Hate me,Beat me
پارت هشتم:
اولشخص — کلر
سه روز طول کشید تا پاسخ رسمی برسد.
سه روزی که من در آنها دو عکاسی انجام دادم، یک قرارداد دیگر را بررسی کردم، با میا برای شام بیرون رفتم و یک بار هم به نیکول گفتم اگر دوباره بدون هماهنگی برنامهای به تقویمم اضافه کند، استعفا میدهم.
او جواب داد: «باشه. فقط قبلش استعفانامهات رو با من هماهنگ کن.»
گاهی فکر میکردم دلیل اصلی موفقیت کاری من اینه که اطرافم پر از آدمهاییه که بهاندازهٔ کافی اعصاب دارن تا من رو تحمل کنن.
صبح روز چهارم، نیکول با یک پوشه وارد دفتر شد.
از حالت صورتش فهمیدم خبری وجود داره.
«چی شده؟»
پوشه رو روی میز گذاشت.
«پیشنهاد رسمی اومده.»
صاف نشستم.
«کمپین؟»
«آره. برند میخواد تو رو برای پروژه انتخاب کنه.»
لبخند زدم.
این بار واقعاً خوشحال بودم.
«عالیه! شرایط نهایی رو دیدی؟»
«دارم میرسیم به بخش جالب ماجرا.»
لبخندم کمکم محو شد.
«نیکول.»
«چی؟»
«وقتی میگی بخش جالب ماجرا، معمولاً باید نگران باشم.»
پوشه رو باز کرد و چند صفحه به طرفم چرخوند.
«قرار نیست بهتنهایی در کمپین حضور داشته باشی.»
نگاهی به صفحه انداختم.
«خب، طبیعیـه. کمپینهای گروهی هم وجود دارن.»
«درسته.»
«پس مشکل چیه؟»
نیکول با انگشت به بخشی از قرارداد اشاره کرد.
من پایین صفحه رو نگاه کردم.
نام مدل پیشنهادی دوم نوشته شده بود.
جونگکوک.
چند ثانیه چیزی نگفتم.
بعد پوشه رو بستم.
باز کردم.
دوباره اسم رو خوندم.
«این همون جونگکوکه؟»
نیکول با لبخند گفت: «چند تا جونگکوک مدل بینالمللی میشناسی؟»
«نمیدونم. شاید یک نفر دیگه هم باشه که اسمش همین باشه و بتونه زندگی من رو نجات بده.»
«از چی نجات بده؟»
«از جلسههای رسانهای که توشون باید به سؤالات احمقانه جواب بدم.»
نیکول خندید.
من دوباره به قرارداد نگاه کردم.
از نظر حرفهای، پروژه جذاب بود. برند بزرگی پشتش قرار داشت و ایدهٔ کمپین میتونست یکی از کارهای مهم امسالم بشه.
اما یک مسئله وجود داشت.
«اگر قبول کنم، یعنی باید باهاش کار کنم؟»
«اگر هر دو طرف قرارداد رو تأیید کنن، بله.»
«و اگر نکنیم؟»
«برند ممکنه گزینههای دیگهای رو بررسی کنه.»
به پشتی صندلی تکیه دادم.
من قرار نبود یک فرصت کاری خوب رو فقط بهخاطر چند تیتر خبری کنار بذارم.
از طرفی، دلم هم نمیخواست وارد پروژهای بشم که از روز اول قرار بود همه دربارهٔ رقابت من و یک نفر دیگه حرف بزنن.
اما در نهایت، چیزی که اهمیت داشت خود پروژه بود.
نه نظرسنجیها.
نه مقایسهها.
و نه آدمهایی که هنوز حتی نمیدونستن من و جونگکوک هیچ ارتباطی با هم نداریم.
پوشه رو دوباره باز کردم.
«باشه. شرایط رو کامل بررسی کن. اگر قرارداد از نظر حرفهای مناسب باشه، من مشکلی با همکاری ندارم.»
نیکول لبخند زد.
«میدونستم همین رو میگی.»
«ولی یک شرط دارم.»
«چی؟»
«اگر توی اولین جلسه کسی ازم بپرسه آیا از جونگکوک خوشم میاد یا نه، مسئولیت جواب دادنش با توئه.»
نیکول چند لحظه ساکت موند.
بعد گفت: «من مدیر برنامهاتم، نه سپر انسانیات.»
«حقوق میگیری که از من محافظت کنی.»
«از قراردادها، نه از سؤالهای عاشقانهٔ خبرنگارا!»
خندیدم.
«پس باید حقوقت رو افزایش بدیم. وظایفت بیشتر شده.»
«کلر، من همین الان دارم استعفا میدم.»
«باشه. فقط قبلش استعفانامهات رو با من هماهنگ کن.»
هر دو خندیدیم.
و برای چند دقیقه، تمام ماجرا دوباره عادی به نظر رسید.
اما آن شب، وقتی نسخهٔ نهایی قرارداد برای بررسی به دفتر جونگکوک فرستاده شد، نام من هم در همان پوشه قرار داشت.
دو مسیر حرفهای که تا آن روز فقط از دور با هم مقایسه شده بودند، حالا در آستانهٔ رسیدن به یک نقطهٔ مشترک قرار داشتند.
هنوز هیچکدام قرارداد نهایی را امضا نکرده بودیم.
هنوز همدیگر را ندیده بودیم.
و هنوز نمیدانستیم که اولین دیدارمان قرار است چقدر... اعصابخردکن باشد.
ادامه دارد...
____________________
شرط:
لایک:۳۷
بازنشر:۱۵
اولشخص — کلر
سه روز طول کشید تا پاسخ رسمی برسد.
سه روزی که من در آنها دو عکاسی انجام دادم، یک قرارداد دیگر را بررسی کردم، با میا برای شام بیرون رفتم و یک بار هم به نیکول گفتم اگر دوباره بدون هماهنگی برنامهای به تقویمم اضافه کند، استعفا میدهم.
او جواب داد: «باشه. فقط قبلش استعفانامهات رو با من هماهنگ کن.»
گاهی فکر میکردم دلیل اصلی موفقیت کاری من اینه که اطرافم پر از آدمهاییه که بهاندازهٔ کافی اعصاب دارن تا من رو تحمل کنن.
صبح روز چهارم، نیکول با یک پوشه وارد دفتر شد.
از حالت صورتش فهمیدم خبری وجود داره.
«چی شده؟»
پوشه رو روی میز گذاشت.
«پیشنهاد رسمی اومده.»
صاف نشستم.
«کمپین؟»
«آره. برند میخواد تو رو برای پروژه انتخاب کنه.»
لبخند زدم.
این بار واقعاً خوشحال بودم.
«عالیه! شرایط نهایی رو دیدی؟»
«دارم میرسیم به بخش جالب ماجرا.»
لبخندم کمکم محو شد.
«نیکول.»
«چی؟»
«وقتی میگی بخش جالب ماجرا، معمولاً باید نگران باشم.»
پوشه رو باز کرد و چند صفحه به طرفم چرخوند.
«قرار نیست بهتنهایی در کمپین حضور داشته باشی.»
نگاهی به صفحه انداختم.
«خب، طبیعیـه. کمپینهای گروهی هم وجود دارن.»
«درسته.»
«پس مشکل چیه؟»
نیکول با انگشت به بخشی از قرارداد اشاره کرد.
من پایین صفحه رو نگاه کردم.
نام مدل پیشنهادی دوم نوشته شده بود.
جونگکوک.
چند ثانیه چیزی نگفتم.
بعد پوشه رو بستم.
باز کردم.
دوباره اسم رو خوندم.
«این همون جونگکوکه؟»
نیکول با لبخند گفت: «چند تا جونگکوک مدل بینالمللی میشناسی؟»
«نمیدونم. شاید یک نفر دیگه هم باشه که اسمش همین باشه و بتونه زندگی من رو نجات بده.»
«از چی نجات بده؟»
«از جلسههای رسانهای که توشون باید به سؤالات احمقانه جواب بدم.»
نیکول خندید.
من دوباره به قرارداد نگاه کردم.
از نظر حرفهای، پروژه جذاب بود. برند بزرگی پشتش قرار داشت و ایدهٔ کمپین میتونست یکی از کارهای مهم امسالم بشه.
اما یک مسئله وجود داشت.
«اگر قبول کنم، یعنی باید باهاش کار کنم؟»
«اگر هر دو طرف قرارداد رو تأیید کنن، بله.»
«و اگر نکنیم؟»
«برند ممکنه گزینههای دیگهای رو بررسی کنه.»
به پشتی صندلی تکیه دادم.
من قرار نبود یک فرصت کاری خوب رو فقط بهخاطر چند تیتر خبری کنار بذارم.
از طرفی، دلم هم نمیخواست وارد پروژهای بشم که از روز اول قرار بود همه دربارهٔ رقابت من و یک نفر دیگه حرف بزنن.
اما در نهایت، چیزی که اهمیت داشت خود پروژه بود.
نه نظرسنجیها.
نه مقایسهها.
و نه آدمهایی که هنوز حتی نمیدونستن من و جونگکوک هیچ ارتباطی با هم نداریم.
پوشه رو دوباره باز کردم.
«باشه. شرایط رو کامل بررسی کن. اگر قرارداد از نظر حرفهای مناسب باشه، من مشکلی با همکاری ندارم.»
نیکول لبخند زد.
«میدونستم همین رو میگی.»
«ولی یک شرط دارم.»
«چی؟»
«اگر توی اولین جلسه کسی ازم بپرسه آیا از جونگکوک خوشم میاد یا نه، مسئولیت جواب دادنش با توئه.»
نیکول چند لحظه ساکت موند.
بعد گفت: «من مدیر برنامهاتم، نه سپر انسانیات.»
«حقوق میگیری که از من محافظت کنی.»
«از قراردادها، نه از سؤالهای عاشقانهٔ خبرنگارا!»
خندیدم.
«پس باید حقوقت رو افزایش بدیم. وظایفت بیشتر شده.»
«کلر، من همین الان دارم استعفا میدم.»
«باشه. فقط قبلش استعفانامهات رو با من هماهنگ کن.»
هر دو خندیدیم.
و برای چند دقیقه، تمام ماجرا دوباره عادی به نظر رسید.
اما آن شب، وقتی نسخهٔ نهایی قرارداد برای بررسی به دفتر جونگکوک فرستاده شد، نام من هم در همان پوشه قرار داشت.
دو مسیر حرفهای که تا آن روز فقط از دور با هم مقایسه شده بودند، حالا در آستانهٔ رسیدن به یک نقطهٔ مشترک قرار داشتند.
هنوز هیچکدام قرارداد نهایی را امضا نکرده بودیم.
هنوز همدیگر را ندیده بودیم.
و هنوز نمیدانستیم که اولین دیدارمان قرار است چقدر... اعصابخردکن باشد.
ادامه دارد...
____________________
شرط:
لایک:۳۷
بازنشر:۱۵
- ۴۰۷
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط