خداحافظی پایانی

زندگی همیشه سخته خیلی هم سخته

ولی درد از دست دادن معشوقه ...
از همه چیز دردناک تره
۱۳ اکتبر بود تولد دوتاشون بود جیمین و معشوقش
اما کی انتظار داشت فرشته ی کوچک جیمین در روز تولدش در دستان خود جون بده

پیکر بی جان ا.ت در دستان جیمین بود بی حرکت...جیمین نمی‌توانست باور کند
وقتی دید ا.ت روی زمین افتاد اورا گرفت
ا.ت: جیمین...لطفا
جیمین: ا.ت من اینجام تو جایی نمیری ...من پیشتم
جیمین بدن کوچک و معشوقه اش را محکم گرفت و با او حرف میزد انگار دنیایش روی سرش خراب شد
به خدایی که دیگر به آن اعتقادی نداشت التماس میکرد ...اما زندگی این عذاب را برای او رقم زده بود و قانون جهانی احترام می‌گذاشت
هر سلامی یک خداحافظی دارد.
جیمین: فرشته ی من. کوچولوی من ...عشق من. پیشم بمون. نرو .التماس میکنم
*جیمین در حالی که معشوقه اش جان داده بود این هارا در موهای خوشبوی او زمزمه میکرد. اشک هایش گونه های بی جان فرشته اش را خیس میکرد*
جیمین: پس قولی که بهم دادی چی؟ پس عروسیمون چی؟ دختر کوچولویی که ارزوشو کردیم چی؟
اشک های جیمین شدید تر شد
گریه هایش هق هق کنان بود
پیراهن سفید معشوقه اش که حالا با خون و اشک ترکیب شده بود صحنه ای دلخراش و غم انگیز ایجاد کرده بود.
و برای آخرین بار لب هایش را روی لب های بی جان معشوقه اش گذاشت...


ادامه دارد