کسی دیگر نمیکوبد در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمیکوبد در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمیپرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم ودیگر هیچ چیز ازمن نمی ماند

ومن گریان ونالانم ومن تنهای تنهایم

درون کلبه ی خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمیپرسد

ومن دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

درون سینه ی پرجوش خویش اما

کسی حال من تنها نمیپرسد

ومن چون تک درخت زرد پاییزم

که هر دم بانسیمی می شود برگی جدا از او

ودیگر هیچ چیز ازمن نمی ماند...