No like...
No like...
متن روی صفحه میگه ؛
روز آخر خداحافظی ( جدایی ) رسیده با تو ...
این سرنوشت را فرشته بی شرفِ نامرد و حیوان با قلمی خونین نوشت ...
تقدیرم را با قلمی خونین با جوهری از خون نوشت ...
مرا عزرائیل آفرید ...
آلپ باشم ، ملک شاه باشم باز هم خون ریختن در خونم است ...
خون ریختن در خونم است ، خون ریختن ...
baslayurum bir ayru hekayt...
شروع میکنم قصه دیگری ...
خُب ...شروع دیدارمون با قفل شدن چشم هامون در هم و روح ها همدیگه را میشناختن ، جسم من قبل از رفتن اون و دیده بود من اون و میشناختم ولی هزار افسوس جسم حیاط امروزش نمیشناخت من و ولی روحش بیدارش کرده بود نه اون چشم برمی‌داشت و نه من ...از چشم هم ...
خُب ...همون نگاه اول عاشق شد ...خود شمر بود کی جرات داشت حتی تو دلش بهش فک کنه چه برسه بخواد نیگاش کنه ...
هوای تمام بچه های ایرانی و داشت ، هرکی مریض میشد میرفت سراغش و میگفت ؛ خواهر بزرگ مشکل شو میگفت ؛ اونم دختر کوچیکشه و پول میداد و میفرستاد تهیه میکرد ...هرکی هرچی لازم داشت هرچی تا غروب براش آماده میکرد از جیب خودش ...
اما ...هزار افسوس ...دستش نمک نداشت ...
ایرانی ها تازه بعد گرفتن ، پشت سرش بد میگفتن ...بدا ...که نپرس ...طفلی مگه چقدر درآمد داشت روزی ۷و۸ میلیون خرج ایرانی ها میکرد ...یعنیا... خود خود من بود ...
خُب ...اون ملکه واقعی بود مثل دنیای قبلش ...بگذریم ... وقتی شنید دارم میرم چه حالی شد ...دو روز بعدش بازم چشم تو چشم شدیم ...سرمو انداختم پایین اومد جلو مقابلم ایستاد میخواست چیزی بگه ...نگفت و رفت جلوتر ایستگاه بعدی ایستاد و نیگام کرد که سرم و بالا بیارم ...میخواست بگه لعنتی نرو ، داشتم می‌شنیدم اما همونجور که سرم پایین بود سرم و چند باری به چپ و راست تکون دادم و آهسته گفتم ؛ نه نه نه
یعنی چیزی نگو ...توی اوج بخت خوش با تو دلم لرزیده ...مجبورم برگردم ...آنقدر درک و فهم بالایی داشت که نپرس ...😭😭😭
تمام دلخوشیش این بود خونه که میرسه با بچه هاش حرف ساواش و بزنن ...بچه ها بهم گفتن ... طعم عشق واقعی را خدا اونجا بهم چشوند...نه مالی داشتم نه خونه ای و نه ...
ی آواره بودم ، خدا چه فرشته ای آفریده بود که ی آواره که مریض و ناتوان برای راه رفتن هم جون نداشت و دوست بداره ...
آنقدر این غرور لعنتی زیاد بود که حتی یبار هم ازش کمک نخواستم ...که برام دارو تهیه کنه ... حالا نگو وقتایی که من دستم و میذاشتم زیر چونه ام و خیره میشدم به گوشی چندین دقیقه اون داشته تو دوربین نیگام میکرده ...بعد اومدنم فقط ی وضعیت گذاشت روی عکسی از خودش رو قلبش نوشته بود ...چشمات ...چشمات ...چشمات
دیگه وضعیتی نذاشت تا چند روز بعدش همون ژست دست به چونه و یه دست دیگه گوشی شبیه من عکس پروفایلش گذاشته و برنداشته ...شانس آوردم پشت سرم دوربین نبود ببینه تو گوشیم چیه
متن روی صفحه میگه ؛
روز آخر خداحافظی ( جدایی ) رسیده با تو ...
