زندگی آن دو پارت ۳

‌
این پارت هم به دو بخش تقسیم کردم.
تا پارت ۱۲ داخل کانال سروشم گذاشتم. ادامه اش رو می‌تونین از اونجا بخونین⁦(⁠θ⁠‿⁠θ⁠)⁩
کانال:https://splus.ir/senariyonovel
...

دست راشل محکم کت چرمش را گرفت. ولی نه از ترس. نگاهش را با آن اخم غلیض سمت آرسن گرفته بود. وقتی آرسن سمتش برگشت، راشل با صدای بلند گفت:«تو اصلا عقل داری؟! داخل یه روز دو بار می‌خوای دعوا کنی!؟»
دو بار دعوا کردن در روز برای آرسن چیز عادی تلقی می‌شد. اما نمی‌توانست این را به او بگوید. حتی اگر راشل این را می‌دانست، نمی‌خواست جلوی او اعتراف کند‌.
آرسن وقتی به خودش آمد دید که طولانی تر از حد معقول به چشمان راشل خیره شده. پس همان موقع ماسکی بر چهره زد و دوباره مثل کودک ها سرش را پایین انداخت و شروع به ادا در آوردن کرد:«نه! اصلا دلم نمیخواد مشتم رو بکوبم به صورت اون چندشا...»
لحن التماس گونه اش، قیافه‌ اش و ناراحتی که تظاهر به آن می‌کرد همه و همه از عمد مسخره و خنده دار بودند. هرچند همین قصد را هم داشت. چشمان جدی راشل سریع گشاد شدند و بدنش یک قدم عقب برداشت و دستش کت آرسن را رها کرد.
ناخواسته خنده ای کوتاه از بین لب هایش ببرون آمد و گفت:«چرا اینطوری می‌کنی؟»
آرسن نگذاشت توجه راشل به چهار پسر دیگر جلب شود که از آن طرف کوچه باریک در می‌رفتند. آرسن همه آن توجه را برای خودش می‌خواست. آن خنده ای که به زور ایجادش می‌کرد؛ همیشه همه اش را برای خودش می‌خواست. البته می‌دانست احتمالا راشل قبلا متوجه آنها شده و خودش نمی‌خواهد توجه کند.
دو دستش را سمت راشل دراز کرد و با همان لحن و چهره ساختگی گفت:«چطوری؟ من الان یه پسر ناراحتم چون دعواش کردی.»
راشل قدمی دیگر عقب گذاشت تا از آغوش و یا گرفتار شدن با دست های آرسن اجتناب کند. ولی به سختی می توانست جلوی خنده اش را بگیرد:«این چهره رو به خودت نگیر...وای خدایا...»
شانه هایش از خنده لرزیدند و چشمانش بسته شدند. آن خنده ای کوچک و ریز بود. اما همین خنده نرم و آرام برای آرسن معنای عمیق تری داشت.
آرسن خنده را اثر هنریی دید که باید به همه نکات ریزش توجه می‌کرد.
طوری که لب های راشل از هم باز شده و کنار چشمانش چین افتاده بود. همه را به خاطر سپورد. چون خنده های راشل برای او کمیاب و ارزشمند به حساب می آمد.
حالا که آرسن توانست توجه را از اتفاق افتاده دور کند؛ راشل را از آن کوچه بیرون برد و با پر حرفی ذهنش را درگیر نگهداشت.
هرچند می‌دانست راشل خودش اجازه این کار را داده است. می‌دانست خود او می‌خواست از آن موضوع دور شوند. آرسن این را فهمیده بود. از نشانه هایی که راشل بهش داد؛ و فقط به حرف او گوش و آن را عملی کرد.

در اتوبوس نشسته و به سمت خانه راشل برمی‌گشتند. هیچ کدام حرفی نمی‌زدند، نمی‌خواستند که بزنند. و این چیزی بود که آرسن را اذیت می‌کرد. به راشل نگاه کرد که چطور موقعیت مناسبی روی صندلی پیدا و لم داده.
هدفونی که راشل را از آرسن و دنیا دور نگهداشته بود را سرسع برداشت. بلافاصله راشل با اخم سمت آرسن برگشت:«هی!»
ولی آرسن سرش را آنقدر پایین آورد که راشل مجبور شد عقب بکشد. آرسن خنده‌ی آرامی کرد و گفت:«چیه؟ فقط حوصلم سر رفته. بیا حرف بزنیم.»
راشل کمی اخم کرد و بعد با آهی آن چهره خونسرد را بازگرداند. نگاهش را به بیرون پنحره داد و پرسید:«درمورد چی مثلا؟»
آرسن انگشتانش را روی برجستگی هدفون کشید و سپس گفت:«مثلا درمورد اون پسر احمقی که دیروز باهات حرف زد؟»
راشل ابرویی بالا انداخت با حالتی که میگفت چیچی داری میگی سمت آرسن برگشت:« آرسن، کل دیروز تو و جونیور داشتین منو به زور داخل مدرسه میچرخوندین و نذاشتین سر کلاسا برم!»
آرسن با خونسردی ساختگی و شوخی انگشت اشاره اش را روی لب های راشل گذاشت و با دراماتیک ترین حالت ممکن هیس کشید.
راشل دست آرسن را پس زد و باعث شد تا آرسن بگوید:«بیخیال، نمیتونی بگی بهت خوش نگذشت. کل اون روز رو داشتی بهمون دستور میدادی.»
راشل با اخم و چشمان بسته اضافه کرد:«و امتحان آقای اندرسون رو از دست دادم و خانم لی یانگ بهم تذکر داد. »
آرسن سرش را کج کرد و پرسید:«خانم لی یانگ؟ اون دیگه کیه؟»
همانطور که راشل سعی داشت برای آرسن یادآوری کند که معلم کلاس هنرش است به ایستگاه مورد نظر رسیدند.
وقتی که به خانه کهنه راشل رسیدند اولین چیزی که اتفاق افتاد، خارج شدن مادر راشل با لبخندی گشاد و چهره ای بشاش بود که سمت آرسن می آمد و اسمش را صدا می‌زد:«آرسن!»
آرسن متقابل یک لبخند بالغانه تحویل داد و گذاشت تا مادر راشل دستش را در موهایش ببرد و آن ها را بیشتر بهم بریزد:«سلام خاله کارین. »

🔪کپی ممنوع🔪
پی گیری قانونی می‌شه
نویسنده:آدنا
#رمان#سناریو#فن‌فیکشن#داستان#نویسندگی#عاشقانه#آبی#روانشناسی#دارک#رومنس
#وبتون#وایب#بنر#فن#فیکشن#کتاب