My Vampire P25

ویو: جیا
چشم‌هام میخکوب شده بود روی یونگی.اون حالت…اون چشمای کاملاً قرمز…صدایی که حتی شبیه انسان نبود…
و هانیل که زیر دستش مثل یه تیکه کاغذ گیر کرده بود.
همه‌چی توی چند ثانیه جوری تغییر کرد که مغزم نمی‌رسید تحلیلش کنه.اما…با این‌حال…فرار نکردم.
نمی‌دونم چرا.ترس داشتم—ترس واقعی.ترسی که معده‌مو جمع کرده بود.ولی…پاهام تکون نمی‌خوردن.وقتی یونگی سرشو سمت من‌چرخوند…خون هنوز گوشهٔ لبش‌بود.نفس‌نمی‌کشید.چشم‌هاش انگار از درون می‌سوختن.
یونگی:جیا…گفتم چشماتو ببند.
صداش…یه لرزش داشت.لرزش خشم نبود—لرزش «کنترل» بود.اون داشت خودش رو از ترکیدن نگه می‌داشت.
من اما…بجای اینکه چشم‌هامو ببندم،یه قدم رفتم عقب.ولی نگاه‌مو برنداشتم.

جیا:یونگی…تو—تو آد…تو هیچ شبیه آدم نیستی.
این حرف‌براش بدتر از هر سیلی بود.
یونگی پلک نزد.حتی تکون نخورد.فقط سرشو کمی پایین انداخت…بعد زمزمه کرد
یونگی:من… قرار نیست شبیه آدم باشم.
(به‌چشم‌هام نگاه کرد)اما برای تو… دارم سعی می‌کنم شبیهشون باشم.
قلبم محکم‌تر زد.لعنت…چرابرای این جمله باید انقدر ضربانم بزنه بالا؟
⸻
ویو: یونگی
اون نگاهش—ترس، ناباوری، غم، سردرگمی…
آتیش می‌زد به وجودم.
من خوناشامم.مافیا هستم.قاتلم.خونسردم.
اما نگاه جیا؟همیشه تنها نقطه‌ای بود که دفاعم رو می‌شکوند.هانیل توی دستم ناله کرد.یادم رفت هنوز زنده‌ست.
با سردترین صدای ممکن گفتم
یونگی:تو حتی لیاقت نگاه کردن بهش رو هم‌نداشتی.
و با یه حرکت—نابودش نکردم.نه.این‌بار نه.
فقط بیهوشش کردم.چون جیا داشت نگاه می‌کرد…
و اگر کاری بیشتر از این می‌کردم‌ترسش از من غیرقابل‌برگشت می‌شد.
ترجیح می‌دم صد بار خودمو بکشم‌تا اینکه اون…
ازم متنفر باشه.هانیل رو انداختم کناری.مثل یه پارچه مچاله‌شده.
بعد قدم گذاشتم سمت جیا.آروم.مثل کسی که نزدیک یه آهوی ترسیده می‌شه.
یونگی:جیا…(آهسته)نترس!
اون هنوز عقب می‌رفت.ولی خیلی کم.انگار نمی‌خواست فرار کنه…فقط نیاز داشت فاصله داشته باشه.

جیا:چرا… چرا خون می‌خوری؟چرا اون شکلی می‌شی؟چرا اونقدر عوض شدی؟(ترسیده)
لبم لرزید.این… ضعف بود؟یا عشق؟یا جنون؟
نمی‌دونم.فقط جلو رفتم تا حدی که فاصله‌مون
شد دو قدم.
یونگی:برای اینکه زنده بمونم.برای اینکه وقتی تو…
(مکث؛ نگاهش کردم)وقتی تو ازم دور می‌شی،
من تیره‌تر می‌شم.
چشم‌هاش گرد شد.حروف گیر کرده بود.
من ادامه دادم—دقیقاً همون‌جوری که قول داده بودم «غیر مستقیم» اعتراف کنم
یونگی:جیا…تو…منو کنترل می‌کنی.تو باعث می‌شی کمتر خون بخورم.کمتر وحشی شم.کمتر…(نفس عمیق)کمتر یه هیولا باشم.
لحظه‌ای‌سکوت.اون نفسش رو بیرون داد.آروم.خیلی آروم.و جمله‌ای گفت که همه‌چی رو زیر و رو کرد
جیا:پس…اگه من نباشم…تو چی می‌شی؟
من جلو رفتم.یک قدم.
یونگی:یه چیزی‌که حتی خودم‌ازش می‌ترسم.
⸻
جیافهمید!چشم‌های نیمه‌قرمز‌_رد خون کنار لبش‌_تنفس نداشتنش‌_نبض نداشتن مچش‌_قدرتی که ازش می‌بارید…و نگاهش که می‌گفت:«اگه بری… خرد می‌شم.»
این بار،به جای عقب رفتن،جیا فقط لرزید.نه از ترس‌..از وزن احساس.
جیا (زیرلب):یونگی…تو… دقیقاً چی از من می‌خوای؟
یونگی لبخند نزد.هیچ شوخی‌ای در صداش نبود.
یونگی:همه‌چیزتو رو…تمام و کمال.
لحظه‌ای که اینو گفت—هوا یخ زد.
جیا نفسش بند اومد.و این داستان…رسماً وارد مرحلهٔ‌عشقِ تاریک واقعی شد.
⸻