دو پارتی
Last music of love
Part 1
هوای مهآلودِ غروب، مثل پردهای محو، روی
درختهای خمیده و دیوارهای بلند قلعه افتاده بود. صوفیا آرام از پلههای سنگی بالا رفت؛ پاهایش میلرزید، ولی دلش مطمئن بود که باید اینجا را پیدا میکرد.
در چوبی قلعه با صدای نالهای باز شد. بوی قدیمی، خاک و… بوی خاطره. همهجا تاریک بود. اما نه آن تاریکی سرد و ترسناک. اینجا بیشتر بوی تنهایی داشت. صوفیا لب زد:
ــ سلام؟ کسی اینجاست؟
صدایی خشن، خسته، و آشنا از سایهها پاسخ داد:
ــ کی بهت گفت بیای اینجا؟
و آن لحظه، با نگاهی کوتاه، صوفیا حس کرد قلبش چیزی را میشناسد… حتی اگر ذهنش نمیدانستاو همان بود. جونگ کوک. اما نه آنی که در ذهن صوفیا مانده بود. موهای بلند و سیاه، چشمانی سرخرنگ و پوستی پریده.
کوک... حالا چیزی میان انسان و هیولا شده بود.
صوفیا زمزمه کرد:
ــ منو میشناسی؟
و کوک، تلخ خندید:
ــ میشناختم... وقتی هنوز خدا بهم رحم میکرد.
رفتهرفته حقیقت روشن شد. صوفیا مرده بود… از بیماری سل. و کوک، برای نجاتش، روحش را معامله کرده بود. اما شیطان، به عهدش وفا نکرده بود. حالا روح صوفیا، دوباره به زندگی برگشته بود. اما او هیچچیز یادش نمیآمد. نه عشق، نه قولها، نه حتی ویولن
روزها گذشت. صوفیا ماند. کوک، سرد بود اما نگاهش همیشه دنبال او میدوید.
و شبها... صدای ویولن، آرام و لرزان، از اتاق بالا شنیده میشد. آهنگی که صوفیا را به گریه میانداخت... همان "Experience" معروف.
یک شب، صوفیا با چشمانی خیس بغلش کرد و گفت:
ــ شاید خدا ازت ناراحته، اما من نمیتونم باشم. من همیشه برای تو بودم… و هستم.
از آن شب، دیوارها ریخت. کوک، خانهی متروکه را با دستهای خودش دوباره ساخت.و خدا به اون زندگی بخشید و صوفیا، لبخند زد( درحالی دستش را رو گونه اش گذاشت و اورا بوسید)… چون فهمید اینبار زنده است. برای عشق
چند ماه بعد... صوفیا با نگاهی خجالتی کنار میز صبحونه نشست.
ــ کوک... من حاملهام.
کوک خشکش زد. بعد، زانو زد و دست روی شکمش گذاشت.
ــ صوفیا… این یعنی ما واقعاً برگشتیم. یه زندگی کامل.
و وقتی ۱۴ ماه بعد، صدای جیغ شیرین «بباااا» از دهان یونا بیرون اومد، کوک گریه کرد. چون دختری به دنیا اومده بود که خندهاش مثل صوفیا بود، اما چشماش... درست شبیه کوک
Part 1
هوای مهآلودِ غروب، مثل پردهای محو، روی
درختهای خمیده و دیوارهای بلند قلعه افتاده بود. صوفیا آرام از پلههای سنگی بالا رفت؛ پاهایش میلرزید، ولی دلش مطمئن بود که باید اینجا را پیدا میکرد.
در چوبی قلعه با صدای نالهای باز شد. بوی قدیمی، خاک و… بوی خاطره. همهجا تاریک بود. اما نه آن تاریکی سرد و ترسناک. اینجا بیشتر بوی تنهایی داشت. صوفیا لب زد:
ــ سلام؟ کسی اینجاست؟
صدایی خشن، خسته، و آشنا از سایهها پاسخ داد:
ــ کی بهت گفت بیای اینجا؟
و آن لحظه، با نگاهی کوتاه، صوفیا حس کرد قلبش چیزی را میشناسد… حتی اگر ذهنش نمیدانستاو همان بود. جونگ کوک. اما نه آنی که در ذهن صوفیا مانده بود. موهای بلند و سیاه، چشمانی سرخرنگ و پوستی پریده.
کوک... حالا چیزی میان انسان و هیولا شده بود.
صوفیا زمزمه کرد:
ــ منو میشناسی؟
و کوک، تلخ خندید:
ــ میشناختم... وقتی هنوز خدا بهم رحم میکرد.
رفتهرفته حقیقت روشن شد. صوفیا مرده بود… از بیماری سل. و کوک، برای نجاتش، روحش را معامله کرده بود. اما شیطان، به عهدش وفا نکرده بود. حالا روح صوفیا، دوباره به زندگی برگشته بود. اما او هیچچیز یادش نمیآمد. نه عشق، نه قولها، نه حتی ویولن
روزها گذشت. صوفیا ماند. کوک، سرد بود اما نگاهش همیشه دنبال او میدوید.
و شبها... صدای ویولن، آرام و لرزان، از اتاق بالا شنیده میشد. آهنگی که صوفیا را به گریه میانداخت... همان "Experience" معروف.
یک شب، صوفیا با چشمانی خیس بغلش کرد و گفت:
ــ شاید خدا ازت ناراحته، اما من نمیتونم باشم. من همیشه برای تو بودم… و هستم.
از آن شب، دیوارها ریخت. کوک، خانهی متروکه را با دستهای خودش دوباره ساخت.و خدا به اون زندگی بخشید و صوفیا، لبخند زد( درحالی دستش را رو گونه اش گذاشت و اورا بوسید)… چون فهمید اینبار زنده است. برای عشق
چند ماه بعد... صوفیا با نگاهی خجالتی کنار میز صبحونه نشست.
ــ کوک... من حاملهام.
کوک خشکش زد. بعد، زانو زد و دست روی شکمش گذاشت.
ــ صوفیا… این یعنی ما واقعاً برگشتیم. یه زندگی کامل.
و وقتی ۱۴ ماه بعد، صدای جیغ شیرین «بباااا» از دهان یونا بیرون اومد، کوک گریه کرد. چون دختری به دنیا اومده بود که خندهاش مثل صوفیا بود، اما چشماش... درست شبیه کوک
- ۷۸.۵k
- ۱۷ تیر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط