زیر نور ماه2 پارت 1، بخش اول

#زیر_نور_ماه
ᴘᴀʀᴛ 1:

باد ارومی می وزید و لابه لای بوته ها حرکت میکرد..
همه جا ساکت بود..
فقط صدای باد بود و...نفس های سنگین..
نفس هایی که دیگه به اخر رسیده بودن و داشتند اخرین توانشونو مصرف میکردند..برای دیدن خاطره هایی از درد و عشق..
خاطره هایی که یکی یکی محو میشدند و از بین میرفتند..
برای همیشه...

«روز نامعلوم، راوی»

چشماشو روی هم فشار داد و شروع کرد به تکون دادن سرش..
قطره های سرد عرق از روی صورتش سر میخوردند و میچکیدند..
یکی باید از این کابوس نجاتش میداد ولی کسی اونجا نبود..
فقط تصویر های تار و صدای فریاد...

- تو هیچکاری نمیتونی بکنی
- نمیخوام فراموشت کنم
- ببینم، ارزو کردی؟
- خیلی دیوونه ای
- کنارم بمون
- این..مدرک عشقمه
- دوست دارم..ه..هویجک قشنگم
- فکر کنم قصه منم همینجا به پایان میرسه..
- چویا..؟

مثل کسی که از اب بیرون کشیده باشنش، از جاش پرید و شروع کرد به نفس نفس زدن..
میدونست کابوس دیده..ولی..درمورد چی؟..
سراسیمه نگاهی به اطرافش انداخت و منتظر شد تا چشماش به تاریکی عادت کنه ولی فرقی نداشت..
همه چیز براش مبهم بود..
+ ا..اینجا دیگه..کجاست؟!

«19 جولای، ویو چویا»

نفس عمیقی کشیدم و لیوان رو گذاشتم روی میز
اون صدا، اون صحنه، قطره های بارون، همه توی ذهنم پشت سر هم تکرار میشد و باعث میشد سرگیجه بگیرم
درست مثل تک تک حرفاش که هرشب توی ذهنم مرور میشه و داره دیوونه ام میکنه..
و کابوس هایی که هیچ شبی ترکم نمیکنن
کابوس های زنده بودنش و... اینکه دیگه خودش نباشه..فراموشم کرده باشه و تبدیل به یه ادم دیگه شده باشه...
+ هوففف...
چشمامو بستم و سعی کردم به همهمه و شلوغی اونجا دقت کنم
این هفته، اولین هفته ای بود که اینجا انقدر شلوغ میشد
دلیلشو نمیدونستم..هرچند برام اهمیتی هم نداشت
چشمامو اروم باز کردم و کتمو از روی صندلی انداختم رو شونم و رفتم سمت پله ها که یهو...
چویا: هی ..اخه چطور...خودتی..؟!
با ذوق و خوشحالی دستمو بردم جلو و استینشو کشیدم تا روشو برگردونه ولی چشماشو که دیدم لبخندم خشک شد
هرچند غیر از اینم انتظار نمیرفت
- امم..با من بودین؟
کلاهشو از سرش برداشت و دیدن موهاش باعث شد کاملا مطمئن بشم که اشتباه کردم
لبخندی زدم و سرمو پایین انداختم
+ ببخشید..با یکی دیگه اشتباه گرفتم..
لبخندی زد و چشماشو بست
- خواهش میکنم
بدون اینکه دوباره بهش نگاهی بکنم از اونجا اومدم بیرون و مثل هرشب سمت مقصد بعدیم قدم برداشتم
توی راه فقط به این فکر بودم که..اگه واقعا خودش میبود چی..؟
یعنی ممکن بود دوباره ببینمش..؟
خنده تلخی کردم و سرمو بردم بالا
+ هه...چی میگی چویا..دازای..دیگ مرده..
یخورده جلوتر رفتم و بلاخره بهش رسیدم
سرمو پایین انداختم و بااینکه همه رو حفظ بودم بازم از روش زمزمه کردم: دازای اوسامو..متولد 2002/06/19..مرگ در 2025/06/19..
خنده ای کردم و جمله اخر و خوندم: همیشه در یاد ما خواهی ماند..
سرمو انداختم پایین و نگاهی به سنگ قبرش انداختم
دوباره خندم گرفت
+ ای احمق خوش شانس..مگه چقدر پیش میاد که تاریخ مرگ یکی با تولدش دقیقا تو یه روز باشه..
دستمو بردم توی جیبم و یه نخ سیگار برداشتم و همونطور که به سنگ قبرش تکیه دادم، روشنش کردم و پکی بهش زدم
سرمو بردم بالا و نگاهی به تیرگی اسمون انداختم و دود رو از توی ریه هام به ارومی بیرون دادم
لبخند تلخی زدم
+ بااینکه تازه یه ماه گذشته ولی..

*فلش بک، 20 ژوئن، یک ماه قبل، ویو چویا*

چشمامو اروم باز کردم و نگاهی به دور و برم انداختم
+ اکوتا..گاوا؟
اکوتاگاوا نگاهی بهم انداخت و فوری اومد سمتم و روی لبه تخت نشست
- بلاخره بیدار شدید؟..
از جام پریدم و همونطور که پرده اشکی جلو جشامو گرفته بود گفتم: یه خواب خیلی مزخرف دیدم..باید زودتر بیدارم میکردی
خودمو کشیدم لبه تخت
+ باید برم اون منتظرمه بهش قول دادم زود برگردم
خواستم از جام بلند شم که دستمو گرفت و مانعم شد
سرشو انداخت پایین و با بغض گفت: چویا سان..من واقعا متاسفم..ولی اون..مُرده
قطره های اشک به سرعت از چشمام پایین میریخت
خودم میدونستم که خواب نبوده ولی نمیخواستم قبولش کنم
+ بگو ببینم..چی شد؟
اکو: دیشب چند نفر شما رو پیدا کردن و اوردن اینجا..گفتن تو قبرستون بیهوش افتاده بودین..
همینطور که به زمین خیره شده بودم گفتم: نه..اون چیشد؟
سری تکون داد و گفت: امشب ساعت هشت مراسم خاکسپاریش بود..
نفس عمیقی کشیدم و اروم، بااینکه صدام میلرزید گفتم: ب..بود؟..مگه الان..ساعت چ..چنده؟
- 9..
از جام بلند شدم و بدون توجه به اکو که صدام میکرد از اونجا زدم بیرون
بارون شدیدی میومد ولی اصلا مهم نبود
تند تند راه میرفتم تا بلاخره رسیدم به قبرستون..

ادامه پست بعدی..