رمان گناهکار قسمت نهم (735)

کتابخانه نودهشتیا
گناهکار
fereshteh277 کاربر انجمن نودهشتیا
با تعجب نگاهم کرد: چه قولی؟!
اینکه بعد از تموم شدن سرم منو ببری پیشش و تو اتاقش میخوام از نزدیک کنارش باشم.
لبخند زد نمی شه خانمی ملاقات تو بخش ویژه ممنوعه مگر با دستور پزشک
خواهش میکنم من حتما باید برم پیشش
لحنم به قدری ملتمسانه و نگاهم به حدی مظلومانه بود که تا چند لحظه خیره نگاهم کرد و چیزی نگفت دیگه لبخند نمی زد و مردد بود؛ از
همین موقعیت استفاده کردم و گفتم تو رو خدا اگه نبینمش می میرم
و بعد از به سکوت کوتاه
با دکتر بخش صحبت میکنم بعید میدونم قبول کنه چون خیلی سخت گیره به هر حال تلاشمو میکنم تا ببینم چی می شه، اما قول نمی دم.
لبخند نیم بندی تحویلش دادم سرمو تکون دادم و هیچی نگفتم. و
لباسامو عوض کرده بودن به مانتوی سفید و شلوار جین آبی و شال سفید حتما بقیه هم اینجان شک نداشتم کار بی بیه که همیشه ی خدا
نگرانمه شاید اگه توی این وضعیت نبودم میگفتم سفید بهم آرامش میده ولی نمی داد ... دیگه رنگ سفید بهم آرامش نمی داد!
پرستار که از اتاق بیرون رفت چند ثانیه بیشتر طول نکشید امیر و بقیه اومدن تو حتما امیر خبرشون کرده بود پری صورتش از اشک خیس بود؛ بی بی هق هق میکرد مهناز خانم با دستمال اشکاشو پاک میکرد و لیلی جون غمگین نگاهم میکرد. چشمای امیر سرخ شده
بود و با صدایی گرفته رو به بی بی گفت: بی بی آروم باش، مگه نشنیدی دکتر چی گفت؟
بی بی که صداش از بغض گرفته بود با گوشه ی چادرش اشکاشو پاک کرد و گفت چه کنم مادر؟ چه کنم؟ به ولای علی دست خودم
نیست. این سینه داره میترکه بذار خودمو خالی کنم.
از این همه مهربونی و غم توی صداش دلم گرفت اون دستم که آزاد بود رو به سمتش دراز کردم بی بی آروم اومد طرفم و همون جور بغلم کرد. سرمو رو شونش گذاشتم و اشکام روی صورتم جاری شد. بی بی هق هق میکرد و من بی صدا اشک می ریختم.
پری که صداش بم شده بود گفت: دلارام دکتر گفته استرس و است خوب نیست. با وجود .....
سکوت کرد؛ منظورش به بچه ای بود که در بطن داشتم بچه ای که از جونمم بیشتر میخواستمش اون از وجود آرشام بود
از آغوش بی بی بیرون اومدم پری به برگ دستمال کاغذی از روی میز کنار تخت بهم داد. اشکامو پاک کردم و رو بهش گفتم: ببخش
پری عروسیتون به خاطر ما خراب شد.
پری خواست لبخند بزنه ولی نتونست بغض داشت این چه حرفیه میزنی دلارام توی این شرایط کی به فکر مجلس و این حرفاست؟ الان فقط سلامتی تو بچت و آرشام برامون از هر چیزی مهمتره. خودتو اذیت نکن.
و با چشمک و لبخندی که مصنوعی بودنش عجیب حس میشد و میدونستم محض دلخوشی منه گفت بذار آرشام خوب بشه باید تلافی
کنه به جشن مفصل میگیره هم واسه ما و هم واسه خودتون آرزو به دل موندم تو رو توی لباس عروسی ببینم.
باید لبخند می زدم ولی نزدم و به جاش بغض کردم اسم آرشام که می اومد به سوزش بدی رو توی سینم احساس می کردم.