ستاره ی درخشانه من

خورشید داشت آروم آروم پشت کوه‌های بلند ناپدید می‌شد و آسمون رو به رنگ‌های نارنجی و صورتی درمی‌آورد. درنیکا کنار پنجره ایستاده بود و به منظره خیره شده بود. یه نسیم ملایم صورتش رو نوازش می‌داد و عطر گل‌های یاس رو با خودش می‌آورد. چند ماه بود که تو این شهر جدید زندگی می‌کرد و هر روز دلتنگ خونه و خاطراتش بود. اما از وقتی جونگ کوک رو دیده بود، یه حس جدیدی تو دلش جوونه زده بود.

جونگ کوک، با اون لبخند گرمش که مثل آفتاب بود و چشم‌های نافذش که انگار تمام رازهای دنیا رو تو خودشون داشتن، مثل یه رؤیا تو زندگی درنیکا ظاهر شده بود. اولین بار وقتی همدیگه رو دیدن، تو یه کافه دنج بود. درنیکا داشت با خودش کلنجار می‌رفت که چطور با یه غریبه شروع به صحبت کنه، ولی جونگ کوک خودش اومد جلو و با یه "سلام" ساده، دنیای درنیکا رو زیر و رو کرد.

حالا، درست یه شب قبل از اینکه جونگ کوک برای یه تور چند ماهه به خارج از کشور بره، کنار هم تو خونه درنیکا نشسته بودن. سکوت بینشون سنگین نبود، بلکه پر از حرف‌های ناگفته و احساساتی بود که نمی‌تونستن به زبون بیارن. درنیکا آروم سرش رو رو شونه جونگ کوک گذاشت. حس امنیت و آرامشی که کنارش داشت، بی‌نظیر بود.

جونگ کوک دستش رو دور شونه درنیکا حلقه کرد و با صدای آرومش گفت: "دلم برات تنگ میشه."

درنیکا چشماش رو بست و سعی کرد بغضش رو قورت بده. "منم همینطور. خیلی زیاد."

جونگ کوک آروم سرش رو خم کرد و صورتش رو نزدیک صورت درنیکا برد. "ولی می‌دونی چیه؟ هر ستاره‌ای که تو آسمون می‌درخشه، منو یاد تو میندازه. انگار تو اونجا، تو آسمون، داری بهم لبخند می‌زنی."

اشک تو چشم‌های درنیکا جمع شد. "جونگ کوک..."

"هیس..." جونگ کوک لب‌هاش رو روی لب‌های درنیکا گذاشت. یه بوسه کوتاه و پر از احساس، پر از قولی برای برگشتن و پر از عشقی که مرز نمی‌شناخت. وقتی از هم جدا شدن، لبخند تلخ و شیرینی رو لب‌هاشون بود.

"برمی‌گردم." جونگ کوک قول داد و تو چشم‌های درنیکا نگاه کرد. "قول می‌دم زود برگردم."

درنیکا سرش رو تکون داد و سعی کرد قوی باشه. "منتظرت می‌مونم."

جونگ کوک بلند شد و درنیکا رو تو آغوش گرفت. این آخرین آغوش قبل از دوری بود. وقتی جونگ کوک رفت، درنیکا دوباره کنار پنجره ایستاد. آسمون حالا پر از ستاره بود و هر کدوم انگار داشتن با نورشون بهش دلگرمی می‌دادن. اون می‌دونست که این دوری سخته، ولی عشقشون به اندازه‌ای قوی بود که بتونه از این فاصله عبور کنه و دوباره اون‌ها رو کنار هم قرار بده. هر شب، وقتی به آسمون نگاه می‌کرد، جونگ کوک رو اونجا می‌دید و دلتنگی‌ش با امید به دیدار دوباره گره می‌خورد. عشقشون مثل یه ستاره درخشان، راه رو براشون روشن می‌کرد.

پایان......