بازی های تاریک پارت اول

فضای ارادهء پلیس بوی قهوه فوری پیچیده بود و صدای زنگ های تلفن تمامی نداشت.صدای داد و بیداد و صحبت های همکارانش را به وضوح می‌توانست بشنود، افرادی که به دلایل نامعلوم گریه می‌کردند و صدایشان مانند موسقی بود که مین یونگی به ان در این همه سال عادت کرده بود.دیگر نمیتوانست واکنشی نشان دهد.به او مربوط نبود.
پروندهء مختومه را بست و سرش را در میان دست‌هایش گرفت. چشم‌هایش می‌سوخت و سرش گیج می‌رفت.این پرونده بیشتر از یک ماه بود که فکر و ذکر او را به خود مشغول کرده بود.هر سرنخی با بم‌بستی بزرگ و نفوذ‌ناپذیر مواجه میشد و همهء زحمات او و تیمش را پوچ می‌کرد
باید این پرونده را تمام کنم، من از پسش این یکی هم برمی‌آیم.
صدای تقه ی برخورد لیوان قهوه با میزش باعث شد سرش را بالا بیاورد، به صورت جیمین نگاه می‌کرد که لبخند خسته ای روی لب‌هایش خشک شده بود:《عیب نداره هیونگ..بالاخره یه راهی پیدا میشه..اون عوضی های آدم خوار نمیتونن فرار کنن..هرجای دنیا که برن، آخرش پرتشون می‌کنیم پشت میله های زندان.》
یونگی سرش را به عقب تاب داد و صندلی‌اش را چرخاند، چشم‌هایش را ماساژ داد:《یا اینکه من روانی میشم و تو مجبور میشی برای من درخواست بازنشستگی فوری کنی..عین مارمولک می‌مونن این کثافت ها..》
جیمین خنده ای کرد و صندلی برای خودش کشید و جلوی یونگی نشست:《به خانواده های قربانی ها اطلاع دادیم..هرچند..چیز خاصی از جسد نمونده بود که بتونیم بهشون پس بدیم..خدا شاهده دیروز که داشتم می‌گفتم چیا از جگرگوشه هاشون مونده سه بار بالا آوردم..۱۱۰ نفر بودن درسته؟"
یونگی لیوانش را نصفش را ننوشیده‌ بود را روی میز گذاشت و به کامپیوترش نگاه کرد،به اسم عکس قربانیان پرونده ی آدمخواری که فقط توانسته بود قربانیان و هویت یکی از پایین‌ترین رتبه های آن باند را پیدا کند..قربانیان در عکس می‌خندیدند و خندهء آنها مانند خنجری در قلب او فرو می‌رفت.با خودش گفت اگر دختر خودش یکی از پنجاه دختر قربانی بود....
《صد و یازده نفر..یکی رو امروز صبح گزارش کردن》
جیمین لیوان خالی را روی میز کناری گذاشت و چشم‌هایش را بست:《تو این فساد جیون گیر داده بچه‌دار بشیم..هر شب تنم می‌لرزه با این اتفاقاتی که دارم می‌بینم》
یونگی لیوان را روی میز گذاشت و کامپوتر را خاموش کرد:《به زنت بگو من و هانا که میا رو به دنیا آوردیم و الان ۱۶سالش شده ،چه گلی به سر خودمون زدیم که شما دوتا مرغ عاشق می‌خواین بزنین، صبر کنین، هنوز جوونین.》
جیمین خندید و چروک های کوچکی کنار چشم‌هایش دیده شد..دستش را در موهای مشکی اش فرو برد و عقب فرستاد، با کنجکاوی به یونگی که داشت وسایلش را جمع می‌کرد تا برود نگاه می‌کرد، به ساعت نگاه کرد..تازه ساعت هفت بود. یونگی عادت نداشت زود تر از دوازده خانه باشد:《کجا می‌ری هیونگ؟》
یونگی کیف رسمی چرم مشکی اش را بست و به جیمین نگاه کرد:《یعنی تو یادت رفته امروز چه روزیه؟》
جیمین چشم‌هایش را ریز کرد و کمی فکر کرد و بعد صورتش با تعجب شاد شد:《واای..امروز تولد میاعه.》
یونگی از پست میزش بیرون آمد و به سمت در رفت:《نگران نباش!بهش نمی‌گم عمو جیمینش کادو تولدش رو یادش رفته..می‌گم کار داشت نیومد!》
جیمین صدایش را بالا برد؛《بگو فردا براش میارم!قول می‌دم! هیونگ پرونده رو به میا نشون بده!شاید چیزی بفهمه ، شاید ما کوریم!》
یونگی خنده ای خفه کرد و گفت:《باشه!》
***(((((☆))))))*****
یونگی جلوی مغازهء شیرینی‌فروشی همسرش هانا پارک کرد .ماشین گران قیمت مشکی‌اش در تاریکی شب همچون الماسی می‌درخشید . بیشت سال پیش جلوی این شیرینی فروشی ایستاده بود که قبل از رفتن به ایستگاه تحقیقات جرم‌شناسی نان بخرد تا در محل کار بتواند صبحانه بخورد و اولین بار هانا را در آنجا دیده بود.
به یاد داشت ان روزی که اولین باز هانا را دید یک کت چرم سیاه به تن داشت با یک شلوار جین اسکینی سیاه.مانند هرجوان۲۸سالهءدیگری.
وارد بخش نونوایی قنادی شد و قلبش را به آن دختر پشت میز داد. دخترک ان زمان ۲۳ساله بود و پیشبند او آردی شده بود و موهای قهوه ایش شلخته بود و روی شانه‌هایش رها بود.سرش را بالا اورد و با چشم‌هایی به رنگ قهوه ای روشن که در نور نانوایی همچون عسلی می‌درخشید، به او نگاه کرد و با لبخند گرمی راهش را به قلب او باز کرد "سلام آقا.. چطوری می‌تونم کمکتون کنم؟"