چند پارتی فول اسمات اگه جنبه نداری نخون
چند پارتی فول اسمات اگه جنبه نداری نخون
نورِ چراغِ رومیزی آن‌قدر کم بود که فقط خطوطِ بدنِ نیمه‌برهنه‌ی جونگکوک را می‌شد تشخیص داد. او تو را به دیوارِ اتاق چسبانده بود؛ دست‌های بزرگش هر دو مچ دستت را بالای سرت قفل کرده بود و بدنش مثل یک سدِ غیرقابل‌عبور، راهِ نفست را بسته بود. فضای اتاق از بوی تندِ عطرش و حرارتِ تنش سنگین شده بود.
او صورتش را آن‌قدر به صورتت نزدیک کرد که فقط گرمای نفس‌هایش را روی لب‌هایت حس می‌کردی. با صدایی که به عمد پایین و کش‌دار بود، طوری که انگار می‌خواست هر کلمه‌اش در بدنت ریشه بدواند، گفت:
«بهم نگاه کن... آره، همون‌طوری که داری از ترس و لذت می‌لرزی، به چشمای من نگاه کن.»
انگشتانش را با خشونتِ خاصی از روی گلویت به سمت پایین کشید و مکث کرد. نگاهش تیره‌تر از شب بود. با لحنی که کاملاً بی‌پرده و تحقیرآمیز اما به‌شدت خواستنی بود، ادامه داد:
«فکر کردی می‌تونی امشب بدون اینکه به التماس بیفتی از دستم فرار کنی؟ تو انقدر برای من شیرین شدی که دارم دیوونه می‌شم... داری بدنت رو برای من تکون می‌دی، ها؟ انگار خودت خوب می‌دونی که چقدر تشنه‌ی لمس‌های کثیفِ منی.»
او با دستِ آزادش، لبه‌ی لباست را به شکلِ بی‌رحمانه‌ای کنار زد. صدایش حالا بم‌تر شده بود و مستقیم در گوشت زمزمه کرد:
«حسش کن... حس کن که چطور داری زیر دستای من از هم می‌پاشی. هیچ‌کس نباید بدونه که تو چقدر بی‌دفاعی. تو فقط مالِ منی... مالِ همون هیولایی که همیشه ازش می‌ترسیدی، ولی الان داری براش تن‌فروشی می‌کنی. بگو... بگو که چقدر می‌خوای بدنت رو کامل به خودم واگذار کنم. بگو که چقدر کثیف می‌خوای که بهت مسلط بشم.»
فشارِ دستش روی کمرت بیشتر شد، طوری که ناخودآگاه ناله‌ای از سرِ درد و لذتِ آمیخته به هم از گلویت خارج شد. او لبخندِ پیروزمندانه‌ای زد و با لحنی که دیگر هیچ مرزی باقی نمی‌گذاشت، گفت:
«همینه... صدات... لرزشت... همه‌ش باید مالِ من باشه. همین‌جا، همین‌طوری، تا وقتی که دیگه یادت بره اسمِ خودت چیه و فقط یادت بمونه که متعلق به منی.»
او بدون اینکه منتظر جوابت بماند، با قدرتی که سرکوب‌کننده بود، بدنش را کامل به بدنت کوبید و تمامِ فضای بینتان را از بین برد، طوری که کوچک‌ترین راه فراری برایت باقی نماند.
با هر ضربه‌ی سنگین و کوبنده‌ی او، بدنت به تخت برخورد می‌کرد و صدای برخوردِ گوشت به گوشت در فضای ساکت اتاق می‌پیچید. ذهن تو از هم گسیخته بود؛ تنها چیزی که می‌فهمیدی، فشارِ بی‌رحمانه‌ی او در اعماق وجودت بود که انگار می‌خواست تو را از درون بازسازی کند.
وقتی با صدایی که از شدت لذت و دردِ شیرین می‌لرزید، فریاد زدی: «آه... می‌خوامت جونگکوک! همون‌قدر کثیف... این تن مالِ توئه!»، انگار ماشه‌ی انفجارِ نهایی را کشیده بودی.
جونگکوک مکثی نکرد. در عوض، چشمانش از وحشی‌گریِ مطلق برق زد. او دستش را دور گردنت حلقه کرد و تو را کمی بالاتر کشید تا مستقیماً به چشم‌های لرزانت خیره شود. با نفس‌نفس زدن و صدایی که حالا شبیه به غرش شده بود، در گوشت غرید:
«پس می‌خوای کثیف باشم؟ می‌خوای بدونم چطور می‌تونم ازت استفاده کنم؟... باشه، پس تحمل کن! چون وقتی شروع کنم، دیگه اجازه نمی‌دم حتی نفس کشیدن هم بدون اجازه من باشه.»
او با سرعت و شدتِ بیشتری ضربه‌ها را ادامه داد؛ ضرباتی که انگار برای مالکیتِ مطلق بود، نه فقط لذت. هر حرکتِ او، کلامی بی‌پرده‌تر از قبل بود. او در حالی که بدنت را با تمامِ قدرت به خودش می‌کوبید، زیر لب با کلماتی که از شدتِ هیجان و کثافتِ لذت، لرزان بود، تو را از نظرِ جنسی و روانی محاصره می‌کرد.
«بگو... بگو که چقدر از این کثافتِ من لذت می‌بری! بگو که چقدر دوست داری این‌طوری من رو توی بدنت حس کنی... تو فقط یه وسیله برای تخلیه‌ی این وحشی‌گریِ منی، و من ازت لذت می‌برم چون می‌بینم چطور زیر من از هم می‌پاشی!»
او با هر ضربه‌ی عمیق، تمامِ وجودت را به چالش می‌کشید و با کلماتی که مرزهای حیا را کاملاً جابه‌جا کرده بود، تو را در اعماقِ لذتِ سیاه و تاریک غرق می‌کرد.
نورِ چراغِ رومیزی آن‌قدر کم بود که فقط خطوطِ بدنِ نیمه‌برهنه‌ی جونگکوک را می‌شد تشخیص داد. او تو را به دیوارِ اتاق چسبانده بود؛ دست‌های بزرگش هر دو مچ دستت را بالای سرت قفل کرده بود و بدنش مثل یک سدِ غیرقابل‌عبور، راهِ نفست را بسته بود. فضای اتاق از بوی تندِ عطرش و حرارتِ تنش سنگین شده بود.
او صورتش را آن‌قدر به صورتت نزدیک کرد که فقط گرمای نفس‌هایش را روی لب‌هایت حس می‌کردی. با صدایی که به عمد پایین و کش‌دار بود، طوری که انگار می‌خواست هر کلمه‌اش در بدنت ریشه بدواند، گفت:
«بهم نگاه کن... آره، همون‌طوری که داری از ترس و لذت می‌لرزی، به چشمای من نگاه کن.»
انگشتانش را با خشونتِ خاصی از روی گلویت به سمت پایین کشید و مکث کرد. نگاهش تیره‌تر از شب بود. با لحنی که کاملاً بی‌پرده و تحقیرآمیز اما به‌شدت خواستنی بود، ادامه داد:
«فکر کردی می‌تونی امشب بدون اینکه به التماس بیفتی از دستم فرار کنی؟ تو انقدر برای من شیرین شدی که دارم دیوونه می‌شم... داری بدنت رو برای من تکون می‌دی، ها؟ انگار خودت خوب می‌دونی که چقدر تشنه‌ی لمس‌های کثیفِ منی.»
او با دستِ آزادش، لبه‌ی لباست را به شکلِ بی‌رحمانه‌ای کنار زد. صدایش حالا بم‌تر شده بود و مستقیم در گوشت زمزمه کرد:
«حسش کن... حس کن که چطور داری زیر دستای من از هم می‌پاشی. هیچ‌کس نباید بدونه که تو چقدر بی‌دفاعی. تو فقط مالِ منی... مالِ همون هیولایی که همیشه ازش می‌ترسیدی، ولی الان داری براش تن‌فروشی می‌کنی. بگو... بگو که چقدر می‌خوای بدنت رو کامل به خودم واگذار کنم. بگو که چقدر کثیف می‌خوای که بهت مسلط بشم.»
فشارِ دستش روی کمرت بیشتر شد، طوری که ناخودآگاه ناله‌ای از سرِ درد و لذتِ آمیخته به هم از گلویت خارج شد. او لبخندِ پیروزمندانه‌ای زد و با لحنی که دیگر هیچ مرزی باقی نمی‌گذاشت، گفت:
«همینه... صدات... لرزشت... همه‌ش باید مالِ من باشه. همین‌جا، همین‌طوری، تا وقتی که دیگه یادت بره اسمِ خودت چیه و فقط یادت بمونه که متعلق به منی.»
او بدون اینکه منتظر جوابت بماند، با قدرتی که سرکوب‌کننده بود، بدنش را کامل به بدنت کوبید و تمامِ فضای بینتان را از بین برد، طوری که کوچک‌ترین راه فراری برایت باقی نماند.
با هر ضربه‌ی سنگین و کوبنده‌ی او، بدنت به تخت برخورد می‌کرد و صدای برخوردِ گوشت به گوشت در فضای ساکت اتاق می‌پیچید. ذهن تو از هم گسیخته بود؛ تنها چیزی که می‌فهمیدی، فشارِ بی‌رحمانه‌ی او در اعماق وجودت بود که انگار می‌خواست تو را از درون بازسازی کند.
وقتی با صدایی که از شدت لذت و دردِ شیرین می‌لرزید، فریاد زدی: «آه... می‌خوامت جونگکوک! همون‌قدر کثیف... این تن مالِ توئه!»، انگار ماشه‌ی انفجارِ نهایی را کشیده بودی.
جونگکوک مکثی نکرد. در عوض، چشمانش از وحشی‌گریِ مطلق برق زد. او دستش را دور گردنت حلقه کرد و تو را کمی بالاتر کشید تا مستقیماً به چشم‌های لرزانت خیره شود. با نفس‌نفس زدن و صدایی که حالا شبیه به غرش شده بود، در گوشت غرید:
«پس می‌خوای کثیف باشم؟ می‌خوای بدونم چطور می‌تونم ازت استفاده کنم؟... باشه، پس تحمل کن! چون وقتی شروع کنم، دیگه اجازه نمی‌دم حتی نفس کشیدن هم بدون اجازه من باشه.»
او با سرعت و شدتِ بیشتری ضربه‌ها را ادامه داد؛ ضرباتی که انگار برای مالکیتِ مطلق بود، نه فقط لذت. هر حرکتِ او، کلامی بی‌پرده‌تر از قبل بود. او در حالی که بدنت را با تمامِ قدرت به خودش می‌کوبید، زیر لب با کلماتی که از شدتِ هیجان و کثافتِ لذت، لرزان بود، تو را از نظرِ جنسی و روانی محاصره می‌کرد.
«بگو... بگو که چقدر از این کثافتِ من لذت می‌بری! بگو که چقدر دوست داری این‌طوری من رو توی بدنت حس کنی... تو فقط یه وسیله برای تخلیه‌ی این وحشی‌گریِ منی، و من ازت لذت می‌برم چون می‌بینم چطور زیر من از هم می‌پاشی!»
او با هر ضربه‌ی عمیق، تمامِ وجودت را به چالش می‌کشید و با کلماتی که مرزهای حیا را کاملاً جابه‌جا کرده بود، تو را در اعماقِ لذتِ سیاه و تاریک غرق می‌کرد.
- ۸۰
- ۲۴ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
