Blood contract/رمان مافیایی (تهیونگ)
قرارداد خون
پارت ۲۲
ویو پدرخوانده (دفتر کار)
قهوه‌ی تلخش رو، با آرامش، نوشید.
با نوکِ انگشتِ اشاره، لبه‌ی کلاهش رو، بالا داد.
پیپ رو، به آرومی، توی دهنش گذاشت و نگاهش رو، به لیمین، دوخت.
«میدونی... تو...»
پیپ رو، به سمتِ لیمین، گرفت.
«تو، بدونِ من، هیچی نیستی...»
لیمین، دستش رو، مشت کرد — ولی بعد، با پوزخندی، شل و وا‌رفته، روی صندلی، نشست.
«چی شده؟»
«شاید وقتشه...»
«وقتِ چی؟»
«شاید باید به اون عوضیِ کوچولو، یاد بدیم که هنوز، زیرِ دستِ منه.»
«تو؟... با اون دستایِ لرزونت؟»
پدرخوانده، با لبخندی سرد، پیپ رو، از دهنش، برداشت و زیر لب گفت:
«مرتیکه‌ی عوضی، حتی نمی‌دونه که رئیس، کیه...»(اشاره به لیمین)
---
ویو ات (همون لحظه، خونه‌ی تهیونگ)
«به من... تا وقتی که زنده‌ام...»
کم‌کم، از تهیونگ، فاصله گرفتم.
یکم داشت گرم می‌شد — و می‌خواست بره سمتِ پنکه، که یک دردِ عمیق، از توی گردنش، به کلِ بدنش، پیچید.
درِ اتاق رو بستم، تا...
---
ویو تهیونگ (همون لحظه)
ات رفت توی اتاق.
در، با صدایی آروم، بسته شد.
ترق‌ترقِ عمیقی، از پشتِ در، شنیدم.
تفنگ رو برداشتم و آروم، رفتم کنارِ در.
در که باز شد، جونگکوک، با رگ‌هایِ بیرون‌زدۀ گردنش، وارد شد.
تفنگ رو، توی جیبم، پنهان کردم.
«در تویله نیست... وحشی...»
«ات...»
«توی اتاقه.»
رفت سمتِ اتاق.
من هم، دنبالش، رفتم.
در رو باز کرد.
ات، روی زمین، افتاده بود.
افتادم روی زمین، دقیقاً کنارش.
دستش رو، به آرومی، روی سرش گذاشت — ولی دستش، از روی سرش، به سمتِ گردن، لغزید.
تو آغوش، گرفتمش.
«خوبی؟...»
«...آره... فک کنم... داداش؟»
با دست، به سمتِ جونگکوک، اشاره کرد.
جونگکوک، با چشایی که گرد شده بود، گفت:
«خوبی، ات؟ کجا؟ کجا تیر کشید؟... می‌رم، اون عوضی رو...»
---
ویو جونگکوک (چند دقیقه قبل)
تازه از ماموریت، برگشته بودم.
هر چی توی جیبم بود، روی میز، خالی کردم و نشستم، گوشه‌ی تخت.
پیام، از پدرخوانده، رسید.
«چی...؟ چ... چط... چطور...؟»
با خوندنِ پیام، زبانم، به لکنت، افتاد.
رفت و وسایل رو، توی جیبش، کرد و با راننده‌ی شخصی، به سمتِ عمارتِ کیم، راه افتاد.
«قربان، کجا؟»
«عمارتِ کیم.»
«چشم...»
ماشین، راه افتاد...
ادامه دارد...☕☕
استوری رو چک کنین...♡
بچه ها بیوم رو عوض کردم...خوبه؟یا همون قبلی؟
پارت ۲۲
ویو پدرخوانده (دفتر کار)
قهوه‌ی تلخش رو، با آرامش، نوشید.
با نوکِ انگشتِ اشاره، لبه‌ی کلاهش رو، بالا داد.
پیپ رو، به آرومی، توی دهنش گذاشت و نگاهش رو، به لیمین، دوخت.
«میدونی... تو...»
پیپ رو، به سمتِ لیمین، گرفت.
«تو، بدونِ من، هیچی نیستی...»
لیمین، دستش رو، مشت کرد — ولی بعد، با پوزخندی، شل و وا‌رفته، روی صندلی، نشست.
«چی شده؟»
«شاید وقتشه...»
«وقتِ چی؟»
«شاید باید به اون عوضیِ کوچولو، یاد بدیم که هنوز، زیرِ دستِ منه.»
«تو؟... با اون دستایِ لرزونت؟»
پدرخوانده، با لبخندی سرد، پیپ رو، از دهنش، برداشت و زیر لب گفت:
«مرتیکه‌ی عوضی، حتی نمی‌دونه که رئیس، کیه...»(اشاره به لیمین)
---
ویو ات (همون لحظه، خونه‌ی تهیونگ)
«به من... تا وقتی که زنده‌ام...»
کم‌کم، از تهیونگ، فاصله گرفتم.
یکم داشت گرم می‌شد — و می‌خواست بره سمتِ پنکه، که یک دردِ عمیق، از توی گردنش، به کلِ بدنش، پیچید.
درِ اتاق رو بستم، تا...
---
ویو تهیونگ (همون لحظه)
ات رفت توی اتاق.
در، با صدایی آروم، بسته شد.
ترق‌ترقِ عمیقی، از پشتِ در، شنیدم.
تفنگ رو برداشتم و آروم، رفتم کنارِ در.
در که باز شد، جونگکوک، با رگ‌هایِ بیرون‌زدۀ گردنش، وارد شد.
تفنگ رو، توی جیبم، پنهان کردم.
«در تویله نیست... وحشی...»
«ات...»
«توی اتاقه.»
رفت سمتِ اتاق.
من هم، دنبالش، رفتم.
در رو باز کرد.
ات، روی زمین، افتاده بود.
افتادم روی زمین، دقیقاً کنارش.
دستش رو، به آرومی، روی سرش گذاشت — ولی دستش، از روی سرش، به سمتِ گردن، لغزید.
تو آغوش، گرفتمش.
«خوبی؟...»
«...آره... فک کنم... داداش؟»
با دست، به سمتِ جونگکوک، اشاره کرد.
جونگکوک، با چشایی که گرد شده بود، گفت:
«خوبی، ات؟ کجا؟ کجا تیر کشید؟... می‌رم، اون عوضی رو...»
---
ویو جونگکوک (چند دقیقه قبل)
تازه از ماموریت، برگشته بودم.
هر چی توی جیبم بود، روی میز، خالی کردم و نشستم، گوشه‌ی تخت.
پیام، از پدرخوانده، رسید.
«چی...؟ چ... چط... چطور...؟»
با خوندنِ پیام، زبانم، به لکنت، افتاد.
رفت و وسایل رو، توی جیبش، کرد و با راننده‌ی شخصی، به سمتِ عمارتِ کیم، راه افتاد.
«قربان، کجا؟»
«عمارتِ کیم.»
«چشم...»
ماشین، راه افتاد...
ادامه دارد...☕☕
استوری رو چک کنین...♡
بچه ها بیوم رو عوض کردم...خوبه؟یا همون قبلی؟
- ۱۹.۵k
- ۲۴ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
