Hate me,Beat me

پارت چهارم
اول‌شخص — جونگ‌کوک
اگر قرار بود دربارهٔ من یک شایعهٔ کاملاً درست منتشر بشه، امیدوار بودم این باشه که قبل از عکاسی، حداقل ده دقیقه جلوی آینه وقت می‌ذارم.
نه برای اینکه از خودم خوشم میاد.
خب، نه فقط برای اون.
برای کارم.
یک مدل باید بدونه دوربین چه چیزی رو ثبت می‌کنه، نور چطور روی صورتش می‌افته و چطور می‌تونه با یک حرکت ساده، حال‌وهوای عکس رو تغییر بده.
البته این توضیح رو به هر کسی نمی‌دادم.
چون اگر می‌گفتم برای کارم جلوی آینه تمرین می‌کنم، یکی حتماً می‌نوشت: «جونگ‌کوک عاشق خودشه.»
و اگر نمی‌گفتم، باز هم یکی می‌نوشت.
پس چرا انرژی‌ام رو هدر بدم؟
«سرت رو کمی به چپ بچرخون.»
عکاس پشت دوربین ایستاده بود.
حرکت کردم.
«خوبه. حالا نگاهت رو پایین‌تر بیار.»
نگاهم رو پایین آوردم.
چند فریم ثبت شد.
بعد عکاس دوربین رو پایین آورد.
«عالیه. همین رو می‌خواستم.»
لبخند زدم.
این همون لحظه‌ای بود که برایش کار می‌کردم. نه تیترها، نه نظرسنجی‌ها و نه بحث‌های بی‌پایان اینترنت.
خود کار.
بعد از پایان عکاسی، روی مبل اتاق استراحت نشستم و گوشی‌ام رو برداشتم.
اشتباه اول.
اعلان جدیدی از یک صفحهٔ مد دیدم.
«کلر در کمپین تازه‌اش؛ آیا این پروژه پاسخ او به موفقیت اخیر جونگ‌کوک است؟»
چند ثانیه به صفحه نگاه کردم.
بعد خندیدم.
واقعاً؟
هر دو نفرمون کار می‌کردیم. همین.
اما ظاهراً اگر من یک عکس خوب می‌گرفتم، کلر باید جواب می‌داد؛ و اگر کلر یک قرارداد می‌بست، من باید واکنش نشون می‌دادم.
به مدیرم پیام دادم.
من: لطفاً به من بگو این صفحه رو کسی جدی نمی‌گیره.
مدیر: متأسفانه تعداد دنبال‌کننده‌هاش زیاده.
من: این جواب سؤال من نبود.
مدیر: بله، متأسفانه جدی می‌گیرنش.
گوشی رو کنار گذاشتم.
همون لحظه، صدای دوستم از پشت سرم بلند شد.
«باز داری اخبار خودت رو می‌خونی؟»
برگشتم.
یون‌سو، یکی از دوست‌های قدیمی‌ام، با دو لیوان قهوه وارد اتاق شده بود. او عکاس بود و از معدود آدم‌هایی که می‌تونست بدون اینکه از شهرت من تحت‌تأثیر قرار بگیره، باهام حرف بزنه.
لیوانی رو به طرفم گرفت.
«بگیر. قبل از اینکه از عصبانیت گوشی‌ات رو بخوری.»
قهوه رو گرفتم.
«من عصبانی نیستم.»
نگاهی به گوشی‌ام انداخت.
«پس چرا صفحه رو جوری نگاه می‌کردی که انگار بهت بدهکاره؟»
«چون بدهکاره. سه ساعت از عمرم رو بابت خوندن این مزخرفات پس بده.»
یون‌سو کنارم نشست.
«راستی، این کلر کیه؟»
بهش نگاه کردم.
«جدی می‌پرسی؟»
«آره. اسمش رو زیاد شنیدم، ولی هیچ‌وقت کارهاش رو دنبال نکردم.»
شونه بالا انداختم.
«مدله. موفقه. کارش رو بلده.»
یون‌سو لبخند زد.
«همین؟»
«انتظار داری زندگی‌نامه‌اش رو برات تعریف کنم؟»
«نه. فقط فکر کردم شاید ازش خوشت نمیاد.»
به قهوه‌ام نگاه کردم.
«چرا باید خوشم نیاد؟ من اصلاً نمی‌شناسمش.»
«پس باهاش مشکلی نداری؟»
«نه.»
«پس چرا وقتی اسمش رو می‌شنوی این‌قدر اخم می‌کنی؟»
سکوت کردم.
بعد گفتم: «چون اسمش معمولاً همراه با یک تیتر احمقانه میاد.»
یون‌سو خندید.
«خب، این تقصیر اون نیست.»
می‌دونستم.
و دقیقاً به همین دلیل بود که نمی‌خواستم وارد این بازی بشم.
من از رقابت نمی‌ترسیدم. اگر کسی بهتر کار می‌کرد، می‌خواستم ببینم چطور این کار رو انجام داده. اگر خودم بهتر عمل می‌کردم، نتیجه باید از کیفیت کارم مشخص می‌شد.
اما رقابت با کسی که حتی نمی‌دونست وارد مسابقه شده، بیشتر شبیه یک نمایش مسخره بود.
یون‌سو بلند شد.
«فقط یک توصیه دارم.»
«نه.»
«هنوز نگفتم چی!»
«مهم نیست. جوابم نه‌ـه.»
خندید.
«یک روز مجبور می‌شی باهاش کار کنی.»
بهش خیره شدم.
«اگه این اتفاق بیفته، اولین کاری که می‌کنم اینه که تو رو از تمام پروژه‌هام حذف کنم.»
«من که عکاسم، احمق!»
«دقیقاً. از همین الان شروع کن به ترسیدن.»
یون‌سو درحالی‌که می‌خندید از اتاق بیرون رفت.
من هم قهوه‌ام رو نوشیدم و به برنامهٔ فردا نگاه کردم.
یک عکاسی جدید، دو جلسه و یک مصاحبه.
روز کاملاً معمولی‌ای بود.
و من واقعاً امیدوار بودم همین‌طور باقی بمونه.


ادامه دارد....
___________________________
دلم نیومد نزارم🥹
سیصد تایی مبارککهه
البته با تاخیر😍💔
___________________________
شرط:
کامنت خیلی زیاد🥹💔