part 30
part 30
تالار بزرگ پر از اشراف بود. موسیقی آرام پخش میشد. مارال کنار سوهو ایستاده بود. روحانی سلطنتی کتاب قطور را باز کرد. صدایش در سکوت تالار پیچید.
«به نام قانون سلستیا، ما این دو نفر را به هم میبندیم.» نگاهش بین مارال و سوهو چرخید. «آیا تو، مارال، دختر آرتور، قبول میکنی پارک سوهو، پادشاه سلستیا، همسر تو باشد؟»
مارال مکث کرد. نفس عمیقی کشید. نگاهش از میان جمعیت گذشت. جیمین آنجا نبود. شاید رفته بود. شاید منتظر بود. شاید...
«قبول میکنم.»
سوهو نفسش را بیرون داد. آرام. طوری که فقط مارال شنید. روحانی رو به سوهو کرد. «آیا تو، پارک سوهو، پادشاه سلستیا، قبول میکنی مارال، دختر آرتور، همسر تو باشد؟»
سوهو به مارال نگاه کرد. طولانی. سنگین. «قبول میکنم.»
انگشتر را در انگشت مارال کرد. همان انگشتر یاقوت. جمعیت کف زدند. سوهو خم شد. بوسهای روی پیشانی مارال گذاشت. آرام. محکم. وقتی سرش را بالا آورد، چشمانش برق میزد.
«حالا تو ملکهی منی.» زمزمه کرد. «و من... من هر کاری بکنم که بهت ثابت کنم لیاقتت رو دارم.»
مارال چیزی نگفت. اما دستش را در دست سوهو نگه داشت.
---
از بالکن طبقه دوم، جیمین تماشا میکرد. دستش را روی نرده گذاشته بود. مشتش را محکم کرد. شیشهی زهر تاج در جیبش سنگینی میکرد. اگر الان پایین میرفت، همه چیز خراب میشد. اگر میماند، مارال برای همیشه از او گرفته میشد.
نفس عمیقی کشید. عقب رفت. در تاریکی محو شد.
---
شب، در اتاق ملکه، مارال پشت آینه نشسته بود. سوهو وارد شد. شنلش را درآورد. روی صندلی کنارش نشست. سکوت. سنگین. مارال منتظر بود. برای هر چیزی. اما سوهو فقط نشست. دستش را روی میز گذاشت.
«میدونم که ازم میترسی.» گفت. «حق هم داری. ولی...» مکث کرد. «...امشب کاری باهات ندارم. میتونم روی مبل بخوابم.»
مارال برگشت. تعجب کرد.
سوهو بلند شد. به سمت مبل رفت. دراز کشید. پشتش به او. «شب بخیر، مارال.»
مارال به او نگاه کرد. پادشاه سلستیا، روی مبل، پشتش به او. برای اولین بار، از خودش پرسید: این مرد چه کسی است؟
👑💛
شرط
لایک ۱۲
کامنت ۱۶
بازنشر ۴
تالار بزرگ پر از اشراف بود. موسیقی آرام پخش میشد. مارال کنار سوهو ایستاده بود. روحانی سلطنتی کتاب قطور را باز کرد. صدایش در سکوت تالار پیچید.
«به نام قانون سلستیا، ما این دو نفر را به هم میبندیم.» نگاهش بین مارال و سوهو چرخید. «آیا تو، مارال، دختر آرتور، قبول میکنی پارک سوهو، پادشاه سلستیا، همسر تو باشد؟»
مارال مکث کرد. نفس عمیقی کشید. نگاهش از میان جمعیت گذشت. جیمین آنجا نبود. شاید رفته بود. شاید منتظر بود. شاید...
«قبول میکنم.»
سوهو نفسش را بیرون داد. آرام. طوری که فقط مارال شنید. روحانی رو به سوهو کرد. «آیا تو، پارک سوهو، پادشاه سلستیا، قبول میکنی مارال، دختر آرتور، همسر تو باشد؟»
سوهو به مارال نگاه کرد. طولانی. سنگین. «قبول میکنم.»
انگشتر را در انگشت مارال کرد. همان انگشتر یاقوت. جمعیت کف زدند. سوهو خم شد. بوسهای روی پیشانی مارال گذاشت. آرام. محکم. وقتی سرش را بالا آورد، چشمانش برق میزد.
«حالا تو ملکهی منی.» زمزمه کرد. «و من... من هر کاری بکنم که بهت ثابت کنم لیاقتت رو دارم.»
مارال چیزی نگفت. اما دستش را در دست سوهو نگه داشت.
---
از بالکن طبقه دوم، جیمین تماشا میکرد. دستش را روی نرده گذاشته بود. مشتش را محکم کرد. شیشهی زهر تاج در جیبش سنگینی میکرد. اگر الان پایین میرفت، همه چیز خراب میشد. اگر میماند، مارال برای همیشه از او گرفته میشد.
نفس عمیقی کشید. عقب رفت. در تاریکی محو شد.
---
شب، در اتاق ملکه، مارال پشت آینه نشسته بود. سوهو وارد شد. شنلش را درآورد. روی صندلی کنارش نشست. سکوت. سنگین. مارال منتظر بود. برای هر چیزی. اما سوهو فقط نشست. دستش را روی میز گذاشت.
«میدونم که ازم میترسی.» گفت. «حق هم داری. ولی...» مکث کرد. «...امشب کاری باهات ندارم. میتونم روی مبل بخوابم.»
مارال برگشت. تعجب کرد.
سوهو بلند شد. به سمت مبل رفت. دراز کشید. پشتش به او. «شب بخیر، مارال.»
مارال به او نگاه کرد. پادشاه سلستیا، روی مبل، پشتش به او. برای اولین بار، از خودش پرسید: این مرد چه کسی است؟
👑💛
شرط
لایک ۱۲
کامنت ۱۶
بازنشر ۴
- ۱۴۸
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط