فقط یه ذره درد داره!
#بنگچان
#کریستوفر
#استری_کیدز
صدای بی‌وقفه برخورد پاشنه کفش‌هایت به سنگفرش‌ها، گویی در راهروی باریک و سایه‌دار طنین‌انداز می‌شد، از دیوارهای سنگی منعکس می‌شد و حس ترسی را که در رگ‌هایت جریان داشت، تشدید می‌کرد.
هر قدم مانند طبل کوبنده‌بود، تلاشی ناامیدانه برای پیشی گرفتن از وحشتی که از پشت سر دنبالت می‌کرد. با این حال، پژواک خنده‌هایی تعقیب‌کننده از فاصله‌ای نزدیک به گوش می‌رسید، یادآوری ترسناکی که او هرگز خیلی دور نیست.
لباس آبی‌ات که زمانی باشکوه بود، حالا به رنگ قرمز تیره و سرخ درآمده بود، پارچه‌اش بدن لرزانت را درآغوش کشیده بود و انحناهای تو را به نمایش می‌گذاشت.
دامنی که زمانی دست‌نخورده بود، حالا نشانه‌های آشکار رنج تو را در خود داشت، لبه‌ی اش با مایع گرم و غلیظی که کاملاً آشنا به نظر می‌رسید، خیس شده بود، انگار منشا آن چیزی جز دو سوراخ خونی و گشادی که مچ‌هایت را می‌پوشاند، نبود.
بدون شک، آن مهمانی یک اشتباه بود، جایی که شایعات افراد خونخوار مثل دود در هوا می‌پیچید. تو چنین حرف‌هایی را مسخره می‌کردی و در عوض به وعده عاشقانه اعتقاد داشتی. اما حالا خیلی خوب می‌دانستی هر فردی که با لبخندی دلربا بر دستانت بوسه می‌ز‌ند، دلباخته‌ات نشده.
به محض یافتن دری قدیمی، کورسوی امیدی در درونت شروع به جوانه زدن کرد، ،اما با چرخاندن بی‌ثمر دستگیره آن به سرعت خاموش شد. قفل سرد و فلزی در برابر انگشتانت تسلیم نمی‌شد، و تو آنقدر ظریف بودی که جرات شکستن آن را نداشتی.
قبل از اینکه حتی بتوانی به دنبال راه فرار دیگری باشی، صدایی وهم‌آور، آهسته و تهدیدآمیز، سکوت را در هم شکست و بند بند وجودت را به لرزه واداشت.
-هی، پرنسس...به این زودی میخوای بری؟ ولی هنوز به من افتخار رقصیدن ندادی...
با سکوتی خوف انگیز نزدیک‌تر آمد، صدای قدم‌هایش مانند ناقوس مرگ در اتاقِ ساکت می پیچید و در نهایت خفه می‌شد. وقتی دستان سرد و تنومندش شانه‌هایت را فشار داد و تو را در جایت میخکوب کرد،قلبت همچون پرنده‌ای در دام افتاده و ناامید به دنبال راه نجات، به سینه‌ات کوبید.
می‌توانستی نفس‌های یخ زده‌اش را پشت گردنت حس کنی، هنگامی که موهایت را با ملایمتی فریبنده کنار می‌زد و باعث می‌شد مو به تنت سیخ شود،گویا همزمان احساساتت را به بازی می‌گرفت و از آن لحظات لذت می‌برد.
سرانجام، صدایش، فقط یک زمزمه، فضا را پر کرد و پژواک شوم آن، نوید خون‌ریزی قریب‌الوقوع را می‌داد.
-نترس، فقط یه ذره درد داره!..
#کریستوفر
#استری_کیدز
صدای بی‌وقفه برخورد پاشنه کفش‌هایت به سنگفرش‌ها، گویی در راهروی باریک و سایه‌دار طنین‌انداز می‌شد، از دیوارهای سنگی منعکس می‌شد و حس ترسی را که در رگ‌هایت جریان داشت، تشدید می‌کرد.
هر قدم مانند طبل کوبنده‌بود، تلاشی ناامیدانه برای پیشی گرفتن از وحشتی که از پشت سر دنبالت می‌کرد. با این حال، پژواک خنده‌هایی تعقیب‌کننده از فاصله‌ای نزدیک به گوش می‌رسید، یادآوری ترسناکی که او هرگز خیلی دور نیست.
لباس آبی‌ات که زمانی باشکوه بود، حالا به رنگ قرمز تیره و سرخ درآمده بود، پارچه‌اش بدن لرزانت را درآغوش کشیده بود و انحناهای تو را به نمایش می‌گذاشت.
دامنی که زمانی دست‌نخورده بود، حالا نشانه‌های آشکار رنج تو را در خود داشت، لبه‌ی اش با مایع گرم و غلیظی که کاملاً آشنا به نظر می‌رسید، خیس شده بود، انگار منشا آن چیزی جز دو سوراخ خونی و گشادی که مچ‌هایت را می‌پوشاند، نبود.
بدون شک، آن مهمانی یک اشتباه بود، جایی که شایعات افراد خونخوار مثل دود در هوا می‌پیچید. تو چنین حرف‌هایی را مسخره می‌کردی و در عوض به وعده عاشقانه اعتقاد داشتی. اما حالا خیلی خوب می‌دانستی هر فردی که با لبخندی دلربا بر دستانت بوسه می‌ز‌ند، دلباخته‌ات نشده.
به محض یافتن دری قدیمی، کورسوی امیدی در درونت شروع به جوانه زدن کرد، ،اما با چرخاندن بی‌ثمر دستگیره آن به سرعت خاموش شد. قفل سرد و فلزی در برابر انگشتانت تسلیم نمی‌شد، و تو آنقدر ظریف بودی که جرات شکستن آن را نداشتی.
قبل از اینکه حتی بتوانی به دنبال راه فرار دیگری باشی، صدایی وهم‌آور، آهسته و تهدیدآمیز، سکوت را در هم شکست و بند بند وجودت را به لرزه واداشت.
-هی، پرنسس...به این زودی میخوای بری؟ ولی هنوز به من افتخار رقصیدن ندادی...
با سکوتی خوف انگیز نزدیک‌تر آمد، صدای قدم‌هایش مانند ناقوس مرگ در اتاقِ ساکت می پیچید و در نهایت خفه می‌شد. وقتی دستان سرد و تنومندش شانه‌هایت را فشار داد و تو را در جایت میخکوب کرد،قلبت همچون پرنده‌ای در دام افتاده و ناامید به دنبال راه نجات، به سینه‌ات کوبید.
می‌توانستی نفس‌های یخ زده‌اش را پشت گردنت حس کنی، هنگامی که موهایت را با ملایمتی فریبنده کنار می‌زد و باعث می‌شد مو به تنت سیخ شود،گویا همزمان احساساتت را به بازی می‌گرفت و از آن لحظات لذت می‌برد.
سرانجام، صدایش، فقط یک زمزمه، فضا را پر کرد و پژواک شوم آن، نوید خون‌ریزی قریب‌الوقوع را می‌داد.
-نترس، فقط یه ذره درد داره!..
- ۱۹.۹k
- ۰۸ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
