Chapter Seven, S², Part ²⁶
Chapter Seven, S², Part ²⁶
سرباز با پردازش حرف های مرد سری تکون داد و با گروهش راهش رو از سر گرفت. بعد از عبورشون از پشت جونگ کوک، نفسی که نمیدونست کی حبس کرده رو آزاد کرد و آروم و دزدکانه نگاهی بهشون انداخت و دید که دارن محل رو ترک میکنن.
نفسی از سر آسودگی کشید و چشم هاش رو بست ولی طولی نکشید که با صدای آجومای مسن دوباره چشم هاش رو باز کرد.
... از اونجایی که حدس میزنم طرز تهیه شون رو نمیدونی روشون نوشتم که باید چیکار کنی
؛ عا.. خیلی مچکرم
لبخند بزرگی زد و با قدردانی سری خم کرد و با دادن سکه ها محل رو به سوی خونه ترک کرد.
انقدری عجله داشت که به محض ورود داروهارو کنار گذاشت و هراسون
رفت پی تهیونگ.
؛ ته! ته!
< چه خبر شده؟؟
؛ من.. م-من چیزی شنیدم..
< چی شنیدی؟
؛ وقتی رفته بودم بازار.. سربازای سلطنتی رو دیدم.. اونا.. اونا دنبال استاد یو و بانو اوکن.. اونا دنبال استاد یوعن...
< هی هی.. آروم باش، باشه؟
؛ میخوان چیکار کنن.. برای چی دنبال استاد یوعن... کی این دستورو داده... نکنه هدف بعدیشون هیونگ باشه... نکنه دنبال ماعم میان...
< هی!
با گرفته شدن شونه هاش اونم ناگهانی توسط ته، فقط ترسون به ته خیره شده بود.
؛ ن-نکنه.. کار دونگ جو هیونگ باشه؟...
< .... ممکنه... اما، میتونه کار اونم نباشه... باید الآن که بهمون نزدیک شدن، بیشتر مراقب باشیم..
.
.
***
فضایی کاملا سفید... مه جزء به جزء اتاق رو فرا گرفته بود.
هیچ چیز قابل دیده شدن نبود. تا اینکه کمی نزدیک تر... پسری مثل توپ تو خودش جمع شده بود و گوشه ای خودش رو پنهان کرده بود.
تار های بلند و روشنِ موهای پسرک روی شونه هاش ریخته بودن. دست های لطیف پسر محافظی بود روی گوش های بیچاره اش که البته تاثیری هم نداشت...
+ تنهام بزارید... برید جایی که تعلق دارید... تنهام بزارید.. ازتون بدم میاد... از همتون بدم میاد... فقط برین...
جملاتش ساده و کوتاه به نظر میومدن اما پر بودن از ترس و خستگی ای طولانی... سرش رو بالا گرفت و باعث شد کسایی که اذیتش میکنن گونه های خیسش رو ببینن. کسایی که درسته نامرئی بودن اما پچ پچ هاشون بی توقف توی گوشای اون میپیچیدن.
.
.
***
با افتادن نگاهش روی گروه بعدی و دیدن سر تکون دادنشون از سر تاسف باعث شد نفسی ناامید بکشه. دستی روی صورتش کشید و دست دیگه اش رو به کمرش زد. توی ذهنش تمام مکان هایی که تا الآن گروهک هاش رفته بودن رو خط زد و تمام مکان های دیگه ای که مونده بودن رو مشخص کرد. هنوزم دیر نشده، میتونست با بیشتر تلاش کردن، پیداش کنه.
... فرمانده!!
با فریاد سرباز ارشد گروهی که تازه وارد قصر شده، سریع چرخید.
... پیداش کردیم!
همین یه جمله باعث شد زنگوله ای بزرگ توی وجود دونگ جو به صدا در بیاد و چشماش گرد بشه.
× کجا.. کجاست!
... سربازام ایشون رو در کوهستان شیمسان در اطراف دگو پیدا کردن. اما گویا حرف سرباز هارو باور نکردن و میخوان خودتونو ببینن...
× آماده شید، میریم به کوهستان شیمسان!
لحظه ای درنگ؟ اصلا، قبل از اینکه بزاره سرباز ها به دستورش عمل کنن زودتر از بقیه به راه افتاد.
سرباز با پردازش حرف های مرد سری تکون داد و با گروهش راهش رو از سر گرفت. بعد از عبورشون از پشت جونگ کوک، نفسی که نمیدونست کی حبس کرده رو آزاد کرد و آروم و دزدکانه نگاهی بهشون انداخت و دید که دارن محل رو ترک میکنن.
نفسی از سر آسودگی کشید و چشم هاش رو بست ولی طولی نکشید که با صدای آجومای مسن دوباره چشم هاش رو باز کرد.
... از اونجایی که حدس میزنم طرز تهیه شون رو نمیدونی روشون نوشتم که باید چیکار کنی
؛ عا.. خیلی مچکرم
لبخند بزرگی زد و با قدردانی سری خم کرد و با دادن سکه ها محل رو به سوی خونه ترک کرد.
انقدری عجله داشت که به محض ورود داروهارو کنار گذاشت و هراسون
رفت پی تهیونگ.
؛ ته! ته!
< چه خبر شده؟؟
؛ من.. م-من چیزی شنیدم..
< چی شنیدی؟
؛ وقتی رفته بودم بازار.. سربازای سلطنتی رو دیدم.. اونا.. اونا دنبال استاد یو و بانو اوکن.. اونا دنبال استاد یوعن...
< هی هی.. آروم باش، باشه؟
؛ میخوان چیکار کنن.. برای چی دنبال استاد یوعن... کی این دستورو داده... نکنه هدف بعدیشون هیونگ باشه... نکنه دنبال ماعم میان...
< هی!
با گرفته شدن شونه هاش اونم ناگهانی توسط ته، فقط ترسون به ته خیره شده بود.
؛ ن-نکنه.. کار دونگ جو هیونگ باشه؟...
< .... ممکنه... اما، میتونه کار اونم نباشه... باید الآن که بهمون نزدیک شدن، بیشتر مراقب باشیم..
.
.
***
فضایی کاملا سفید... مه جزء به جزء اتاق رو فرا گرفته بود.
هیچ چیز قابل دیده شدن نبود. تا اینکه کمی نزدیک تر... پسری مثل توپ تو خودش جمع شده بود و گوشه ای خودش رو پنهان کرده بود.
تار های بلند و روشنِ موهای پسرک روی شونه هاش ریخته بودن. دست های لطیف پسر محافظی بود روی گوش های بیچاره اش که البته تاثیری هم نداشت...
+ تنهام بزارید... برید جایی که تعلق دارید... تنهام بزارید.. ازتون بدم میاد... از همتون بدم میاد... فقط برین...
جملاتش ساده و کوتاه به نظر میومدن اما پر بودن از ترس و خستگی ای طولانی... سرش رو بالا گرفت و باعث شد کسایی که اذیتش میکنن گونه های خیسش رو ببینن. کسایی که درسته نامرئی بودن اما پچ پچ هاشون بی توقف توی گوشای اون میپیچیدن.
.
.
***
با افتادن نگاهش روی گروه بعدی و دیدن سر تکون دادنشون از سر تاسف باعث شد نفسی ناامید بکشه. دستی روی صورتش کشید و دست دیگه اش رو به کمرش زد. توی ذهنش تمام مکان هایی که تا الآن گروهک هاش رفته بودن رو خط زد و تمام مکان های دیگه ای که مونده بودن رو مشخص کرد. هنوزم دیر نشده، میتونست با بیشتر تلاش کردن، پیداش کنه.
... فرمانده!!
با فریاد سرباز ارشد گروهی که تازه وارد قصر شده، سریع چرخید.
... پیداش کردیم!
همین یه جمله باعث شد زنگوله ای بزرگ توی وجود دونگ جو به صدا در بیاد و چشماش گرد بشه.
× کجا.. کجاست!
... سربازام ایشون رو در کوهستان شیمسان در اطراف دگو پیدا کردن. اما گویا حرف سرباز هارو باور نکردن و میخوان خودتونو ببینن...
× آماده شید، میریم به کوهستان شیمسان!
لحظه ای درنگ؟ اصلا، قبل از اینکه بزاره سرباز ها به دستورش عمل کنن زودتر از بقیه به راه افتاد.
- ۲.۵k
- ۲۷ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط