«معشوق سابق» پارت سی و یک

~~~

آمبولانس بالاخره به بیمارستان رسید.
در طول این مدت نگاه جیسونگ روی هیونجین و مانیتور قلب، قفل شده بود.
با صدای پرستار به خودش آمد:

_جناب، رسیدیم...اگر ممکنه پیاده بشین تا هرچه سریعتر مجروح رو به اتاق پزشکی برسونیم.

جیسونگ که تازه متوجه توقف ماشین آمبولانس شده بود، با عجله از آمبولانس پیاده شد، برای کمک به خدمه ی بیمارستان قسمتی از برانکارد را گرفت و به سمت درب ورودی بیمارستان هدایت کرد.
بدن بی جانش روی برانکارد تلو تلو میخورد. ملحفه ی سفیدی که روی بدنش انداخته شده بود، حالا که با رنگ خون مخلوط شده بود، شبیه به یک پارچه سفید با گل های رز سرخ بود.
سوزن سرم مثل مار سفیدی دور بازوی پرخون هیونجین پیچیده بود...مایع شفاف قطره قطره به رگهای بی‌جان می‌چکید.

از یک جایی دیگر به جیسونگ اجازه نمی‌دادند جلو تر برود، تا ورودی درب اتاق آی سی یو برانکارد را آورد، وقتی به درب اتاق رسیدند، دو پرستار کنار جیسونگ ماندند و سایر خدمه هیونجین را به داخل بردند.

رنگ جیسونگ به شکل غیر قابل باوری سفید شده بود، لرزش دستانش آشکار بود و بغضی که گلویش را می‌فشرد ممکن بود تا لحظاتی دیگر حنجره اش را پاره کند.
این علائم جوری غیر قابل انکار بود که یکی از پرستار ها با چهره ای نگران گفت:

_آقا...آروم باشین...آب میخواین؟
+اگه...اون...به هوش ن...نیاد...فی...فلیکس دووم...نمیاره...

پرستار دیگر که در سمت چپ جیسونگ ایستاده بود با چهره ای بی تفاوت اما گرم گفت:

_من نمیدونم فلیکس کیه...اما اگه بخوام حقیقت رو بگم، جراحات ایشون عمیقه...باید هرچه زودتر به هر کسی که ممکنه از خبر ناگهانی شوکه بشه، اطلاع بدین...متاسفم که رک بهتون میگم، اما اینکه حقیقت رو بدونین بهتره...
+ی...یعنی میگین...ممکنه هیچوقت...دیگه به...به هوش...نیاد...؟
_هنوز هیچی مشخص نیست...لطفاً با من بیاین...باید یه سری فرم رو به عنوان همراه پر کنین...

جیسونگ که از رک بودن پرستار و خبری که داده بود شوکه شده بود، با قدم های سست به دنبال او به راه افتاد.

~~~

حدود یک ساعت میشد که دست به سینه، روی صندلی انتظار کنار اتاق آی سی یو، منتظر دکتر نشسته بود.
در افکارش غرق بود که با صدای پرستار به خودش آمد:

_همراه آقای هیونجین، شما هستین؟
+بـ...بله منم، میتونم دکتر...رو ببینم؟
_بله تا چند لحظه دیگه، ایشون هم می‌خوام با شما راجب جراحات مجروح صحبت کنن، لطفاً منتظر بمونین.

جیسونگ سری تکان داد و بلند شد. چند بار قدم زنان کل راهروی بیمارستان را طی کرد تا اینکه شخصی سن بالا با قیافه ای محترم و ملایم از اتاق آی سی یو بیرون آمد.

_شما هان جیسونگ هستین درسته؟ همراه آقای هوانگ؟
+بله...خودمم...وضعیت هـ...هیونجین چطوره؟

دکتر برای لحظه ای توقف کرد و چند قدم به جیسونگ نزدیک تر شد.
ناگهان یاد آن بیمار سال پیش افتاد...همان مردی که پس از مرگ معشوقه‌اش خودش را به کام مرگ کشانده بود، حواسش را جمع کرد و با صدایی ملایم گفت:

_ببینید آقای جیسونگ...باید حقیقت رو کاملا رک بهتون بگم...ایشون از نظر جسمی توی وضعیت قابل قبولی هستن و به نسبت به همچین تصادف وحشتناکی جراحات زیادی ندیدن...اما ما از روی نوار مغزی و نوسان های روحی روانی ایشون متوجه شدیم مدت خیلی طولانی ای هست که موضوعی ایشون رو آزار میده، حالا این وضعیت روحی روانی، روی اوضاع و جراحات جسم ایشون هم تاثیر می‌ذاره، و همین موضوع باعث شده...ایشون به کما برن.
اما...نکته ی امیدوار کننده اینه که ایشون ممکنه هر لحظه ای که از نظر روحی توی شرایط خوبی بودن، از کما بیان بیرون...و ما باید تلاش کنیم اون دلیل آزار روحی ایشون رو پیدا کنیم و هر چه سریع تر درمانش کنیم.

جیسونگ که خوب دلیل این شرایط روحی هیونجین را می‌دانست، با خودش گفت باید به دکتر هیونجین این موضوع را بگوید.
دهانش را باز کرد تا حرفی بزند اما با سکوت شکنی دوباره دکتر ساکت شد:

_کما فقط خواب نیست...این نبرد روحه با خاطراتی که مغز نمی‌خواد ببینه...بعضی زخمها توی پرونده پزشکی نمی‌گنجه...این یکی رو باید دلشون درمان کنه...

~~~

ساعت 9:47 شب...در آن سوی دنیا فلیکس بی‌اختیار نام هیونجین را فریاد زد...درست وقتی که نوار مغزی هیونجین برای اولین بار موج امیدوارکننده‌ای نشان داد.

~~~

حمایت ها افت نکنه هااا...رفقاا دلخورم نکنین دیگه...من کلی وقت میزارم تا پارت ها رو بنویسم و انتظار دارم که حمایت کنین🥲💔✨