کسی دیگر نمی کوبد,

کسی دیگر نمی کوبد,
در این خانه ی متروک ویران را.........

کسی دیگر نمی پرسد,
چرا تنهای تنهایم...........

و من چون شمع میسوزم,
و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند..........

و من گریان و نالانم,
و من تنهای تنهایم.........

درون کلبه ی خاموش خویش,
اما کسی حال من غمگین نمی پرسد..........

و من دریای پر اشکم,
که توفانی به دل دارم.........

درون سینه ی پر جوش خویش,
اما کسی حال من تنها نمی پرسد...........

و من چون تک درخت زرد پاییزم,
که هر دم با نسیمی میشود...........

برگی جدا از او,
و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند.............