درخواستی چند پارتی از جونگین و لینو
پارت 1 (درخواستی رو توی پستی که برای درخواستی گذاشتم ببینید خیلی طولانیه)
باران مثل همیشه بیصدا از آسمان خاکستری سئول میبارید، آن باران نرم و یکنواختی که پاییزهای این شهر همیشه با خودش میآورد. خیابان هونهنگ خیس بود و چراغهای نئون کافهها و فروشگاهها توی آب جمع شده روی پیادهرو منعکس میشد. کافه جیسونگ در یک کوچه فرعی نزدیک به خیابان اصلی بود، جایی که نه شلوغ بود نه خلوت، دقیقاً همان جور جاهایی که آدمها میخواهند بدون سر و صدا قهوهشان را بخورند و به زندگی فکر کنند.
جونگین ساعت شش صبح از خواب بیدار شده بود. مثل همیشه. بیست و سه سالش بود ولی زندگی برایش هیچ رحمی نداشته بود. پدرش را توی بچگی از دست داده بود، مادرش با زحمت زیاد بزرگش کرده بود و حالا که مادر مریض بود و در بیمارستان سامسونگ بستری، جونگین مجبور بود هم کار کند هم درس بخواند. کافه جیسونگ سومین جایی بود که در شش ماه گذشته کار میکرد. کافهدارهای قبلی یا حقوق کم میدادند یا با کارگرهایشان بد رفتار میکردند. اما جیسونگ فرق میکرد.
جیسونگ سی و پنج سالش بود، مردی آرام با دستهایی قوی و لبخندی مهربان. کافه را هشت سال پیش باز کرده بود و همه در محله دوستش داشتند. قهوههایش عالی بود، رفتارش با مشتریها خوب بود و با کارگرهایش مثل خانواده رفتار میکرد. جونگین از همان هفته اول فهمید که اینجا با جاهای دیگر فرق دارد.
آن روز صبح جونگین زودتر از همیشه رسید. باران خیسش کرده بود و وقتی وارد کافه شد، قطرههای آب از موهای مشکی و لختش میچکید روی زمین چوبی. جیسونگ پشت میز نشسته بود و کتاب میخواند، یک کتاب قطور از نویسندهای که جونگین نمیشناخت.
"سلام جونگین. خیس شدی؟ برو پشت، یک حوله هست، خودت را خشک کن. بعد بیا یک چای داغ برایت بریزم."
جونگین لبخند زد، همان لبخند ملایمی که همیشه روی لبهای نازکش مینشست. "ممنون جیسونگ. ولی باید دستگاهها را روشن کنم، دیر نشود."
"بیخیال دستگاهها. تو اول خودت. دستگاهها منتظر میمانند."
این حرف ساده، برای جونگین خیلی ارزش داشت. در همه جاهایی که کار کرده بود، کسی به او اهمیت نمیداد. فقط کار میخواستند. اما جیسونگ فرق میکرد. جیسونگ آدم بود، آدم واقعی.
نیم ساعت بعد، جونگین پشت کافه ایستاده بود و مشغول آماده کردن وسایل بود. دستگاه اسپرسو را روشن کرد، دانههای قهوه را در آسیاب ریخت، فنجانها را چید. عطر قهوه تازه کم کم فضا را پر کرد. باران هنوز میبارید و صدای ریزش روی شیشههای بزرگ کافه، یک موسیقی آرام و دلنشین ساخته بود.
ساعت هفت و نیم بود که در کافه باز شد و لینو وارد شد.
لینو بیست و سه سالش بود، دو سال از جیسونگ کوچکتر. اما اگر نگاهش میکردی، فکر میکردی از برادرش بزرگتر است. نه به خاطر سن، به خاطر نگاهش. لینو چشمانی عمیق داشت، چشمانی که انگار همیشه یک چیزی را میدیدند که دیگران نمیدیدند. چشمهای بادامی شکل و تیرهای که وقتی به کسی خیره میشدند، آن شخص حس میکرد تمام وجودش زیر ذرهبین رفته.
جونگین از همان روز اولی که در کافه شروع به کار کرد، متوجه نگاههای لینو شد. نگاههایی که نه مزاحم بود و نه سرد، فقط... سنگین. انگار لینو پشت آن چشمهای تیرهاش کلی حرف نگفته داشت که هیچوقت نمیگفت.
"صبح بخیر لینو." جیسونگ از پشت میز بلند شد. "قهوه همیشگی؟"
لینو فقط سرش را تکان داد. حرف نمیزد. خیلی کم حرف میزد. همانطور که رفت پشت میز همیشگیاش نشست، میزی کنار پنجره که دید خوبی به خیابان داشت. باران روی شیشه میلغزید و چهرهاش را توی نور خاکستری صبح، مرموزتر نشان میداد.
جونگین قهوه را آماده کرد. اسپرسو دوبل با کمی شیر گرم، بدون شکر. مثل همیشه. لیوان را روی میز لینو گذاشت و خواست برگردد که لینو آرام گفت: "چطور بود دیشب؟"
جونگین مکث کرد. لینو به ندرت با او حرف میزد. "دیشب؟ خوب بود. رفتم بیمارستان مادرم رو ببینم."
"خوب شد؟"
"بله. دکتر گفت داره بهتر میشه." جونگین نمیدانست چرا دارد این حرفها را میزند. با کسی که نمیشناخت، درباره زندگی شخصیاش حرف میزد.
لینو نگاهش کرد. همان نگاه سنگین. "خوشحالم."
فقط همین. دو کلمه. اما جونگین حس عجیبی پیدا کرد. حس اینکه لینو واقعاً خوشحال است. انگار خبر خوب برای مادر جونگین، برای خودش هم خوب بود.
جونگین پشت کافه برگشت و مشغول کار شد. مشتریها کم کم آمدند و رفتند. دانشجوها با لپتاپهایشان میآمدند و ساعتها مینشستند، پیرمردها روزنامه میخواندند، زوجهای جوان توی گوش هم حرف میزدند و قهوه میخوردند. زندگی عادی یک کافه در یک روز بارانی سئول.
باران مثل همیشه بیصدا از آسمان خاکستری سئول میبارید، آن باران نرم و یکنواختی که پاییزهای این شهر همیشه با خودش میآورد. خیابان هونهنگ خیس بود و چراغهای نئون کافهها و فروشگاهها توی آب جمع شده روی پیادهرو منعکس میشد. کافه جیسونگ در یک کوچه فرعی نزدیک به خیابان اصلی بود، جایی که نه شلوغ بود نه خلوت، دقیقاً همان جور جاهایی که آدمها میخواهند بدون سر و صدا قهوهشان را بخورند و به زندگی فکر کنند.
جونگین ساعت شش صبح از خواب بیدار شده بود. مثل همیشه. بیست و سه سالش بود ولی زندگی برایش هیچ رحمی نداشته بود. پدرش را توی بچگی از دست داده بود، مادرش با زحمت زیاد بزرگش کرده بود و حالا که مادر مریض بود و در بیمارستان سامسونگ بستری، جونگین مجبور بود هم کار کند هم درس بخواند. کافه جیسونگ سومین جایی بود که در شش ماه گذشته کار میکرد. کافهدارهای قبلی یا حقوق کم میدادند یا با کارگرهایشان بد رفتار میکردند. اما جیسونگ فرق میکرد.
جیسونگ سی و پنج سالش بود، مردی آرام با دستهایی قوی و لبخندی مهربان. کافه را هشت سال پیش باز کرده بود و همه در محله دوستش داشتند. قهوههایش عالی بود، رفتارش با مشتریها خوب بود و با کارگرهایش مثل خانواده رفتار میکرد. جونگین از همان هفته اول فهمید که اینجا با جاهای دیگر فرق دارد.
آن روز صبح جونگین زودتر از همیشه رسید. باران خیسش کرده بود و وقتی وارد کافه شد، قطرههای آب از موهای مشکی و لختش میچکید روی زمین چوبی. جیسونگ پشت میز نشسته بود و کتاب میخواند، یک کتاب قطور از نویسندهای که جونگین نمیشناخت.
"سلام جونگین. خیس شدی؟ برو پشت، یک حوله هست، خودت را خشک کن. بعد بیا یک چای داغ برایت بریزم."
جونگین لبخند زد، همان لبخند ملایمی که همیشه روی لبهای نازکش مینشست. "ممنون جیسونگ. ولی باید دستگاهها را روشن کنم، دیر نشود."
"بیخیال دستگاهها. تو اول خودت. دستگاهها منتظر میمانند."
این حرف ساده، برای جونگین خیلی ارزش داشت. در همه جاهایی که کار کرده بود، کسی به او اهمیت نمیداد. فقط کار میخواستند. اما جیسونگ فرق میکرد. جیسونگ آدم بود، آدم واقعی.
نیم ساعت بعد، جونگین پشت کافه ایستاده بود و مشغول آماده کردن وسایل بود. دستگاه اسپرسو را روشن کرد، دانههای قهوه را در آسیاب ریخت، فنجانها را چید. عطر قهوه تازه کم کم فضا را پر کرد. باران هنوز میبارید و صدای ریزش روی شیشههای بزرگ کافه، یک موسیقی آرام و دلنشین ساخته بود.
ساعت هفت و نیم بود که در کافه باز شد و لینو وارد شد.
لینو بیست و سه سالش بود، دو سال از جیسونگ کوچکتر. اما اگر نگاهش میکردی، فکر میکردی از برادرش بزرگتر است. نه به خاطر سن، به خاطر نگاهش. لینو چشمانی عمیق داشت، چشمانی که انگار همیشه یک چیزی را میدیدند که دیگران نمیدیدند. چشمهای بادامی شکل و تیرهای که وقتی به کسی خیره میشدند، آن شخص حس میکرد تمام وجودش زیر ذرهبین رفته.
جونگین از همان روز اولی که در کافه شروع به کار کرد، متوجه نگاههای لینو شد. نگاههایی که نه مزاحم بود و نه سرد، فقط... سنگین. انگار لینو پشت آن چشمهای تیرهاش کلی حرف نگفته داشت که هیچوقت نمیگفت.
"صبح بخیر لینو." جیسونگ از پشت میز بلند شد. "قهوه همیشگی؟"
لینو فقط سرش را تکان داد. حرف نمیزد. خیلی کم حرف میزد. همانطور که رفت پشت میز همیشگیاش نشست، میزی کنار پنجره که دید خوبی به خیابان داشت. باران روی شیشه میلغزید و چهرهاش را توی نور خاکستری صبح، مرموزتر نشان میداد.
جونگین قهوه را آماده کرد. اسپرسو دوبل با کمی شیر گرم، بدون شکر. مثل همیشه. لیوان را روی میز لینو گذاشت و خواست برگردد که لینو آرام گفت: "چطور بود دیشب؟"
جونگین مکث کرد. لینو به ندرت با او حرف میزد. "دیشب؟ خوب بود. رفتم بیمارستان مادرم رو ببینم."
"خوب شد؟"
"بله. دکتر گفت داره بهتر میشه." جونگین نمیدانست چرا دارد این حرفها را میزند. با کسی که نمیشناخت، درباره زندگی شخصیاش حرف میزد.
لینو نگاهش کرد. همان نگاه سنگین. "خوشحالم."
فقط همین. دو کلمه. اما جونگین حس عجیبی پیدا کرد. حس اینکه لینو واقعاً خوشحال است. انگار خبر خوب برای مادر جونگین، برای خودش هم خوب بود.
جونگین پشت کافه برگشت و مشغول کار شد. مشتریها کم کم آمدند و رفتند. دانشجوها با لپتاپهایشان میآمدند و ساعتها مینشستند، پیرمردها روزنامه میخواندند، زوجهای جوان توی گوش هم حرف میزدند و قهوه میخوردند. زندگی عادی یک کافه در یک روز بارانی سئول.
- ۱۴.۹k
- ۰۴ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط