راستش خیلی راجع به گذاشتن این پست فکر کردم

راستش خیلی راجع به گذاشتن این پست فکر کردم
خیلی دو دل بودم بزارم یا نزارم که یه وقت مبادا چند نفر بیان قضاوتم کنن
بعدش متوجه شدم که چقد باید حقیر باشم که از دفاع از وطنم و نشون دادن «وطن پرست» بودنم بترسم! اونم از چندتا وطن فروش
ولی راستش الان به هیچ جام نیست
طبل تو خالی سر و صدای زیادی داره
چقدر مگه وضع مملکت می‌تونه بد باشه؟
و الان می‌گم شرم بر من که سر دفاع از وطنم دو دل بودم اما سرباز بسیجی بدون هیچ منت و توقع ای پای لانچر نشست و هر دوتا دست و پاش قطع شد.
به خودتون بیایین، خیلیا بودن بعد از پر پر شدن ۱۶۸ تا فرشته بی بال تازه به خودشون اومدن
خیلیا بعد از شهادت آقا فهمیدن این بمبای تاماهاک و B2 کمک های بشر دوستانه ترامپ نیستن.
چرا از کشته شدن هم وطن هات خوشحالی؟
چرا یه نوزاد فقط باید ۳ روز عمر کنه؟
چرا مادر ماکان نمی‌تونه حتی سر قبر پسرش براش خون گریه کنه؟
چرا از هر شهید جنگ رمضان فقط باید یه دست یا یه پا کفن بشه؟
به خدا قسم همه شماهایی که دارین پشت آمریکا و اسرائیل در میایین تو خون همه شهدا شریکین؛ به ولله قسم!
حواسمونو یکم بیشتر جمع کنیم...