولت کنن،وقتی میری مدرسه هواست باشه تو کولهپشتیت قایم نشن!»
زندگی در خانه والت، دقیقاً همان چیزی بود که ا/ت تصور میکرد پر از سر و صدا، بوی نون فرفره ای. اما ا/ت حس میکرد چیزی در این شهر، یا شاید در این جمع، متفاوت است. انگار یک چیزی در انتظار اوست.
روز اول مدرسه، ا/ت با استرس همیشگی وارد راهروهای بزرگ شد. جمعیت، صدای برخورد کمدها و نگاههای کنجکاو، او را کمی منقبض کرده بود. در حالی که داشت نقشه کلاسها را در سرش مرور میکرد، ناگهان برخورد شدیدی با کسی کرد. کتابهایش روی زمین پخش شد.
؟؟؟«اووه، ببخشید! حواست کجاست؟» صدایی بم و آرام از بالا آمد.
ا/ت سرش را بلند کرد. صدایی که شنید، برخلاف هیاهوی اطراف، بم، آرام و به طرز عجیبی مهارشده بود. ا/ت سرش را آرام بلند کرد تا عذرخواهی کند، اما کلمات در گلویش خشک شدند.
پسری مقابلش ایستاده بود؛ با استایلی که انگار از دنیایی دیگر آمده بود، متمایز و سرد. موهای او مثل برفِ تازه، سفید و درخشان بود و چشمانش… چشمانش قرمزِ درخشانی داشت که با نگاهِ نافذش، انگار مستقیماً به روح ا/ت خیره شده بود. لحظهای زمان ایستاد. تمام سر و صدای راهرو محو شد و تنها چیزی که شنیده میشد، تپشِ نامنظم قلب ا/ت بود
ا/ت با صدایی که سعی میکرد نلرزد، گفت: «ببخشید… من یکم دست و پا چلفتی هستم. امیدوارم آسیبی ندیده باشید…ام ...آقا»
پسر بدون اینکه حتی پلک بزند، با آن لحن سرد و مرموزش گفت: «شو هستم. شو کرونای.»
ا/ت که هنوز در گیرودار آن نگاه خیرهکننده بود، زمزمه کرد: «خوشبختم… منم ا/ت هستم.»
شو نگاهی گذرا به ساعت یا شاید به چیزی در اعماق افکارش انداخت و با همان سردیِ همیشگی گفت: «من دیگه باید برم سر کلاس. زنگ خورده. تو هم نمیخوای دیر برسی، مگه نه؟»
ا/ت، در حالی که هنوز گیجِ آن حضورِ مقتدرانه بود، با تعجلی که از ذهنش فرار میکرد، تایید کرد: «اوه، اره… باید برم…»
ا/ت با قلبی که هنوز به خاطر برخورد با شو مثل طبل میزد، نفسنفسزنان خودش را به درِ کلاس رساند. در را باز کرد و نگاههای سنگین کلاس مثل تیغ روی تنش نشست. معلم، مردی میانسال با عینکی که روی نوک بینیاش سر خورده بود، با اخمی که نشان از جدیت او داشت، نگاهش را از روی لیست حضور و غیاب برداشت.
معلم با لحنی خشک گفت: «میبینم از همین روز اول دیر کردی… ا/ت، درسته؟ کلاس رو با پارک اشتباه گرفتی؟»
ا/ت که صورتش از خجالت داغ شده بود، سرش را پایین انداخت: «خیلی عذر میخوام قربان. کلاسها اینجا کمی… گیجکننده بود، مسیر رو گم کردم.»
معلم آهی کشید و با حرکتی دست، کلاس را ساکت کرد: «بسیار خب، فعلاً میگذرم. بچهها، امروز یک شاگرد جدید داریم. ا/ت، بیا جلو و خودت رو معرفی کن.»
ا/ت لرزان به سمت تخته رفت. زیر نگاههای کنجکاوِ همکلاسیها، صدایش کمی لرزید: «سلام، من ا/ت هستم. امیدوارم سال خوبی رو کنار هم داشته باشیم. از آشنایی باهاتون خوشبختم.»
معلم سرش را به نشانه تایید تکان داد: «امیدوارم همینطور باشه. بچهها، با ا/ت رفتار دوستانهای داشته باشید. میتونی بشینی… صندلی خالی کنار پنجره، ردیف سوم.»
ا/ت با قدمهای کوتاه و قلبی که انگار توی سینه میکوبید، به سمت صندلیاش رفت. همین که نشست، چشمش به پشتِ سرِ والت افتاد که با شیطنت همیشگیاش روی صندلی جلو ولو شده بود. هنوز داشت نفس تازه میکرد که صدای زنگِ کلاس، مثل شلیکِ تیرِ خلاص در فضا پیچید.
والت بدون فوت وقت، با همان لبخندِ معروف و پرانرژیاش چرخید سمت ا/ت: «ا/ت! کلاس رو بیخیال! پاشو بریم پشتبوم؛ میخوام با رفیقام آشنات کنم!»
قبل از اینکه ا/ت بتواند حتی کلمهای بگوید، والت مثل یک گردباد کوچک دستش را گرفت و به سمت راهپلهها کشید. هر چه به پشتبوم نزدیکتر میشدند، صدایِ برخوردِ و چرخشِ ممتدِ فرفرهها در فضا طنینانداز میشد.
پایان
- ۵.۱k
- ۱۵ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط