پارت : ۸۲
کیم تهیونگ ۸ مارس ۲۰۲۳ ، ساعت ۱۸:۴۶
از فرودگاه مستقیم به عمارت تهیونگ برگشتن.
در عمارت بسته شد.
سکوت.
سنگین.
تهیونگ ایستاده بود وسط سالن،
با چشمهایی که هنوز قرمز بودن،
ولی حالا دیگه نمیلرزیدن—
میسوختن.
یوری روبهروش ایستاده بود،
با موهایی که توی نور لرز داشتن،
با لبهایی که هنوز طعم فلکه رو میدادن،
و با دلی که داشت از سینه بیرون میزد.
تهیونگ جلو رفت.
نه با آرامش،
با عطش.
با قدمهایی که انگار زمین رو میلرزوندن.
ــ هیچکس،
هیچوقت،
نباید لبهات رو لمس کنه.
هیچکس جز من.
چون اون لبها،
یهبار منو کشتن،
و حالا،
فقط من حق دارم دوباره زندهشون کنم.
+ پس بوسم کن.
نه برای عشق،
برای اثبات.
برای اینکه بدونم،
تنم،
لبهام،
نفسهام،
فقط مال توئه.
و بعد،
بوسه.
نه آروم،
نه لطیف،
یه بوسهی خشن،
یه بوسهی پر از مکهای محکم،
پر از گازهایی که از درد رد میشدن،
ولی از عشق ساخته شده بودن.
تهیونگ لبهای یوری رو میمکید،
با دندون،
با فشار،
با عطشی که انگار میخواست همهچی رو قورت بده.
طعم خون توی دهنشون پیچید.
نه از زخم،
از فشار.
از اینکه عشق،
گاهی درد داره،
ولی مقدسه.
بدنهاشون،
هر لحظه یه جا بود.
رو مبل،
ایستاده،
روی دیوار،
و بعد،
تهیونگ یوری رو به عقب خم کرد،
و گذاشتش روی میز ناهارخوری.
با دستهایی که میلرزیدن،
با قلبی که داشت از جاش درمیاومد،
با چشمهایی که فقط یه چیز میگفتن:
تو مال منی.
و هیچکس دیگه حق نداره حتی اسمتو زمزمه کنه.
یوری نفسش بریده بود،
ولی لبهاش هنوز میسوختن،
و زمزمه میکرد:
+دارلینگ...
اگه این لحظه تموم بشه،
من دیگه نمیخوام زنده بمونم.
ــ پس بذار نگهش داریم.
تا وقتی که دنیا یادش بیاد،
ما هنوز اینجاییم.
با خون،
با عشق،
با حقیقت.
کیم یوری ۱۵ مارس ۲۰۲۳ ، ساعت ۰۷:۰
صبح عروسی بود.
هوا روشن،
ولی دل تاریک بود از هیجان.
نه از ترس،
از اینکه بالاخره،
بعد از تمام خون،
تمام نقشه،
تمام شبهای گریه،
قراره بگه:
بله.
اتاق آمادهسازی پر از نور بود.
یوری نشسته بود جلوی آینه،
با لباس سفید،
با موهایی که آروم روی شونههاش ریخته بودن،
و با چشمهایی که برق داشتن—
نه از اشک،
از تهیونگ.
آرایشگر پرسید:
ــ «خانم کیم ، آمادهاید؟»
+ بله.
---
سالن با گلهای سفید و بنفش تزئین شده بود.
عطر اسطوخودوس توی هوا پیچیده بود،
مهمونها نشسته بودن،
یونگی، جیمین، نامجون،
همه با لباسهای رسمی،
ولی چشمهاشون دنبال یه چیز بودن:
لحظهی ورود یوری.
و اون لحظه رسید.
در باز شد،
و یوری وارد شد.
با لباس سفید،
با موهایی که باز بودن،
با لبهایی که هنوز درد داشتن،
ولی لبخند میزدن.
تهیونگ ایستاده بود،
با کت مشکی،
با چشمهایی که خیس بودن،
ولی نمیریختن.
یوری جلو رفت،
قدمبهقدم،
با صدای موسیقیای که انگار از دلش میاومد.
رسید به تهیونگ.
چند ثانیه سکوت.
