در جست و جوی حقیقت (پارت 20)
آنچه گذاشت: ابتدا صدای مشت که همچو صدای طبل موعود همه را ساکت کرد به گوش رسید ، و پرستار بلافاصله بعد از صدای بلند و ناگهانی و سایه شدو که بالای سرش ایستاده بود، ناخوداگاه از شدت شک آمپول از دستش روی میز چوبی افتاد و قل خورد .
ادامه داستان : زمان حال:
سکوت تنها حاکم آن سالن خفه بود . پرستار بعد از اینکه نفس در سینه اش حبس شد ، از روی صندلی بلند شد .نور چراغ پر سو چهره ی آن پرستار را نشان داد و گویا، پرده از اتفاقات برادشته شد .
شدو با همان لحن خشمگین غرش کرد:«چی بهش تزریق کردی، لعنتی؟»
ایوان دست هایش را بالا آورد و با صدایی نسبتا آرام و رسا لب زد:«ن..نه . متوجه نشدید ، سوءتفاهم شده.» شدو مشتش را گره شده کنار بدنش نگه داشت و صدایش را کمی پاییین آورد ولی از خشمش چیزی کم نشد:«اگه درست یادم باشه اسمت ایوان بود...» بدون هیچ مکثی ناگهان صدایش را بلند کرد:«چیکارش کردی،عوضی؟» ایوان بی معطلی آمپول را از روی میز برداشت و به سمت شدو گرفت ، به گونه ای که نوشته ی "انسولین" روی آن خودنمایی میکرد. ایوان با همان صدا و لحن ادامه داد:«نوروپیدــئه...یک نوع انسولین؛برای مواقعی که قند بدن افت میکنه...ماریا،دیابت داره.»
شدو قدمی عقب گذاشت و... ناگهان چیزی در وجودش باعث شد موج استرس بیشتر شود . سعی کرد نفس هایش را کنترل کند و با صدا و لحنی آمیخته با ترس و تردید در حالی که با ایوان رو به رو شد ، گفت:«ماریا،دیابت داره؟...ولی اون که..سالم بود...» مشخصاً شدویی که صبرش تمام شده بود، منتظر جواب بود . ایوان نفس گرمش را آرام بیرون داد .
در آن نزدیکی صدایی جز کشیده شدن مداد شمعی آبی ماریا که بی وقفه روی آسمان نقاشی اش کشیده می شد،شنیده نمی شد ؛ البته تا قبل اینکه ایوان انسولین را روی میز بگذارد و صدای برخورد شیشه با چوبِ بی جان فضای اطراف را در بر بگیرد .
ایوان دستش را روی صندلی زرد رنگی که کنار صندلی صورتی ماریا بود ، گذاشت . شدو که صبرش تمام شد ، کاری را کرد که همیشه ناخوداگاه انجام میداد ؛ دستش را جلوی دهانش برد و چند بار سلفه کرد . درست مثل دفعات قبل ، و قبل تر از آن .
ایوان همزمان با عقب کشیدن صندلی با صدایی که فقط شدو بشنود زمزمه کرد:«شُک حادثه.»
حادثه...
همین کلمه کافی بود تا اتفاقات آن طونل مرگ و اتاق ماریا با همان قزمزی و نوشته ای بر روی دیوار ، در سرش تکرار شود . او بیشتر از تعداد افراد حاضر در این کلینیک پرونده های جنایی دیده و حل کرده بود، ولی... چرا فقط این پرونده ها لرزه بر اندامش می اندازد؟ برای افراد از دست رفته؟ ... یا ماریا ی کوچکش؟
«حالتون خوبه؟» صدای ایوان مانند دستی او را می گیرد و از غرق شدن در دریایِ افکار آشفته اش نجاتش می دهد . شدو وقی به خودش می آید متوجه می شود سلفه هایش شدید تر شده . "خودت را جمع کن،الان." ای کلمات در سرش فریاد می کشیدند . خودش را جمع و جور میکند و با صاف کردن گلویش سلفه های بی وقفه اش را خفه میکند . هرچند طبیعیست وقتی سریع این کار را میکند تا مدتی صدایش می گیرد، و در این مدت سکوت را برتری می دهد.
نویسنده: خدایی انتظار داشتین ایوان باشه؟حیحیحی ... نظر؟
ادامه داستان : زمان حال:
سکوت تنها حاکم آن سالن خفه بود . پرستار بعد از اینکه نفس در سینه اش حبس شد ، از روی صندلی بلند شد .نور چراغ پر سو چهره ی آن پرستار را نشان داد و گویا، پرده از اتفاقات برادشته شد .
شدو با همان لحن خشمگین غرش کرد:«چی بهش تزریق کردی، لعنتی؟»
ایوان دست هایش را بالا آورد و با صدایی نسبتا آرام و رسا لب زد:«ن..نه . متوجه نشدید ، سوءتفاهم شده.» شدو مشتش را گره شده کنار بدنش نگه داشت و صدایش را کمی پاییین آورد ولی از خشمش چیزی کم نشد:«اگه درست یادم باشه اسمت ایوان بود...» بدون هیچ مکثی ناگهان صدایش را بلند کرد:«چیکارش کردی،عوضی؟» ایوان بی معطلی آمپول را از روی میز برداشت و به سمت شدو گرفت ، به گونه ای که نوشته ی "انسولین" روی آن خودنمایی میکرد. ایوان با همان صدا و لحن ادامه داد:«نوروپیدــئه...یک نوع انسولین؛برای مواقعی که قند بدن افت میکنه...ماریا،دیابت داره.»
شدو قدمی عقب گذاشت و... ناگهان چیزی در وجودش باعث شد موج استرس بیشتر شود . سعی کرد نفس هایش را کنترل کند و با صدا و لحنی آمیخته با ترس و تردید در حالی که با ایوان رو به رو شد ، گفت:«ماریا،دیابت داره؟...ولی اون که..سالم بود...» مشخصاً شدویی که صبرش تمام شده بود، منتظر جواب بود . ایوان نفس گرمش را آرام بیرون داد .
در آن نزدیکی صدایی جز کشیده شدن مداد شمعی آبی ماریا که بی وقفه روی آسمان نقاشی اش کشیده می شد،شنیده نمی شد ؛ البته تا قبل اینکه ایوان انسولین را روی میز بگذارد و صدای برخورد شیشه با چوبِ بی جان فضای اطراف را در بر بگیرد .
ایوان دستش را روی صندلی زرد رنگی که کنار صندلی صورتی ماریا بود ، گذاشت . شدو که صبرش تمام شد ، کاری را کرد که همیشه ناخوداگاه انجام میداد ؛ دستش را جلوی دهانش برد و چند بار سلفه کرد . درست مثل دفعات قبل ، و قبل تر از آن .
ایوان همزمان با عقب کشیدن صندلی با صدایی که فقط شدو بشنود زمزمه کرد:«شُک حادثه.»
حادثه...
همین کلمه کافی بود تا اتفاقات آن طونل مرگ و اتاق ماریا با همان قزمزی و نوشته ای بر روی دیوار ، در سرش تکرار شود . او بیشتر از تعداد افراد حاضر در این کلینیک پرونده های جنایی دیده و حل کرده بود، ولی... چرا فقط این پرونده ها لرزه بر اندامش می اندازد؟ برای افراد از دست رفته؟ ... یا ماریا ی کوچکش؟
«حالتون خوبه؟» صدای ایوان مانند دستی او را می گیرد و از غرق شدن در دریایِ افکار آشفته اش نجاتش می دهد . شدو وقی به خودش می آید متوجه می شود سلفه هایش شدید تر شده . "خودت را جمع کن،الان." ای کلمات در سرش فریاد می کشیدند . خودش را جمع و جور میکند و با صاف کردن گلویش سلفه های بی وقفه اش را خفه میکند . هرچند طبیعیست وقتی سریع این کار را میکند تا مدتی صدایش می گیرد، و در این مدت سکوت را برتری می دهد.
نویسنده: خدایی انتظار داشتین ایوان باشه؟حیحیحی ... نظر؟
- ۱۴.۱k
- ۱۴ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۳۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط