- زیبا شدی، بانوی من...
- زیبا شدی، بانوی من...
سرم رو کمی پایین انداختم و لبخند خجالت‌زده‌ای روی لبم نشست.
اونم با دیدن لبخندم لبخندی زد و چند لحظه با همون نگاه خاصش نگام کرد.
- بریم، بانوم؟
سری تکون دادم که دستم رو گرفت و با هم به سمت بیرون عمارت رفتیم.
ماشینش درست روبه‌روی در عمارت پارک شده بود.
به سمت ماشین رفت و درِ سمت من رو باز کرد.
- بفرما...
از جنتلمن بودنش لبخندی زدم و سوار ماشین شدم.
اونم بعد از من سوار شد، پشت فرمون قرار گرفت و آینه رو تنظیم کرد.
با استارتی کوتاه، ماشین روشن شد و چند لحظه بعد حرکت کردیم.
ویو | چند دقیقه بعد
توی محوطه‌ای بودیم که حتی یک بار هم شاهد دیدنش نبودم.
از پشت شیشه‌ی ماشین با کنجکاوی به اطراف نگاه می‌کردم. منظره‌ی اطراف برام کاملاً ناآشنا بود و هرچی جلوتر می‌رفتیم، بیشتر کنجکاو می‌شدم بدونم کوک منو کجا آورده.
همین‌طور که مشغول تماشای اطراف بودم، ماشین مکث کرد.
با تعجب سرم رو به سمتش برگردوندم.
+ اتفاقی افتاده؟
- پیاده شو.
+ رسیدیم؟
- خودت چی فکر می‌کنی؟
و از ماشین پیاده شد
از جواب سربسته‌اش چیزی دستگیرم نشد
بالاخره از ماشین پیاده شدم و به سمتش رفتم.
+ خب الان... قراره چه اتفاقی بیفته؟
بدون اینکه جوابم رو بده، با دست به سمت جلو اشاره کرد.
نگاهم رو به همون سمتی که نشون می‌داد بردم
با دیدن منظره‌ی روبه‌روم، برای چند لحظه دنیا برام متوقف شد.
چشم‌هام از تعجب گرد شده بودن
نمی‌دونم چند دقیقه بود که به اون منظره خیره شده بودم، اما بالاخره با ذوق به سمت کوک برگشتم.
+ اینجا خیلی خوشگله!
با لبخند نگام کرد.
- خوشت اومد؟
+ خیلیییی!
دیگه نتونستم ذوقم رو پنهون کنم. دست‌هام رو از هم باز کردم و شروع به دویدن کردم.
چند قدمی نرفته بودم که برای لحظه‌ای ایستادم و برگشتم سمتش
کوک همون‌جا ایستاده بود و با لبخند نگام می‌کرد.
با دیدنش لبخندم بیشتر شد.
+ بازی کنیم؟
ابروهاش رو کمی بالا برد.
- بازی؟!
+ بدویم...
نگاهی به اطراف انداخت و دوباره چشم‌هاش رو به من دوخت.
- فکر خوبیه.
به سمتم قدم برداشت و کف دستش رو به سمتم گرفت.
- با هم بدویم.
لبخندی زدم و دستم رو توی دستش گذاشتم.
+ خوب... یک... دو... سه!
با سه شمردنم، هر دومون شروع به دویدن کردیم.
صدای خنده‌هامون توی محوطه پیچیده بود. گاهی من جلو می‌افتادم و گاهی اون با قدم‌های بلندش ازم سبقت می‌گرفت.
برای چند دقیقه همه‌چیز رو فراموش کرده بودم.
نه خبری از نگرانی بود، نه فکرهای آزاردهنده و نه حتی دلیلی برای ناراحتی...
فقط من بودم و کوک.
هیچ‌کس دیگه‌ای اون اطراف نبود.
چند دقیقه گذشت و بالاخره از شدت خستگی، با نفس‌های نامنظم روی زمینی که با علف‌های سبز پوشیده شده بود، دراز کشیدیم.
نگاهم رو به آسمون دوختم و چند نفس عمیق کشیدم.
+ اههه... خیلی خسته شدم...
چند لحظه مکث کردم و دوباره با ذوق ادامه دادم:
ولی بهم خیلی خوش گذشت!
کوک سرش رو کمی به سمتم چرخوند و با لبخند نگام کرد.
- به من بیشتر، عزیزم.
+ خوب...
روی چمن‌ها نشستم و نگاهم رو بهش دادم.
+ یک بار دیگه بدویم؟
اونم از جاش بلند شد و نشست. چند لحظه با لبخند به چشم‌هام نگاه کرد.
- نه.
با شنیدن جوابش، کامل خورد توی ذوقم.
لب‌هام رو جلو دادم و سرم رو پایین انداختم. با نوک انگشت‌هام مشغول بازی با علف‌های کنارم شدم.
اما هنوز چند ثانیه نگذشته بود که دستش دور کمرم حلقه شد.
- می‌خوام چیزی رو بهت نشون بدم.
با شنیدن حرفش، ذوق چندانی از خودم نشون ندادم و همچنان با بی‌حوصلگی به علف‌ها نگاه می‌کردم.
خنده‌ای توی گلویی کرد. کمرم رو محکم‌تر گرفت و کمک کرد از جام بلند بشم.
- بریم عزیزم...
قول می‌دم اونجا برات رویایی‌تر باشه.
با کلافگی سری تکون دادم.
دستم رو گرفت و منو پشت سر خودش کشوند.
بدون هیچ حرفی پشت سرش حرکت می‌کردم. حتی نمی‌دونستم قراره کجا بریم و همین موضوع بیشتر کنجکاوم می‌کرد.
...................................................................
+ خسته شدم ب...
- رسیدیم.
با شنیدن حرفش، قدم‌هام رو متوقف کردم.
از پشت سرش بیرون اومدم و با دیدن کلبه‌ی چوبی روبه‌روم، چشم‌هام چهار تا شد.
کلبه‌ی کوچیکی بود
چند لحظه با تعجب بهش نگاه کردم.
- بریم داخل.
آروم سری تکون دادم.
دوباره دستم رو گرفت و منو به سمت کلبه‌ی چوبی کشید.
از پشت شیشه‌های کلبه می‌شد فهمید چراغ‌ها خاموشن و کسی داخلش نیست.
با کمی تردید نگاهم رو به کوک دوختم.
+ کسی اینجا نیست؟!
کوک چیزی نگفت و فقط در رو باز کرد.
همین که چند قدم به داخل کلبه رفتیم...
ناگهان چراغ‌ها روشن شدن و صدای دست زدن چند نفر فضای کلبه رو پر کرد.
- تولدت مبارکککک!
سرم رو کمی پایین انداختم و لبخند خجالت‌زده‌ای روی لبم نشست.
اونم با دیدن لبخندم لبخندی زد و چند لحظه با همون نگاه خاصش نگام کرد.
- بریم، بانوم؟
سری تکون دادم که دستم رو گرفت و با هم به سمت بیرون عمارت رفتیم.
ماشینش درست روبه‌روی در عمارت پارک شده بود.
به سمت ماشین رفت و درِ سمت من رو باز کرد.
- بفرما...
از جنتلمن بودنش لبخندی زدم و سوار ماشین شدم.
اونم بعد از من سوار شد، پشت فرمون قرار گرفت و آینه رو تنظیم کرد.
با استارتی کوتاه، ماشین روشن شد و چند لحظه بعد حرکت کردیم.
ویو | چند دقیقه بعد
توی محوطه‌ای بودیم که حتی یک بار هم شاهد دیدنش نبودم.
از پشت شیشه‌ی ماشین با کنجکاوی به اطراف نگاه می‌کردم. منظره‌ی اطراف برام کاملاً ناآشنا بود و هرچی جلوتر می‌رفتیم، بیشتر کنجکاو می‌شدم بدونم کوک منو کجا آورده.
همین‌طور که مشغول تماشای اطراف بودم، ماشین مکث کرد.
با تعجب سرم رو به سمتش برگردوندم.
+ اتفاقی افتاده؟
- پیاده شو.
+ رسیدیم؟
- خودت چی فکر می‌کنی؟
و از ماشین پیاده شد
از جواب سربسته‌اش چیزی دستگیرم نشد
بالاخره از ماشین پیاده شدم و به سمتش رفتم.
+ خب الان... قراره چه اتفاقی بیفته؟
بدون اینکه جوابم رو بده، با دست به سمت جلو اشاره کرد.
نگاهم رو به همون سمتی که نشون می‌داد بردم
با دیدن منظره‌ی روبه‌روم، برای چند لحظه دنیا برام متوقف شد.
چشم‌هام از تعجب گرد شده بودن
نمی‌دونم چند دقیقه بود که به اون منظره خیره شده بودم، اما بالاخره با ذوق به سمت کوک برگشتم.
+ اینجا خیلی خوشگله!
با لبخند نگام کرد.
- خوشت اومد؟
+ خیلیییی!
دیگه نتونستم ذوقم رو پنهون کنم. دست‌هام رو از هم باز کردم و شروع به دویدن کردم.
چند قدمی نرفته بودم که برای لحظه‌ای ایستادم و برگشتم سمتش
کوک همون‌جا ایستاده بود و با لبخند نگام می‌کرد.
با دیدنش لبخندم بیشتر شد.
+ بازی کنیم؟
ابروهاش رو کمی بالا برد.
- بازی؟!
+ بدویم...
نگاهی به اطراف انداخت و دوباره چشم‌هاش رو به من دوخت.
- فکر خوبیه.
به سمتم قدم برداشت و کف دستش رو به سمتم گرفت.
- با هم بدویم.
لبخندی زدم و دستم رو توی دستش گذاشتم.
+ خوب... یک... دو... سه!
با سه شمردنم، هر دومون شروع به دویدن کردیم.
صدای خنده‌هامون توی محوطه پیچیده بود. گاهی من جلو می‌افتادم و گاهی اون با قدم‌های بلندش ازم سبقت می‌گرفت.
برای چند دقیقه همه‌چیز رو فراموش کرده بودم.
نه خبری از نگرانی بود، نه فکرهای آزاردهنده و نه حتی دلیلی برای ناراحتی...
فقط من بودم و کوک.
هیچ‌کس دیگه‌ای اون اطراف نبود.
چند دقیقه گذشت و بالاخره از شدت خستگی، با نفس‌های نامنظم روی زمینی که با علف‌های سبز پوشیده شده بود، دراز کشیدیم.
نگاهم رو به آسمون دوختم و چند نفس عمیق کشیدم.
+ اههه... خیلی خسته شدم...
چند لحظه مکث کردم و دوباره با ذوق ادامه دادم:
ولی بهم خیلی خوش گذشت!
کوک سرش رو کمی به سمتم چرخوند و با لبخند نگام کرد.
- به من بیشتر، عزیزم.
+ خوب...
روی چمن‌ها نشستم و نگاهم رو بهش دادم.
+ یک بار دیگه بدویم؟
اونم از جاش بلند شد و نشست. چند لحظه با لبخند به چشم‌هام نگاه کرد.
- نه.
با شنیدن جوابش، کامل خورد توی ذوقم.
لب‌هام رو جلو دادم و سرم رو پایین انداختم. با نوک انگشت‌هام مشغول بازی با علف‌های کنارم شدم.
اما هنوز چند ثانیه نگذشته بود که دستش دور کمرم حلقه شد.
- می‌خوام چیزی رو بهت نشون بدم.
با شنیدن حرفش، ذوق چندانی از خودم نشون ندادم و همچنان با بی‌حوصلگی به علف‌ها نگاه می‌کردم.
خنده‌ای توی گلویی کرد. کمرم رو محکم‌تر گرفت و کمک کرد از جام بلند بشم.
- بریم عزیزم...
قول می‌دم اونجا برات رویایی‌تر باشه.
با کلافگی سری تکون دادم.
دستم رو گرفت و منو پشت سر خودش کشوند.
بدون هیچ حرفی پشت سرش حرکت می‌کردم. حتی نمی‌دونستم قراره کجا بریم و همین موضوع بیشتر کنجکاوم می‌کرد.
...................................................................
+ خسته شدم ب...
- رسیدیم.
با شنیدن حرفش، قدم‌هام رو متوقف کردم.
از پشت سرش بیرون اومدم و با دیدن کلبه‌ی چوبی روبه‌روم، چشم‌هام چهار تا شد.
کلبه‌ی کوچیکی بود
چند لحظه با تعجب بهش نگاه کردم.
- بریم داخل.
آروم سری تکون دادم.
دوباره دستم رو گرفت و منو به سمت کلبه‌ی چوبی کشید.
از پشت شیشه‌های کلبه می‌شد فهمید چراغ‌ها خاموشن و کسی داخلش نیست.
با کمی تردید نگاهم رو به کوک دوختم.
+ کسی اینجا نیست؟!
کوک چیزی نگفت و فقط در رو باز کرد.
همین که چند قدم به داخل کلبه رفتیم...
ناگهان چراغ‌ها روشن شدن و صدای دست زدن چند نفر فضای کلبه رو پر کرد.
- تولدت مبارکککک!
- ۳۰۷
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
