خاطرات ناتمام
خاطرات ناتمام
Part10
پوزخندزد...
_و به چه نتیجه ای رسیدی؟
بینیمو بالا کشیدم و با نگاه کردن بهش گفتم:
+ فهمیدم تنها نقطهٔ مشترکشون اینه که میشه سوارشون بشی...
با حفظ پوزخند روی لبش سرتکون داد:
_C'était un résultat souhaitable !
تو جملهٔ خاصی که گفت فقط دنبالِ یک کلمهٔ آشنا میگشتم.. که متأسفانه با شکست مواجه شدم.. تنها سوالی نگاهش میکردم که
دستاشو داخلِ جیبش برد و به عقب مایل شد:
_ دنبالم بیا..
گوشیم زنگ خورد ، دست به جیبم بردم و بیرون اوردمش...
با دیدنِ اسم جونگ هه خشکم زد.. تازه یادم افتاد قرار بوده امروز بیاد دنبالم!
چجوری باید بهش بگم خونه نیستم؟؟!
نگاهی به تهیونگ که چند قدمی جلو تر بود انداختم.. ازونجایی که هیچ توجهی رو من نداشت من هم گلوم رو صاف، و تماس رو وصل کردم...
_صبح بخیر خانوم..
خجالت زده از حرفی که نمیدونستم حتی چجوری به زبون بیارمش پاسخ دادم:
+صبح بخیر..
هومی کشید و بعد از مکث کوتاهی گفت:
_این تنِ صدا مشخص میکنه سرحال نیستی.. چیزی شده؟
اینکه همیشه میتونست انقد زود حالُ و هوامو تشخیص بده خیلی تعجب برانگیز و جالب بود!
+حالم بستگی به حرفی که میخوای بزنی داره..
خندید؛ نه کم نه زیاد، حساب شده!
_زنگ زدم بپرسم کجا بیام دنبالت؟ ازونجایی که دیشب خونه نبودی..
نفس راحتی کشیدم.. اینجور که مشخصه هنوز راه نیفتاده..
+اومدم اصطبل...
تعجبش حتی از پشت گوشی هم مشخص بود
_از موتور سواری رسیدی به اسب سواری؟
لبخندی زدم..
+هنوز نه ولی دارم بهش فکر میکنم...
با صدای متعجبش پرسید:
_جدی ای؟
با خنده گفتم:
+نه!
_یه لحظه خوشحال شدم..
+خوبه خوشحالیتم دیدیم هرچند فقط یک لحظه بود..
خندید و گفت:
_خب حالا بگو حوصلهٔ دور دور داری؟
+ چرا که نه!
پوزخند صدا دارش حتی از پشت گوشی هم مشخص بود..
_لوکیشن بفرست میام دنبالت..
با خوشحالی گفتم:
+منتظرتم...
و بعد تماس رو قطع کردم .. همین که سرم بالا اومد با تهیونگ با اون نگاه عجیبش و جوری که دستاش داخل جیب شلوارش بود مواجه شدم...
یه لحظه به خودم شک کردم! کار اشتباهی ازم سر زده که اینجوری با سکوت نگاهم میکنه؟!
_کسی میاد دنبالت؟
سوالِ غیر منتظره ای پرسید اما سعی کردم بی تفاوت به نگاه های عمیقش جوابشو بدم:
+آره.
با دست به سمت کلبه چوبی مانندی که فقط نیمی از اون بخاطر درختای مقابلش دیده میشد اشاره کرد..
_تا وقتی میرسه؛ اونجا بمون..
و بعد بدون اینکه اجازهٔ صحبت به من بده دوباره مثل قبل دست به جیب شد و رفت..
بعد از رد شدن ازیه راه سنگی که تهش به در کلبه ختم میشد.. مقابلِ کلبه چوبی ای ایستادم...
بعد از کمی تعلل و نگاه کردن به اطرافش وارد شدم...
همین که درو باز کردم از تعجب دهنم باز موند.. چرا ظاهر و باطنِ اینجا یکی نبود؟!
داخلش تقریبا اندازهٔ یک اتاق بود .. یکم بزرگ تر از یک اتاق.. ولی پر از وسایل .. پر از وسایلِ خونهٔ فانتزی و رنگ ورنگ ... میتونم به قاطعیت بگم چیدمان اینجا با کیم تهیونگ نبوده چون اصلا به روحیهٔ اون نمیخوره همچین دیزاینی...با ذوق به سمت صندلی کنار شومینه رفتم و روش نشستم..
رنگی بودنِ این کلبه انرژی خاصی القا میکرد...
معنی اون کلمه فرانسوی هم بگم که میشه:
(نتیجهٔ مطلوبی بود!.)
