هتل ۴۰۴ p.3
صبح که بیدار شدم، اولین چیزی که یادم اومد پیام دیشب بود.
«فردا ساعت ۱۲ شب، جلوی آسانسور باش.»
گوشیم رو برداشتم و به مگان پیام دادم:
«امروز میتونی بیای هتل؟ یه چیزی باید بهت بگم.»
چند دقیقه بعد جواب داد:
«آره. چی شده؟»
«حضوری میگم.»
---
عصر، وقتی مگان رسید، مستقیم رفتیم اتاقم.
در رو بستم.
«خب؟ چی شده؟»
گوشی رو بهش نشون دادم.
پیامها رو یکییکی خوند.
وقتی به آخرین پیام رسید، نگاهم کرد و گفت:
«این دیگه شوخی نیست.»
«میدونم.»
«جیسونگ میدونه؟»
سرم رو تکون دادم.
«نه.»
مگان چند ثانیه فکر کرد.
«پس امشب نمیری.»
«ولی باید بفهمم ۴۰۴ چیه.»
«تنهایی نه.»
«گفته تنها نیام.»
مگان آهی کشید.
«باشه. پس با هم میریم.»
---
ساعت نزدیک دوازده شب شد.
هتل تقریباً خالی شده بود.
مگان کنارم ایستاده بود و هر چند ثانیه یک بار به آسانسور نگاه میکرد.
«هنوزم میخوای بری؟»
«آره.»
«من فقط میخوام بدونی اگه یه چیزی دیدیم که عجیب بود، فرار میکنیم.»
«باشه.»
ساعت شد:
۰۰:۰۰
آسانسور خودش روشن شد.
بدون اینکه هیچکدوممون دکمهای بزنیم.
مگان به من نگاه کرد.
«این طبیعیه؟»
«نه.»
درها باز شدن.
همون راهروی قبلی جلوی ما بود.
اما این بار یک چیز فرق داشت.
روی دیوار، کنار یکی از قابها، یک در کوچک بود.
روی در فقط نوشته شده بود:
404
کلیدی که جیسونگ ازم گرفته بود...
دیگه دست من نبود.
ولی در، خودش آرام باز شد.
مگان دستم رو گرفت.
«من فکر کنم الان باید فرار کنیم.»
قبل از اینکه جواب بدم، صدایی از داخل اتاق اومد:
«بالاخره اومدی.»
هر دومون خشکمون زد.
مگان آروم گفت:
«تو هم این صدا رو شنیدی؟»
سرم رو تکون دادم.
و بعد...
چراغ اتاق ۴۰۴ روشن شد.
«فردا ساعت ۱۲ شب، جلوی آسانسور باش.»
گوشیم رو برداشتم و به مگان پیام دادم:
«امروز میتونی بیای هتل؟ یه چیزی باید بهت بگم.»
چند دقیقه بعد جواب داد:
«آره. چی شده؟»
«حضوری میگم.»
---
عصر، وقتی مگان رسید، مستقیم رفتیم اتاقم.
در رو بستم.
«خب؟ چی شده؟»
گوشی رو بهش نشون دادم.
پیامها رو یکییکی خوند.
وقتی به آخرین پیام رسید، نگاهم کرد و گفت:
«این دیگه شوخی نیست.»
«میدونم.»
«جیسونگ میدونه؟»
سرم رو تکون دادم.
«نه.»
مگان چند ثانیه فکر کرد.
«پس امشب نمیری.»
«ولی باید بفهمم ۴۰۴ چیه.»
«تنهایی نه.»
«گفته تنها نیام.»
مگان آهی کشید.
«باشه. پس با هم میریم.»
---
ساعت نزدیک دوازده شب شد.
هتل تقریباً خالی شده بود.
مگان کنارم ایستاده بود و هر چند ثانیه یک بار به آسانسور نگاه میکرد.
«هنوزم میخوای بری؟»
«آره.»
«من فقط میخوام بدونی اگه یه چیزی دیدیم که عجیب بود، فرار میکنیم.»
«باشه.»
ساعت شد:
۰۰:۰۰
آسانسور خودش روشن شد.
بدون اینکه هیچکدوممون دکمهای بزنیم.
مگان به من نگاه کرد.
«این طبیعیه؟»
«نه.»
درها باز شدن.
همون راهروی قبلی جلوی ما بود.
اما این بار یک چیز فرق داشت.
روی دیوار، کنار یکی از قابها، یک در کوچک بود.
روی در فقط نوشته شده بود:
404
کلیدی که جیسونگ ازم گرفته بود...
دیگه دست من نبود.
ولی در، خودش آرام باز شد.
مگان دستم رو گرفت.
«من فکر کنم الان باید فرار کنیم.»
قبل از اینکه جواب بدم، صدایی از داخل اتاق اومد:
«بالاخره اومدی.»
هر دومون خشکمون زد.
مگان آروم گفت:
«تو هم این صدا رو شنیدی؟»
سرم رو تکون دادم.
و بعد...
چراغ اتاق ۴۰۴ روشن شد.
- ۳.۰k
- ۱۸ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط