مرد بی رحم

### پارت چهاردهم: آخرین پناهگاه

چند روز از آن شبِ آرامش و اعترافات می‌گذشت. انگار آرامش، تنها برای امتحان کردنِ صبرِ ما بود. ناگهان، سکوتِ عمارت با صدایِ انفجار و فریادهایِ وحشیانه‌یِ دشمنان در هم شکست. آن‌ها حمله کرده بودند؛ سایه‌هایی از گذشته که می‌خواستند هر آنچه متعلق به جونگ‌کوک است را از او بستانند.

صدایِ شلیکِ گلوله و برخوردِ فلز با فلز، فضایِ سالن را پر کرده بود. جونگ‌کوک مثلِ یک هیولایِ خشمگین در میدانِ جنگ می‌تاخت. او هر کسی را که جلودارش می‌شد، با بی‌رحمیِ تمام از پای درمی‌آورد. اما در میانه‌یِ آن آشوب، در حالی که او در حالِ درهم‌شکستنِ آخرین خطِ دشمن بود، مردی که در آستانه‌یِ مرگ بود، با آخرین رمقِ خود، اسلحه‌اش را بالا برد.

او لوله را مستقیم به سمتِ قلبِ جونگ‌کوک نشانه رفت.

در آن لحظه‌یِ مرگبار، من دیگر فکر نمی‌کردم. من دیگر از ترس نمی‌لرزیدم. تنها یک چیز در ذهنم بود: *او نباید بمیرد. او تنها پناهگاهِ من است.*

قبل از اینکه انگشتِ آن مرد روی ماشه فشار بیاید، خودم را به جلو پرتاب کردم. درست مقابلِ جونگ‌کوک ایستادم. صدایِ تکانه‌یِ گلوله، مثلِ برخوردِ یک پتک به روحم بود. تیر، از میانِ شانه‌یِ راستِ من گذشت و با شدت، بدنم را شکافت.

درد، در ابتدا نبود؛ فقط یک سرمایِ عجیب و گزنده بود. اما جونگ‌کوک... او فریاد کشید. صدایی که از تهِ جانش می‌آمد و تمامِ دیوارهایِ عمارت را لرزاند:
«لیهااااااا!»

او با خشمی که از حدِ بشر فراتر می‌رفت، آخرین گلوله را شلیک کرد. تیر، دقیقاً به قلبِ آن مرد نشست و او را برای همیشه ساکت کرد. اما پیروزی، طعمِ خاکستر می‌داد.

جونگ‌کوک با پاهایِ لرزان، به سمتِ من سقوط کرد. او روی زمین نشست و مرا در آغوش گرفت. اشک‌هایش، گرم و شور، با خونِ سرخِ روی شانه‌یِ من در هم آمیخت. چشمانش خیس و تار بود، اما نگاهش مستقیماً به چشمانِ من دوخته شده بود؛ نگاهی که انگار می‌خواست تمامِ دنیا را برای من بخرد، اما حالا فقط می‌توانست مرا تماشا کند.

من با تمامِ توانم، در حالی که نفس‌هایم به سختی بالا و پایین می‌شد، لب‌هایم را تکان دادم. می‌دانستم که زمانِ من رو به پایان است.

با صدایی که مثلِ پچ‌پچِ باد در میانِ درختان بود، گفتم:
«جونگ‌کوک... تو همیشه پناهِ من بودی و می‌مونی... اما اون حرفت... اون حرفی که گفتی "مگر اینکه زودتر از من بمیری"... حق بود.»

اشک از گوشه‌یِ چشمم جاری شد و روی گونه‌یِ خونی‌ام نشست.
«الان... من زودتر از تو می‌میرم... ولی قول می‌دم... با روحم بهت سر بزنم... و توی تمامِ خواب‌هات، همیشه کنارت باشم...»

نگاهم در میانه‌یِ نگاهِ درهم‌شکسته‌یِ او، کم‌رنگ شد. گرمایِ بدنِ او را حس می‌کردم، اما دیگر نمی‌توانستم آن گرما را در خودم نگه دارم. من به سمتِ همان پناهگاهی می‌رفتم که هیچ دشمنی نمی‌توانست به آن دسترسی داشته باشد: ابدیت.