معامله سیاه 8

ا/ت:« در ضمن اتاقمو که به اتیش کشیدی پیر مرد دیوونه»
شوگا که تازه داشت کمی آرام می‌شد، با شنیدن دوباره کلمه «پیرمرد» و یادآوری ماجرای آتش‌سوزی، چشم‌هایش را درشت کرد. او همان‌طور که ا/ت را در آغوش داشت، با ناباوری سرش را کمی عقب برد تا بتواند به صورت او نگاه کند
او با لحنی که بین خنده و حرص گیر کرده بود، گفت:
شوگا گفت: «آها! پس الان که ترسیدی من پیرمردِ پناهگاهت هستم، ولی همزمان داری بابت اتاقِ نداشته‌ت هم بازخواستم می‌کنی؟ واقعاً که مغز تو از فولاد ساخته شده، هیچ‌جوره از کار نمی‌افته!»

او که دید ا/ت قصد ندارد پایین بیاید، با یک حرکت او را کامل بلند کرد و روی لبه‌ی پیشخوان آشپزخانه نشاند تا هم‌سطح خودش شود. دستانش را دو طرف او روی پیشخوان گذاشت و محصورش کرد.


شوگا با صدایی بم و جدی، در حالی که مستقیم به چشم‌های لرزان او زل زده بود، گفت:
شوگا گفت: «اولاً، اون اتاق تقصیر لجبازی خودت بود. ثانیاً، این پیرمردی که می‌گی، الان تنها کسیه که داره تو رو از بین شیشه‌خورده‌ها جمع می‌کنه. پس بهتره یه کم به اون زبونت استراحت بدی قبل از اینکه واقعاً تصمیم بگیرم بفرستمت توی یه اتاق دیگه که حتی پنجره هم نداشته باشه!»

ا/ت که حالا روی پیشخوان نشسته بود و هنوز کمی از صدای شکستن لیوان شوکه بود، لب‌هایش را برچید و با همان لجبازی همیشگی، اما با صدایی ضعیف‌تر
ا/ت گفت: «تهدید نکن... پیرمردها معمولاً فقط تهدید می‌کنن چون توان عمل ندارن. حالا هم که اتاقم رو سوزوندی، باید بهم یه جای بهتر بدی. این کمترین کاریه که یه آدمِ... ۳۵ ساله... باید انجام بده.»

شوگا پیشانی‌اش را به پیشانی ا/ت تکیه داد و آهی از ته دل کشید.
شوگا گفت: «قسم می‌خورم تو سخت‌ترین ماموریت زندگی منی. بیا بریم، قبل از اینکه دوباره شروع کنی به آنالیز سن و سال من، یه جای جدید نشونت بدم.»
شوگا با یک حرکت سریع، دست‌هایش را زیر زانو و پشت کمر ا/ت سُر داد و او را به سبک «براید» (عروس) از روی پیشخوان بلند کرد. او با احتیاط قدم برمی‌داشت تا تکه‌های تیز شیشه که روی زمین پخش شده بود، به پاهای هیچ‌کدامشان آسیب نرساند.

اما همین که شوگا اولین قدم را برداشت، موتور غرغرهای ا/ت دوباره روشن شد. او در حالی که یقه‌ی لباس شوگا را چنگ زده بود، با لحنی شاکی گفت:

ا/ت گفت: «آی! آروم‌تر! داری منو تکون می‌دی، حالت تهوع گرفتم. اصلا کی گفت منو اینطوری بغل کنی؟ پیرمردها مگه نباید مراقب کمرشون باشن؟ الان دیسک کمر می‌گیری منو می‌ندازی زمین، سرِ منم مثل اون لیوان خرد می‌شه... بعدشم، این چه طرز بغل کردنه؟ انگار داری گونی سیب‌زمینی جابه‌جا می‌کنی!»



شوگا در میانه مسیر، درست وسط شیشه‌خورده‌ها، در جا خشک شد. رگ گردنش دوباره شروع به زدن کرد و نفس‌هایش سنگین شد. او سرش را به سمت ا/ت چرخاند و با چشمانی که از آن‌ها آتش می‌بارید، از بین دندان‌های کلید شده‌اش گفت:

شوگا گفت: «فقط... یک کلمه دیگه... فقط یک کلمه دیگه درباره کمر من، سن من، یا نحوه راه رفتنم بگو تا همین‌جا، وسط این شیشه‌ها، ولت کنم تا خودت بقیه راه رو سینه‌خیز بری! فهمیدی؟»

ا/ت که دید اوضاع دوباره قرمز شده، برای یک ثانیه ساکت شد، اما بلافاصله با صدایی که سعی می‌کرد مظلومانه به نظر برسد ولی هنوز رگه‌های لجبازی داشت، زمزمه کرد:

ا/ت گفت: «خب حالا چرا جوش میاری؟ پیرمردِ زودجوش که می‌گم یعنی همین دیگه... حتی نمی‌تونه یه نقد سازنده رو تحمل کنه. باشه بابا، نندازم زمین، ساکت شدم... ولی واقعاً دستت داره می‌لرزه، مطمئنی خوبی؟»

شوگا چشمانش را برای لحظه‌ای بست و زیر لب گفت:
شوگا گفت: «خدایا... منو بکش یا اینو لال کن...»

او بدون حرف دیگری، با قدم‌هایی بلند و عصبی، در حالی که سعی می‌کرد واکنشی به حرف‌های او نشان ندهد، به سمت پله‌ها رفت تا او را به طبقه‌ی بالا ببرد، اما هر قدمی که می‌گرفت، زمزمه‌های زیرلبی ا/ت مثل مته روی مغزش راه می‌رفت.

ادامه داردد.....
حمایت یادتون نره ❤️💗🎉💞💖🫀🪻🐻🍒🍓🍭🍬
شرط ها :30 لایک ۴۰ کامنت و ۵ بازنشر