Part10
پوزخندزد...
_و به چه نتیجه ای رسیدی؟
بینیمو بالا کشیدم و با نگاه کردن بهش گفتم:
+ فهمیدم تنها نقطهٔ مشترکشون اینه که میشه سوارشون بشی...
با حفظ پوزخند روی لبش سرتکون داد:
_C'était un résultat souhaitable !
تو جملهٔ خاصی که گفت فقط دنبالِ یک کلمهٔ آشنا میگشتم.. که متأسفانه با شکست مواجه شدم.. تنها سوالی نگاهش میکردم که
دستاشو داخلِ جیبش برد و به عقب مایل شد:
_ دنبالم بیا..
گوشیم زنگ خورد ، دست به جیبم بردم و بیرون اوردمش...
با دیدنِ اسم جونگ هه خشکم زد.. تازه یادم افتاد قرار بوده امروز بیاد دنبالم!
چجوری باید بهش بگم خونه نیستم؟؟!
نگاهی به تهیونگ که چند قدمی جلو تر بود انداختم.. ازونجایی که هیچ توجهی رو من نداشت من هم گلوم رو صاف، و تماس رو وصل کردم...
_صبح بخیر خانوم..
خجالت زده از حرفی که نمیدونستم حتی چجوری به زبون بیارمش پاسخ دادم:
+صبح بخیر..
هومی کشید و بعد از مکث کوتاهی گفت:
_این تنِ صدا مشخص میکنه سرحال نیستی.. چیزی شده؟
اینکه همیشه میتونست انقد زود حالُ و هوامو تشخیص بده خیلی تعجب برانگیز و جالب بود!
+حالم بستگی به حرفی که میخوای بزنی داره..
خندید؛ نه کم نه زیاد، حساب شده!
_زنگ زدم بپرسم کجا بیام دنبالت؟ ازونجایی که دیشب خونه نبودی..
نفس راحتی کشیدم.. اینجور که مشخصه هنوز راه نیفتاده..
+اومدم اصطبل...
تعجبش حتی از پشت گوشی هم مشخص بود
_از موتور سواری رسیدی به اسب سواری؟
لبخندی زدم..
+هنوز نه ولی دارم بهش فکر میکنم...
با صدای متعجبش پرسید:
_جدی ای؟
با خنده گفتم:
+نه!
_یه لحظه خوشحال شدم..
+خوبه خوشحالیتم دیدیم هرچند فقط یک لحظه بود..
خندید و گفت:
_خب حالا بگو حوصلهٔ دور دور داری؟
+ چرا که نه!
پوزخند صدا دارش حتی از پشت گوشی هم مشخص بود..
_لوکیشن بفرست میام دنبالت..
با خوشحالی گفتم:
+منتظرتم...
و بعد تماس رو قطع کردم .. همین که سرم بالا اومد با تهیونگ با اون نگاه عجیبش و جوری که دستاش داخل جیب شلوارش بود مواجه شدم...
یه لحظه به خودم شک کردم! کار اشتباهی ازم سر زده که اینجوری با سکوت نگاهم میکنه؟!
_کسی میاد دنبالت؟
سوالِ غیر منتظره ای پرسید اما سعی کردم بی تفاوت به نگاه های عمیقش جوابشو بدم:
+آره.
با دست به سمت کلبه چوبی مانندی که فقط نیمی از اون بخاطر درختای مقابلش دیده میشد اشاره کرد..
_تا وقتی میرسه؛ اونجا بمون..
و بعد بدون اینکه اجازهٔ صحبت به من بده دوباره مثل قبل دست به جیب شد و رفت..
بعد از رد شدن ازیه راه سنگی که تهش به در کلبه ختم میشد.. مقابلِ کلبه چوبی ای ایستادم...
بعد از کمی تعلل و نگاه کردن به اطرافش وارد شدم...
همین که درو باز کردم از تعجب دهنم باز موند.. چرا ظاهر و باطنِ اینجا یکی نبود؟!
داخلش تقریبا اندازهٔ یک اتاق بود .. یکم بزرگ تر از یک اتاق.. ولی پر از وسایل .. پر از وسایلِ خونهٔ فانتزی و رنگ ورنگ ... میتونم به قاطعیت بگم چیدمان اینجا با کیم تهیونگ نبوده چون اصلا به روحیهٔ اون نمیخوره همچین دیزاینی...با ذوق به سمت صندلی کنار شومینه رفتم و روش نشستم..
رنگی بودنِ این کلبه انرژی خاصی القا میکرد...
معنی اون کلمه فرانسوی هم بگم که میشه:
(نتیجهٔ مطلوبی بود!.)
- ۴۵
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