این سرنوشت را فرشته بی شرفِ نامرد و حیوان با قلمی خونین نوشت ...
تقدیرم را با قلمی خونین با جوهری از خون نوشت ...
مرا عزرائیل آفرید ...
آلپ باشم ، ملک شاه باشم باز هم خون ریختن در خونم است ...
خون ریختن در خونم است ، خون ریختن ...
baslayurum bir ayru hekayt...
شروع میکنم قصه دیگری ...
خُب ...شروع دیدارمون با قفل شدن چشم هامون در هم و روح ها همدیگه را میشناختن ، جسم من قبل از رفتن اون و دیده بود من اون و میشناختم ولی هزار افسوس جسم حیاط امروزش نمیشناخت من و ولی روحش بیدارش کرده بود نه اون چشم برمی‌داشت و نه من ...از چشم هم ...
خُب ...همون نگاه اول عاشق شد ...خود شمر بود کی جرات داشت حتی تو دلش بهش فک کنه چه برسه بخواد نیگاش کنه ...
هوای تمام بچه های ایرانی و داشت ، هرکی مریض میشد میرفت سراغش و میگفت ؛ خواهر بزرگ مشکل شو میگفت ؛ اونم دختر کوچیکشه و پول میداد و میفرستاد تهیه میکرد ...هرکی هرچی لازم داشت هرچی تا غروب براش آماده میکرد از جیب خودش ...
اما ...هزار افسوس ...دستش نمک نداشت ...
ایرانی ها تازه بعد گرفتن ، پشت سرش بد میگفتن ...بدا ...که نپرس ...طفلی مگه چقدر درآمد داشت روزی ۷و۸ میلیون خرج ایرانی ها میکرد ...یعنیا... خود خود من بود ...
خُب ...اون ملکه واقعی بود مثل دنیای قبلش ...بگذریم ... وقتی شنید دارم میرم چه حالی شد ...دو روز بعدش بازم چشم تو چشم شدیم ...سرمو انداختم پایین اومد جلو مقابلم ایستاد میخواست چیزی بگه ...نگفت و رفت جلوتر ایستگاه بعدی ایستاد و نیگام کرد که سرم و بالا بیارم ...میخواست بگه لعنتی نرو ، داشتم می‌شنیدم اما همونجور که سرم پایین بود سرم و چند باری به چپ و راست تکون دادم و آهسته گفتم ؛ نه نه نه
یعنی چیزی نگو ...توی اوج بخت خوش با تو دلم لرزیده ...مجبورم برگردم ...آنقدر درک و فهم بالایی داشت که نپرس ...😭😭😭
تمام دلخوشیش این بود خونه که میرسه با بچه هاش حرف ساواش و بزنن ...بچه ها بهم گفتن ... طعم عشق واقعی را خدا اونجا بهم چشوند...نه مالی داشتم نه خونه ای و نه ...
ی آواره بودم ، خدا چه فرشته ای آفریده بود که ی آواره که مریض و ناتوان برای راه رفتن هم جون نداشت و دوست بداره ...
آنقدر این غرور لعنتی زیاد بود که حتی یبار هم ازش کمک نخواستم ...که برام دارو تهیه کنه ... حالا نگو وقتایی که من دستم و میذاشتم زیر چونه ام و خیره میشدم به گوشی چندین دقیقه اون داشته تو دوربین نیگام میکرده ...بعد اومدنم فقط ی وضعیت گذاشت روی عکسی از خودش رو قلبش نوشته بود ...چشمات ...چشمات ...چشمات
دیگه وضعیتی نذاشت تا چند روز بعدش همون ژست دست به چونه و یه دست دیگه گوشی شبیه من عکس پروفایلش گذاشته و برنداشته ...شانس آوردم پشت سرم دوربین نبود ببینه تو گوشیم چیه
- ۱۰۷
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