بعد کشیش گفت :
ای فرزندان خدا، امروز در حضور پروردگار و جماعت مؤمنان گرد آمدهایم تا شاهد پیوند مقدس این زن و مرد باشیم. شما رضایت خود را برای زندگی مشترک اعلام کردید و خداوند در نیکوییاش این عهد را استوار خواهد ساخت.
آنچه خداوند به هم پیوسته است، هیچکس جدا نسازد.
ای خداوند، این زوج را در عشق، وفاداری و ایمان برکت ده تا در تمام روزهای زندگیشان در حضور تو استوار بمانند.
آیا تو، کیم تهیونگ ، حاضر هستی این زن را به همسری بگیری،
او را دوست بداری، احترام بگذاری، و در شادی و سختی در کنارش بمانی
تا زمانی که مرگ شما را جدا سازد؟
_بله.
کشیش: و آیا تو، کیم یوری؟
+ بله.
و اون لحظه،
دنیا ایستاد.
نه استعاری،
واقعی.
هیچ صدایی نبود،
هیچ فکری نبود،
فقط دو تا نفس،
که توی هم گره خورده بودن.
---
اتاق عروس،
ساکت،
با نور شمع،
با تختی که منتظر بود.
یوری نشسته بود،
با لباس سفید،
با موهایی که هنوز بوی عروسی میدادن.
تهیونگ وارد شد،
با کت مشکی،
با چشمهایی که هنوز برق داشتن.
یوری گفت:
+امشب،
نه برای میل،
برای آرامش.
برای اینکه بعد از تمام شبهای گریه،
بتونیم توی بغل هم،
نفس بکشیم.
تهیونگ گفت:
ــ و اگه فردا صبح بیدار شم،
و تو هنوز اینجا باشی،
من دیگه نمیترسم.
چون فهمیدم،
عشق،
گاهی با خون شروع میشه،
ولی با بغل تموم میشه.
یوری خودش رو توی بغل تهیونگ جا کرد.
آروم،
بیصدا،
با نفسهایی که بوی اسطوخودوس میدادن.
و اون شب،
نه با بوسه،
با بغل تموم شد.
از فرودگاه مستقیم به عمارت تهیونگ برگشتن.
در عمارت بسته شد.
سکوت.
سنگین.
تهیونگ ایستاده بود وسط سالن،
با چشمهایی که هنوز قرمز بودن،
ولی حالا دیگه نمیلرزیدن—
میسوختن.
یوری روبهروش ایستاده بود،
با موهایی که توی نور لرز داشتن،
با لبهایی که هنوز طعم فلکه رو میدادن،
و با دلی که داشت از سینه بیرون میزد.
تهیونگ جلو رفت.
نه با آرامش،
با عطش.
با قدمهایی که انگار زمین رو میلرزوندن.
ــ هیچکس،
هیچوقت،
نباید لبهات رو لمس کنه.
هیچکس جز من.
چون اون لبها،
یهبار منو کشتن،
و حالا،
فقط من حق دارم دوباره زندهشون کنم.
+ پس بوسم کن.
نه برای عشق،
برای اثبات.
برای اینکه بدونم،
تنم،
لبهام،
نفسهام،
فقط مال توئه.
و بعد،
بوسه.
نه آروم،
نه لطیف،
یه بوسهی خشن،
یه بوسهی پر از مکهای محکم،
پر از گازهایی که از درد رد میشدن،
ولی از عشق ساخته شده بودن.
تهیونگ لبهای یوری رو میمکید،
با دندون،
با فشار،
با عطشی که انگار میخواست همهچی رو قورت بده.
طعم خون توی دهنشون پیچید.
نه از زخم،
از فشار.
از اینکه عشق،
گاهی درد داره،
ولی مقدسه.
بدنهاشون،
هر لحظه یه جا بود.
رو مبل،
ایستاده،
روی دیوار،
و بعد،
تهیونگ یوری رو به عقب خم کرد،
و گذاشتش روی میز ناهارخوری.
با دستهایی که میلرزیدن،
با قلبی که داشت از جاش درمیاومد،
با چشمهایی که فقط یه چیز میگفتن:
تو مال منی.
و هیچکس دیگه حق نداره حتی اسمتو زمزمه کنه.
یوری نفسش بریده بود،
ولی لبهاش هنوز میسوختن،
و زمزمه میکرد:
+دارلینگ...
اگه این لحظه تموم بشه،
من دیگه نمیخوام زنده بمونم.
ــ پس بذار نگهش داریم.
تا وقتی که دنیا یادش بیاد،
ما هنوز اینجاییم.
با خون،
با عشق،
با حقیقت.
کیم یوری ۱۵ مارس ۲۰۲۳ ، ساعت ۰۷:۰
صبح عروسی بود.
هوا روشن،
ولی دل تاریک بود از هیجان.
نه از ترس،
از اینکه بالاخره،
بعد از تمام خون،
تمام نقشه،
تمام شبهای گریه،
قراره بگه:
بله.
اتاق آمادهسازی پر از نور بود.
یوری نشسته بود جلوی آینه،
با لباس سفید،
با موهایی که آروم روی شونههاش ریخته بودن،
و با چشمهایی که برق داشتن—
نه از اشک،
از تهیونگ.
آرایشگر پرسید:
ــ «خانم کیم ، آمادهاید؟»
+ بله.
---
سالن با گلهای سفید و بنفش تزئین شده بود.
عطر اسطوخودوس توی هوا پیچیده بود،
مهمونها نشسته بودن،
یونگی، جیمین، نامجون،
همه با لباسهای رسمی،
ولی چشمهاشون دنبال یه چیز بودن:
لحظهی ورود یوری.
و اون لحظه رسید.
در باز شد،
و یوری وارد شد.
با لباس سفید،
با موهایی که باز بودن،
با لبهایی که هنوز درد داشتن،
ولی لبخند میزدن.
تهیونگ ایستاده بود،
با کت مشکی،
با چشمهایی که خیس بودن،
ولی نمیریختن.
یوری جلو رفت،
قدمبهقدم،
با صدای موسیقیای که انگار از دلش میاومد.
رسید به تهیونگ.
چند ثانیه سکوت.
بعد کشیش گفت :
ای فرزندان خدا، امروز در حضور پروردگار و جماعت مؤمنان گرد آمدهایم تا شاهد پیوند مقدس این زن و مرد باشیم. شما رضایت خود را برای زندگی مشترک اعلام کردید و خداوند در نیکوییاش این عهد را استوار خواهد ساخت.
آنچه خداوند به هم پیوسته است، هیچکس جدا نسازد.
ای خداوند، این زوج را در عشق، وفاداری و ایمان برکت ده تا در تمام روزهای زندگیشان در حضور تو استوار بمانند.
آیا تو، کیم تهیونگ ، حاضر هستی این زن را به همسری بگیری،
او را دوست بداری، احترام بگذاری، و در شادی و سختی در کنارش بمانی
تا زمانی که مرگ شما را جدا سازد؟
_بله.
کشیش: و آیا تو، کیم یوری؟
+ بله.
و اون لحظه،
دنیا ایستاد.
نه استعاری،
واقعی.
هیچ صدایی نبود،
هیچ فکری نبود،
فقط دو تا نفس،
که توی هم گره خورده بودن.
---
اتاق عروس،
ساکت،
با نور شمع،
با تختی که منتظر بود.
یوری نشسته بود،
با لباس سفید،
با موهایی که هنوز بوی عروسی میدادن.
تهیونگ وارد شد،
با کت مشکی،
با چشمهایی که هنوز برق داشتن.
یوری گفت:
+امشب،
نه برای میل،
برای آرامش.
برای اینکه بعد از تمام شبهای گریه،
بتونیم توی بغل هم،
نفس بکشیم.
تهیونگ گفت:
ــ و اگه فردا صبح بیدار شم،
و تو هنوز اینجا باشی،
من دیگه نمیترسم.
چون فهمیدم،
عشق،
گاهی با خون شروع میشه،
ولی با بغل تموم میشه.
یوری خودش رو توی بغل تهیونگ جا کرد.
آروم،
بیصدا،
با نفسهایی که بوی اسطوخودوس میدادن.
و اون شب،
نه با بوسه،
با بغل تموم شد.
- ۳.۶k
- ۱۱ دی ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط