🌙 دوشیزه ماه
🌙 دوشیزه ماه
قسمت چهارم
صدای غرش از میان کوهها پیچید و پنجرههای کلبه لرزیدند.
لارا به نقشه نگاه کرد. نقطهی نورانی اول، در قلهی کوهستانی دوردست میدرخشید.
مرد ناشناس کنار در ایستاده بود.
«باید قبل از طلوع خورشید به اونجا برسی.»
لارا با اخم گفت:
«چرا باید حرف تو رو گوش کنم؟»
مرد لبخند زد.
«چون اگه نور اول خاموش بشه، دیگه هیچوقت نمیتونی به ماه برگردی.»
لارا گردنبندش را محکم گرفت.
«من خودم پیداش میکنم. تو هم از من دور شو!»
مرد کمی سرش را خم کرد.
«هر طور میخوای، دوشیزه ماه.»
و در تاریکی ناپدید شد.
🏔️ مسیر کوهستان
لارا از کلبه بیرون رفت و به سمت کوهستان حرکت کرد.
هوا سردتر شده بود. باد میان درختان میپیچید و برگها را روی زمین میریخت.
هرچه بالاتر میرفت، نور گردنبندش ضعیفتر میشد.
«چرا داری خاموش میشی...؟»
ناگهان صدای شکستن شاخهای را شنید.
لارا برگشت.
یک گرگ بزرگ با چشمانی نقرهای از میان درختان بیرون آمد.
لارا عقب رفت.
«تو... یه گرگی؟»
گرگ به گردنبندش خیره شد.
اما به جای حمله، آرام سرش را پایین آورد.
بعد چرخید و به سمت مسیر باریکی حرکت کرد.
لارا با تردید گفت:
«میخوای منو راهنمایی کنی؟»
گرگ ایستاد.
لارا آهسته دنبالش رفت.
❄️ غار نور
پس از مدتی، به غاری بزرگ رسیدند.
داخل غار، یخهای شفاف از سقف آویزان بودند و نور آبی عجیبی از انتهای آن میتابید.
لارا وارد شد.
در مرکز غار، گوی کوچکی از نور آبی روی سنگی قرار داشت.
او به سمتش رفت.
اما درست قبل از اینکه آن را لمس کند، صدایی در غار پیچید:
«فقط کسی که قلبی پاک دارد، میتواند نور را بیدار کند.»
لارا دستش را جلو برد.
ناگهان تصویرهایی در ذهنش ظاهر شدند.
او کودکی را دید که در میان تاریکی گریه میکرد...
مادری را دید که دستهایش را به سوی آسمان دراز کرده بود...
و ماهی را دید که کمکم خاموش میشد.
لارا اشک در چشمانش جمع شد.
«من نمیخوام هیچکس تنها بمونه...»
گوی نورانی ناگهان درخشید.
نور آبی تمام غار را پر کرد.
🌟 نور اول
گوی به آرامی در گردنبند لارا جذب شد.
هلال نقرهای حالا یک خط آبی درخشان داشت.
صدای مادرش شنیده شد:
«لارا... تو موفق شدی. نور اول رو پیدا کردی.»
لارا لبخند زد.
«مامان! من میتونم!»
اما ناگهان گرگ شروع به غرش کرد.
لارا برگشت.
در ورودی غار، مرد ناشناس ایستاده بود.
این بار چشمانش دیگر آرام نبودند.
«پس نور اول رو به دست آوردی...»
لارا عقب رفت.
مرد دستش را بالا آورد.
تمام یخهای غار شروع به ترک خوردن کردند.
«حالا وقتشه که اون رو به من بدی.»
لارا گردنبندش را محکم گرفت.
«هرگز!»
و در همان لحظه، نور آبی از گردنبند فوران کرد...
🌙 پایان قسمت چهارم
قسمت چهارم
صدای غرش از میان کوهها پیچید و پنجرههای کلبه لرزیدند.
لارا به نقشه نگاه کرد. نقطهی نورانی اول، در قلهی کوهستانی دوردست میدرخشید.
مرد ناشناس کنار در ایستاده بود.
«باید قبل از طلوع خورشید به اونجا برسی.»
لارا با اخم گفت:
«چرا باید حرف تو رو گوش کنم؟»
مرد لبخند زد.
«چون اگه نور اول خاموش بشه، دیگه هیچوقت نمیتونی به ماه برگردی.»
لارا گردنبندش را محکم گرفت.
«من خودم پیداش میکنم. تو هم از من دور شو!»
مرد کمی سرش را خم کرد.
«هر طور میخوای، دوشیزه ماه.»
و در تاریکی ناپدید شد.
🏔️ مسیر کوهستان
لارا از کلبه بیرون رفت و به سمت کوهستان حرکت کرد.
هوا سردتر شده بود. باد میان درختان میپیچید و برگها را روی زمین میریخت.
هرچه بالاتر میرفت، نور گردنبندش ضعیفتر میشد.
«چرا داری خاموش میشی...؟»
ناگهان صدای شکستن شاخهای را شنید.
لارا برگشت.
یک گرگ بزرگ با چشمانی نقرهای از میان درختان بیرون آمد.
لارا عقب رفت.
«تو... یه گرگی؟»
گرگ به گردنبندش خیره شد.
اما به جای حمله، آرام سرش را پایین آورد.
بعد چرخید و به سمت مسیر باریکی حرکت کرد.
لارا با تردید گفت:
«میخوای منو راهنمایی کنی؟»
گرگ ایستاد.
لارا آهسته دنبالش رفت.
❄️ غار نور
پس از مدتی، به غاری بزرگ رسیدند.
داخل غار، یخهای شفاف از سقف آویزان بودند و نور آبی عجیبی از انتهای آن میتابید.
لارا وارد شد.
در مرکز غار، گوی کوچکی از نور آبی روی سنگی قرار داشت.
او به سمتش رفت.
اما درست قبل از اینکه آن را لمس کند، صدایی در غار پیچید:
«فقط کسی که قلبی پاک دارد، میتواند نور را بیدار کند.»
لارا دستش را جلو برد.
ناگهان تصویرهایی در ذهنش ظاهر شدند.
او کودکی را دید که در میان تاریکی گریه میکرد...
مادری را دید که دستهایش را به سوی آسمان دراز کرده بود...
و ماهی را دید که کمکم خاموش میشد.
لارا اشک در چشمانش جمع شد.
«من نمیخوام هیچکس تنها بمونه...»
گوی نورانی ناگهان درخشید.
نور آبی تمام غار را پر کرد.
🌟 نور اول
گوی به آرامی در گردنبند لارا جذب شد.
هلال نقرهای حالا یک خط آبی درخشان داشت.
صدای مادرش شنیده شد:
«لارا... تو موفق شدی. نور اول رو پیدا کردی.»
لارا لبخند زد.
«مامان! من میتونم!»
اما ناگهان گرگ شروع به غرش کرد.
لارا برگشت.
در ورودی غار، مرد ناشناس ایستاده بود.
این بار چشمانش دیگر آرام نبودند.
«پس نور اول رو به دست آوردی...»
لارا عقب رفت.
مرد دستش را بالا آورد.
تمام یخهای غار شروع به ترک خوردن کردند.
«حالا وقتشه که اون رو به من بدی.»
لارا گردنبندش را محکم گرفت.
«هرگز!»
و در همان لحظه، نور آبی از گردنبند فوران کرد...
🌙 پایان قسمت چهارم
- ۱۳۹
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط