رمان تهیونگ

رمان تهیونگ

✨On the way to liberation{ part ۸۱ }🌷


— «زن‌داداش… خودتو خسته نکن. کاری از دستت برنمیاد.»

برگشتم.
جیهوپ بود.

با حرص گفتم:
× «به من نگو زن‌داداش!»

و بدون اینکه منتظر واکنشی از جانبشون باشم ، از کنارشون رد شدم.



تقریباً دویدم تا به حیاط دانشگاه رسیدم.

هیچ‌کس نبود…
حیاط خالی، ساکت، انگار زمان متوقف شده باشد.

همه سر کلاس بودند.



ویو چند دقیقه بعد…:

تمام دانشگاه را گشتم.
هر جایی که به ذهنم می‌رسید.

انباری… راهروها… گوشه‌های حیاط…

هیچ‌جا نبودند.

نفس‌نفس می‌زدم. ایستادم و دست‌هایم را روی زانوهایم گذاشتم تا کمی نفس بگیرم.

× «کجا می‌تونن…»

ناگهان فکری مثل جرقه از ذهنم گذشت.

سلف دانشگاه.

تنها جایی که نگشته بودم.



بدون معطلی، با تمام توان به سمت سلف دویدم.

هنوز کامل نرسیده بودم که صدای داد و فریاد به گوشم خورد.

قلبم فرو ریخت.

× «این صدا… صدای تهیونگه…»

سرعتم را بیشتر کردم.


با رسیدن به اون مکان...

صحنه‌ای که دیدم، باعث شد سرجام خشکم بزند.

نامجون روی زمین افتاده بود.

برای چند لحظه، انگار مغزم از کار افتاده بود.
تنها چیزی که تونستم زمزمه کنم، اسمش بود:

׫نا… نامجون…»

صدام لرزون بود و همین باعث شد هر دوشون به سمتم برگردند.

نامجون با صدایی ضعیف گفت:
$ «ا… ات…»

تهیونگ با اخم جلو آمد:
- «تو اینجا چیکار می‌کنی؟ برگرد سر کلا—»

نذاشتم حرفش تمام شه...

با عصبانیت به سمتش رفتم و درست روبه‌رویش ایستادم.

׫چه غلطی کردی تو…؟!»

با بی‌تفاوتی نگاهم می کرد:
- «به تو ربطی نداره. گفتم برگرد سر کلاس.»

از پشت سرم صدای نامجون بلند شد.؟!

$ «ات… برو…»

اما حتی یک قدم هم عقب نرفتم.

× «هیچ‌جا نمی‌رم! کیم تهیونگ… به چه حقی دست روی نامجون بلند کردی، ها؟!»

نگاهمون در هم قفل شده بود.

من با خشم…
او با خونسردی همیشگی.

لبخند کجی زد:
—«فکر کنم یادت رفته...که چی بهت گفته بودم… نه؟»

با تحقیر نگاهش کردم:
׫برو بابا…»

از کنارش رد شدم و کنار نامجون زانو زدم.

دستش را گرفتم و کمکش کردم بشینه...

چشمم به گوشه لبش افتاد…
خونی شده بود.

دندان‌هایم را روی هم فشار دادم.
با عصبانیت برگشتم سمت تهیونگ:

× «ببین چی کار کردی…»

اما او هنوز هم همان‌طور، بی‌احساس نگاهم می‌کرد.

دوباره رو به نامجون گفتم:
× «بلند شو… بریم درمانگاه.»

$«من خوبم، ات…»

× «گفتم پاشو.»

این‌بار لحنم جدی‌تر بود.

نامجون بالاخره بلند شد، دستی به لباسش کشید تا خاکش را بگیره.

دستش را گرفتم:
× «بیا…»

— «هیچ‌جا نمی‌بریش.»

صدای تهیونگ پشت سرمان پیچید.

بدون اینکه برگردم، گفتم:
× «به تو ربطی نداره.»

- «دارم برات .... کیم ات»


با حرف آخرش برای لحظه ای توی شک رفتم...

اما دیگر اهمیتی ندادم.

دست نامجون را محکم‌تر گرفتم و از اونجا دور شدیم.

--------------------------------------------------------

{درمانگاه دانشگاه}

× «خانم… نیاز به بخیه داره؟»

با نگرانی پرسیدم.

دکتر نگاهی به زخم انداخت و لبخند زد:
— «نه عزیزم… چیز خاصی نیست. یه زخم سطحیه. فقط پماد زدم که عفونت نکنه.»

نفس راحتی کشیدم:
׫ممنونم…»

«خواهش می‌کنم دخترم .»

دکتر از اتاق بیرون رفت.

حالا فقط من و نامجون مونده بودیم.

چند ثانیه سکوت داخل اتاق بود…

بهش نگاه کردم:
× «خوبی؟»

لبخند کمرنگی زد:
$ «خوبم… لازم نیست این‌قدر نگرانم باشی.»

نگاهم را پایین انداختم:
× «باید زودتر می‌اومدم…»

مکث کردم.

׫چرا از خودت دفاع نکردی؟»

چند لحظه ساکت موند.

بعد آرام حرفی رو گفت... حرفی که حتا هیچ وقت به جوابش فکر نکرده بودم...


$«ات… تو با تهیونگ ازدواج کردی…؟»

سرم را بالا آوردم.

׫تو… چی گفتی…؟»


🌷ادامه دارد...✨

حمایت یادتون نره تنکیو بای بای ⭐✨

شرط ها:

این پارت به ۲۵۰ لایک برسه 😘

ویدیو جدید داخل آپارتم رو به ۴۰ لایک
۲۰ کامنت برسونید 🎧🫂🥹

https://www.aparat.com/v/ajw17n9

آیدی ویدیو 🛐👆
دیدگاه ها (۱۷۵)

Destiny part 21

Part:441ساعت نیم بعدویوات:بعد از 2 ساعت بالاخره به خونه رسید...

dark life = 45کل روز، ات توی کتابخانه گذروند. سعی کرد خودش ر...

رمان(تا وقتی که عاشقت شدم )^_^

ساعت ۹ شب بود. اَت از عصر منتظر تهیونگ بود تا باهم شام بخورن...

𐙚₊˚⊹ 𝑺𝒆𝒂𝒔𝒐𝒏 𝑻𝒘𝒐 ⊹ 𝑷𝒂𝒓𝒕 08 ⊹˚₊𐙚تهیونگ:ـ مشکلی داری؟کوک:ـ نه، ...

رمان اسیر خان پارت بیستم ۲۰

ازدواج اجباری

╭─────────────── 🎀 ───────────────╮✦ پارت ۶۷| تصمیمی که همه ...

پارت ۸

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط