راستی یادم رفت بگم این مایکی درخواستیه و ۱۰ پارتیه

「君の声が聞こえない」
صدای تو را نمی شنوم🍃🎆
Part 3

ایزانا:
حوصله‌م از این محیطِ همیشگی سر رفته بود. این پرورشگاه، با همه‌یِ آدم‌هاش، برام مثلِ یه قفسِ طلایی بود. مفید، ولی محدود کننده. داشتم به راه‌هایِ فرار فکر می‌کردم، به راه‌هایی که بتونم خودم رو از این وضعیت نجات بدم.
یهو صدایِ در اومد. یه صدایِ آشنا، ولی همراه با یه جور آهِ دردناک. سرم رو بلند کردم.
کائده بود.
ولی… چی شده بود؟ صورتش رنگ‌پریده بود، چشم‌هاش پر از اشک بود، و… گوشاش…
یه لکه‌یِ قرمزِ تیره رویِ لباسش دیده می‌شد. خون.
یه حسِ ناگهانیِ نگرانی، یا شاید هم خشم، تویِ سینه‌م پیچید. این دختر… این دخترِ همیشه سعی می‌کرد خودش رو از همه جدا نگه داره، اما الان اینجا، تویِ این وضعیتِ افتضاح، جلویِ چشمِ منه.
کی جرأت کرده بود این بلا رو سرش بیاره؟ کی جرأت کرده بود به چیزی که من براش ارزش قائل بودم، آسیب بزنه؟
رفتم سمتش. قدم‌هام رو آروم برداشتم، ولی تویِ هر قدم یه قدرتِ پنهان بود.
«کائده؟»
صداش کردم. سعی کردم صدام آروم باشه، ولی یه ته خشم توش بود. وقتی نزدیک‌تر شدم، تونستم وحشتِ تویِ چشم‌هاش رو ببینم. انگار که تازه از یه کابوسِ واقعی برگشته بود.
«چی شده؟ کی این کار رو باهات کرده؟»
دستام رو دراز کردم تا کمکش کنم. می‌خواستم نوازشش کنم، ولی انگار یه مانعِ نامرئی بینمون بود. اون همیشه یه فاصله‌یِ سرد رو حفظ می‌کرد. ولی الان… الان انگار داشت می‌شکست.
«بگو. کی جرأت کرده دست روت بلند کنه؟»
نگاهش رو به من دوخت. تویِ چشم‌هاش یه چیزی دیدم که قبلاً ندیده بودم. یه جور التماس. یه جور نیاز به محافظت.
«من… من…»
صداش می‌لرزید. نمی‌تونست حرف بزنه.
«عیب نداره. آروم باش.»
نزدیک‌تر شدم. می‌خواستم بغلش کنم، ازش محافظت کنم. این دختر… یه جورایی مالِ منه. هر کسی که بخواد بهش آسیب بزنه، باید از رو جنازه من رد بشه.
«نگران نباش. من اینجام. از این به بعد، من ازت محافظت می‌کنم.»
یه لبخندِ خیلی کمرنگ رویِ لبم اومد. این وضعیت، هرچقدر هم بد بود، یه فرصتِ طلایی بود. فرصتی برایِ اینکه بیشتر بهش نزدیک بشم. فرصتی برایِ اینکه نشون بدم چقدر می‌تونم براش مهم باشم.

کائده:
چند روز بعد. توی اتاق کوچیکم توی پرورشگاه نشسته بودم. هنوز زخم گوشم کامل خوب نشده بود، ولی یه حسِ دیگه تویِ وجودم داشت شعله می‌کشید: اراده. اراده برایِ رهایی. پول‌هام رو جمع کرده بودن. تمامِ درآمدِ اون سال‌ها بازیگری، که تویِ یه حسابِ بانکیِ مخفی نگه داشته شده بودن. حالا وقتشه. وقتِ یه شروعِ دوباره.
اینجا دیگه جای من نیست. این پرورشگاه، این شهر، این آدم‌ها… همه چی من رو یاد درد و تحقیر می‌ندازه. مایکی… اون هیولا. ایزانا… اون کسی که سعی می‌کنه من رو کنترل کنه.
نه. دیگه نمی‌تونم اینجوری زندگی کنم.
رویِ تختم نشستم. کیف پولم رو باز کردم. اسکناس‌های رنگارنگ… حاصل سال‌ها تلاش، سال‌ها نقاب زدن و بازی کردن. ولی این بار، این پول‌ها قرار نیست صرف بازی کردن یه نقش دیگه بشن. قراره من رو آزاد کنن.
چند تا از بهترین لباس‌هام رو توی یه کوله‌پشتی کوچیک گذاشتم. شاید یه دست لباس اضافه، لوازم ضروری… و یه چیز مهم‌تر.
اون تنها گردبندی که از مادرم داشتم.
به ساعت روی دیوار نگاه کردم. نیمه‌شب بود. بهترین وقت برای رفتن.
ساکم رو برداشتم. به در اتاق نگاه کردم. به دیوارهای آشنایی که حالا فقط حس زندان رو بهم می‌دادن.
یه نفس عمیق کشیدم.
«خداحافظ، ایزانا.»
زیرِ لب گفتم. شاید اگه الان من رو می‌دید، سعی می‌کرد متوقفم کنه. ولی من دیگه نمی‌تونم اینجا بمونم. این عشق مالکیت‌طلبانه‌ اون، یا اون نگرانی اجباریش… هیچ‌کدومش من رو نجات نمی‌ده.
به سمت پنجره رفتم. پنجره‌ اتاق من، طبقه دوم بود. نه خیلی بلند، ولی به اندازه‌ کافی که یه کوچولو هیجان‌انگیز باشه.
پنجره رو باز کردم. هوای سرد شب خورد به صورتم. بوی خاک بارون‌خورده می‌اومد.
کوله‌م رو از پنجره بیرون انداختم. بعد، با احتیاط، خودم رو پایین کشیدم. پاهام رویِ زمینِ خاکی فرود اومد. صدایِ خفیفی داد.
وایسادم و به ساختمون پرورشگاه نگاه کردم. اون پنجره‌ کوچیک اتاق من. شاید یه روزی، وقتی قوی‌تر شدم، برگردم. ولی نه الان.
«خداحافظ، پرورشگاه.»
این بار بلندتر گفتم. انگار که دارم یه طلسم رو می‌شکنم.
با قدم‌های تند، از محوطه‌ی پرورشگاه دور شدم. هر قدم، من رو به آینده‌ای نامعلوم، ولی آزاد، نزدیک‌تر می‌کرد. به خونه‌ای که خودم خریده بودم. به یه شروع تازه.
صدای قدم‌هام روی آسفالت خیابون خلوت می‌پیچید. فقط صدای نفس‌های خودم و صدای دور حیوانات شب.
دیگه برگشتی در کار نیست.